ദളിതരുടെ ചരിത്രം, ഒരു പഠനം (ലേഖനം-4)

 ഡോ. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ദർശനവും ദളിതപ്രക്ഷോഭങ്ങളും       

By ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ശിൽപ്പിയെന്ന നിലയിൽ ഡോക്ടർ .ബി,ആർ അംബേദ്‌ക്കറിനെ  ഭാരതമൊന്നാകെ ആദരിക്കുന്നു. അധകൃത സമുദായത്തിൽ ദളിതനായി ജനിച്ച  അദ്ദേഹം സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയ്ക്ക് നല്കിയ സേവനങ്ങൾ അമൂല്യങ്ങളാണ്. അറിയപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാവ്, പേരുകേട്ട നിയമജ്ഞൻ, തൊട്ടു കൂടാ വ്യവസ്ഥകളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ച നവോദ്ധാന നേതാവ്, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനാ ശിൽപ്പി, ബുദ്ധമത പ്രചാരകൻ  എന്നീ നിലകളിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ പേര് ചരിത്രത്തിൽ ലിഖിതം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ജീവിതകാലം മുഴുവനും ദളിതർക്കും മറ്റു പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്നവർക്കും വേണ്ടി പോരാടിയ യുഗപുരുഷനും നേതാവും ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ നെഹ്‌റു മന്ത്രിസഭയിൽ നിയമമന്ത്രിയുമായിരുന്നു. കൂടാതെ ഇന്ത്യയുടെ സാമൂഹിക ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി ഗഹനമായി പഠിച്ച പണ്ഡിതനുമായിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ  ജീവിതം  ഉയർന്ന  ജാതികളുടെ പീഡനം മൂലം കയ്പ്പ് നിറഞ്ഞതും അവഹേളനയുടെതുമായിരുന്നു. അവർണ്ണ ജാതികൾക്കെതിരായുള്ള  ഹിന്ദു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയുടെ തൊട്ടുകൂടാ ചിന്താഗതികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യകാല ജീവിതത്തെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.


അംബേദ്‌ക്കർ  1891- ഏപ്രിൽ പതിനാലാം തിയതി ഭിമ്ബായി സക്പാലിന്റെയും രംജിയുടെയും മകനായി മദ്ധ്യപ്രദേശിൽ  ജനിച്ചു. അവരുടെ  മക്കളിൽ പതിനാലാമത്തെതും  ഇളയ  മകനുമായിരുന്നു.  പിതാവ് ഇന്ത്യൻ പട്ടാളത്തിൽ ഒരു സുബേദാരായി ജോലി ചെയ്തു.  പട്ടാളത്തിൽ നിന്ന് പിരിഞ്ഞശേഷം  സത്താരയെന്ന  സ്ഥലത്തു മാറി  താമസിച്ചു. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ അമ്മ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചുപോയി.   അദ്ദേഹത്തിൻറെ പിതാവ് വീണ്ടും വിവാഹിതനായ ശേഷം ബോംബെയിൽ താമസമാക്കി.  1908-ൽ ബോംബെയിൽ നിന്ന് അംബേദ്‌ക്കർ  മെട്രിക്കുലേഷൻ പാസായി. 1912-ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ് ഭിമ്ബായി സക്പാൽ ബോംബെയിൽ വെച്ച് മരിച്ചു.


അധകൃത ജാതിയായ 'മഹാർ' ജാതിയിൽ  ജനിച്ചതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഉന്നത ജാതികളിൽ നിന്നുള്ള പീഡനങ്ങൾ എല്ലാ കാലങ്ങളിലും സഹിക്കേണ്ടി വന്നു. സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്തും അംബേദ്‌ക്കർ വർണ്ണ വിവേചനത്തിന്റെ തീക്ത ഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചാണ് വളർന്നത്‌.  വർണ്ണ ജാതിയിലുള്ള ഉയർന്നവർ അദ്ദേഹത്തെ ഐത്യം കല്പ്പിച്ച് അകത്തി നിർത്തിയിരുന്നു. പൊതുവായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പാത്രത്തിൽനിന്നും വെള്ളം കോരി കുടിക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ഉയരമുള്ള ഒരു പ്യൂൺ ഐത്യം വരാതിരിക്കാൻ നിത്യം  ഒരു പാത്രം ഉയരത്തിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് വായിലേയ്ക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ച് കൊടുക്കണമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും  മനപൂർവം പ്യൂൺ വരാതിരിക്കുന്നതിനാൽ  സ്കൂൾ ജീവിതത്തിൽ വെള്ളം കുടിക്കാത്ത ദിനങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നും മാറ്റങ്ങളില്ലാതെ ഭാരതത്തിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്കൂളിലെ  ഉച്ചഭക്ഷണ സമയം ദളിതർ പ്രത്യേക സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇരിക്കണം. അവർണ്ണ ജാതികൾ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നത്  വർണ്ണ ജാതികൾ കഴിക്കാത്ത സ്ഥലങ്ങളുമുണ്ട്. മദ്ധ്യ പ്രദേശിലെ ചില ജില്ലകളിൽ ദളിത കുട്ടികൾ സവർണ്ണ ജാതികളിൽ നിന്നും വളരെ അകന്നിരുന്നേ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പാടുള്ളൂ. ഇത്തരം തിരിച്ചു വിത്യാസങ്ങൾമൂലം  അവർണ്ണരായവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു തടസം വരുന്നതുകൂടാതെ  ചെറു പ്രായത്തിൽ തന്നെ  അവരുടെ മനസിനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. അവരെ നൈരാശ്യത്തിലേയ്ക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യും. 'സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ദളിതരായ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കണമെന്ന്'  അംബേദ്‌ക്കർ  ദളിതരെ  ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു.


സാമൂഹികമായ  ഒച്ചപ്പാടിനെ ഭയന്ന് അദ്ധ്യാപകരും ദളിത കുട്ടികളെ പ്രത്യേക ബഞ്ചിൽ ഇരുത്തിയിരുന്നു. ജാതിയ്ക്കു പുറത്തുള്ള തീണ്ടാജാതികളായ കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും ക്ലാസിന്റെ പുറത്തു നിൽക്കണമായിരുന്നു.  സ്കൂളുകൾ പലതും മാറിയിട്ടും എല്ലായിടത്തും കുട്ടികളോട് വിവേചനമുണ്ടായിരുന്നു. 1908-ൽ ബറോഡ രാജാവിൽ നിന്നും സ്കോളർഷിപ്പു  നേടി അംബേദ്‌ക്കർ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം തുടർന്നു. 1912-ൽ രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിൽ ബോംബെ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്നും ബിരുദം നേടി.  ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം അമേരിക്കയിൽ പൂർത്തിയാക്കി.  മടങ്ങി വന്ന ശേഷം അദ്ദേഹം ബറോഡാ രാജാവിന്റെ പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറിയായി നിയമിതനായി. അവിടെയും തൊട്ടുകൂടാ ചിന്താഗതിയോടെ മറ്റുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തെ അപമാനപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ബോംബെയിൽ അംബേദ്‌ക്കർ സിടെൻ ഹാം കോളേജ് ഓഫ് കോമെഴ്സിൽ  പ്രൊഫസറായി നിയമിതനായി. അവിടെനിന്നും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പഠിക്കാൻ  പോയി. ലണ്ടൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അദ്ദേഹത്തിനു ഡി എസ് സി ബിരുദം നല്കി. ജർമ്മനിയിലും ഏതാനും മാസങ്ങൾ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിൽ ഉപരിപഠനം നടത്തിയിരുന്നു. 1927 ജൂൺ എട്ടാംതിയതി അമേരിക്കയിലെ കൊളംബിയാ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അദ്ദേഹത്തിന് ഡോക്ടറെറ്റ് ബിരുദം നല്കി.


വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങി വന്ന അദ്ദേഹം ജാതി വ്യവസ്തയ്ക്കെതിരെ പോരാടുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. 'നിശബ്ദതയുടെ നായകൻ' എന്നുള്ള അർത്ഥത്തിൽ  'മൂകനായക' യെന്ന പേരിൽ ഒരു പത്രം ആരംഭിച്ചു. ദളിതർക്ക് എല്ലാ മേഖലകളിലും പ്രത്യേക പ്രാതിനിധ്യത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചു. ദളിതർക്കെതിരെയുള്ള സാമൂഹിക തിന്മകളെപ്പറ്റി  ജനത്തിനെ ബോധവാന്മാരാക്കാനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളും തുടങ്ങി. ഒരിയ്ക്കൽ അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ പ്രസംഗം കേട്ടു കഴിഞ്ഞ ശേഷം കോലാംപൂരിലെ ഭരണാധികാരിയായ 'ശാഹൂ നാലാമൻ' അംബേദ്ക്കറുമായി ഒന്നിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ തലങ്ങളിൽ ആ സംഭവം വലിയൊരു ഒച്ചപ്പാടിനു കാരണമാവുകയും ചെയ്തു.


1927-ൽ പൊതു സ്ഥലത്തുനിന്ന് അവർണ്ണരെ വെള്ളം കോരിയ്ക്കാൻ സവർണ്ണർ അനുവദിക്കാത്തതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് പതിനായിരം അവർണ്ണരുമായി അദ്ദേഹം തന്റെ നാടായ 'മെഹദിൽ' ഒരു പ്രതിഷേധ ജാഥാ നടത്തി. വെള്ളം ശേഖരിച്ചിരുന്ന 'ചൊവക്ദർ ടാങ്കിന്റെ' (Chowkdar Tank) സമീപമായിരുന്നു പ്രതിഷേധ യോഗം അവസാനിച്ചത്‌. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അന്നു നടന്ന പ്രകടന ജാഥാ  സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ  അവർണ്ണരായവരുടെ ശക്തി തെളിയിക്കാൻ സാധിച്ചു.സവർണ്ണരായ യാഥാസ്ഥിതികർ ചാണകവും പശു മൂത്രവും നെയ്യും ഉപയൊഗിച്ച് ആ പ്രദേശങ്ങൾ  ഹൈന്ദവാചാര പ്രകാരം പരിശുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്തു.  അതിനു ശേഷം അനേക പ്രതിഷേധ സമരങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുണ്ടായി. മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെപ്പറ്റിയും ലജ്ജാകരമായ ജാതിവ്യവസ്ഥയെപ്പറ്റിയും വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവുമുള്ള ഉന്നത ജാതികളും ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.


അംബേദ്‌ക്കർ  തന്റെ അനുയായികളുമായി  നീണ്ട മൂന്നു മാസത്തോളം തയ്യാറെടുപ്പിനു ശേഷം 1930 ൽ 'കലാരം അമ്പല' പ്രവേശനത്തിനായി നീക്കം തുടങ്ങി. കലാരം അമ്പലത്തിന്റെ മുമ്പിൽ സത്യാഗ്രഹത്തിനായി പതിനയ്യാരത്തിൽപ്പരം വോളന്റീയർമാരുണ്ടായിരുന്നു.  അംബേദ്ക്കറിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ദളിത്‌ മുന്നേറ്റം അക്കാലത്തെ നാസിക്ക് പട്ടണം കണ്ടതിൽ വെച്ചു ഏറ്റവും വലിയ പ്രകടനമായിരുന്നു.  മിലിട്ടറി വേഷത്തിൽ വാദ്യ മേളകളും സ്കൌട്ടും ചെണ്ടകളും, സ്ത്രീ പുരുഷാരങ്ങളുടെ പാട്ടുകളും കൂത്തുകളും  പ്രകടനത്തെ  മോഡിയാക്കിയിരുന്നു. അമ്പലത്തിലെ ദൈവത്തെ ആദ്യമായി കാണാനുള്ള ആവേശം ജനങ്ങളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.  പ്രകടനക്കാർ അമ്പലത്തിലെത്തിയ സമയം അവരെ അകത്തുകയറാൻ  അനുവദിക്കാതെ ബ്രാഹ്മണർ അമ്പലത്തിന്റെ ഗേറ്റുകൾ  അടച്ചിട്ടിരുന്നു.  തന്മൂലം വിപ്ലവം ആ പ്രദേശങ്ങളാകെ പൊട്ടി പുറപ്പെട്ടു. അമ്പലത്തിൽ കയറുകയെന്ന അവരുടെ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും ഇന്ത്യാ മൊത്തവും ഇന്ത്യയ്ക്ക് വെളിയിലും അതിന്റെ പ്രതികരണങ്ങളുണ്ടായി. ലോകശ്രദ്ധയെ തന്നെ ആകർഷിക്കത്തക്കവിധം ആ വാർത്തകൾ പ്രചരിച്ചിരുന്നു.


1935-ൽ ബോംബെയിലുള്ള ഗവൺമെന്റ്  ലോ കോളേജിൽ രണ്ടു വർഷത്തോളം അംബേദ്‌ക്കർ  പ്രിൻസിപ്പാളായി ജോലി ചെയ്തു. ഡൽഹിയിലെ രാം ജാസ് കോളേജിൽ ചെയർമാനായും സേവനം ചെയ്തു. 50000 പുസ്തക ശേഖരങ്ങളോടെ ഒരു ലൈബ്രറിയും സ്ഥാപിച്ചു. ആ വർഷം തന്നെ അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ  ഭാര്യ രമാബായി നീണ്ട കാലം  രോഗബാധിതയായി കിടന്നശേഷം മരിച്ചു.  പന്തപുരിൽ ഒരു പുണ്യയാത്ര നടത്തണമെന്ന് അവർക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.  എന്നാൽ അംബേദ്‌ക്കർ  അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളാതെ എതിർക്കുകയാണുണ്ടായത്. അവിടെ അവർണ്ണ ജാതികളെ നിന്ദ്യമായി കരുതുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നതിനാലാണ് അംബേദ്‌ക്കർ  എതിർത്തത്. പകരം മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ദളിതരെ അവഗണിക്കാത്ത പുണ്യസ്ഥലത്തു കൊണ്ടുപോകാമെന്നും സമ്മതിച്ചിരുന്നു.  ഹിന്ദു മതം ദളിതർ ഒന്നായി ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും അംബേദ്‌ക്കർ  ആഹ്വാനം ചെയ്യുമായിരുന്നു.


അംബേദ്‌ക്കർ അവർണ്ണരായവരുടെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത വിധം നേതാവായി തീർന്നു. പൊതുവായ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന് അവർണ്ണ ജാതികളുടെ ഒത്തൊരുമയുടെ ആവശ്യവും അനുഭവപ്പെട്ടു. ദളിതരുടെ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ശക്തിയായ ഇടപെടലുമുണ്ടായിരുന്നു.  1942-ൽ അവർണ്ണരായ ജനതയുടെ 'ഷെഡ്യൂൾ കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷൻ' എന്ന പേരിൽ  ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടന തന്നെ അദ്ദേഹം രൂപീകരിച്ചു.  ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണവ്യവസ്ഥയിൽ 1945ൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിൻറെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയ്ക്ക് ഒരു സീറ്റുപോലും നേടാൻ സാധിച്ചില്ല. ക്യാബിനറ്റിൽ ദളിതർക്കുള്ള  അർഹമായ സ്ഥാനത്തിനു വേണ്ടിയും ഷെഡ്യൂൾ കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷൻ പൊരുതി. അതിന്റെ ഫലമായി അവർണ്ണ   ജാതികളുടെ പ്രാതിനിധ്യം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. 1947-ൽ 'തൊട്ടുകൂടാ നയം' തിരഞ്ഞെടുത്ത അസംബ്ലി  വോട്ടെടുപ്പുകളോടെ നിയമവിരുദ്ധമാക്കി.  ഈ നിയമം പ്രായോഗികമായി ഫലപ്രദമായിരുന്നില്ല. നിയമത്തെ ലംഘിച്ചും ദളിതർക്കെതിരായ തൊട്ടുകൂടാ ഐത്യാചാരങ്ങൾ  ഉന്നത ജാതികൾ മാറ്റങ്ങളില്ലാതെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.  1947-ൽ കോൺഗ്രസിന്റെ  ആദ്യത്തെ മന്ത്രിസഭയിൽ അംബേദ്‌ക്കർ  നിയമ മന്ത്രിയായിരുന്ന  കാലത്ത് കോൺഗ്രസുമായി അദ്ദേഹം എല്ലാ വിധത്തിലും സഹകരിച്ചിരുന്നു. ദളിതർക്കു വേണ്ടി കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്യാൻ സർക്കാർ തയ്യാറാകാത്തതിനാൽ  നിയമ മന്ത്രി സ്ഥാനം രാജി വെച്ചു. പിന്നീട് ശേഷിച്ച  കാലം  ദളിതരുടെ ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കർ  ഭാരതത്തിന്റെ ഭരണഘടനാ ശിൽപ്പിയെങ്കിലും ദളിതർക്ക് അനേക രാഷ്ട്രീയവകാശങ്ങൾ നേടി കൊടുത്തെങ്കിലും ഇന്നും ദളിതർ ഭാരതമൊട്ടാകെ വർണ്ണ വിവേചനത്തിൽ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്.


മനുഷ്യ മലമൂത്രങ്ങൾ തെരുവുകളിൽ നിന്നും വാരുക ദളിതരുടെ ജോലിയായിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കർ പറയുമായിരുന്നു, "ഒരു തോട്ടിയെന്നുള്ളത് ഒരുവന്റെ ജന്മാവകാശമല്ല. തോട്ടിയായി ജനിച്ചതുകൊണ്ട് അവൻ തോട്ടിപ്പണി മാത്രമേ ചെയ്യാവൂയെന്ന വ്യവസ്ഥ അധർമ്മമാണ്. അത് ഒരു സമൂഹത്തിനു മാത്രമായ  അവകാശമായി കരുതുന്നതും മനുഷ്യാവകാശ അതിക്രമവുമാണ്. ഇന്ത്യയിൽ ഒരുവൻ തോട്ടി ജോലി ചെയ്താലും ഇല്ലെങ്കിലും സമൂഹം എന്നും അവനെ തോട്ടിയായി കരുതുന്നു." ജാതി ഭേദമില്ലാതെ എല്ലാ ജോലികളും തുല്യമായും നീതിപൂർവവും ചെയ്യണമെന്നുള്ള തത്ത്വ സംഹിതയായിരുന്നു അംബേദ്‌ക്കറിനുണ്ടായിരുന്നത്.


1935-ൽ ലക്ഷക്കണക്കിനു ദളിത ജനം സമ്മേളിച്ച നാസിക്കിലുള്ള യോളാ മഹാ സമ്മേളനത്തിൽ  അംബേദ്‌ക്കർ അദ്ധ്യക്ഷം വഹിച്ചിരുന്നു. അനീതി നിറഞ്ഞ ഹിന്ദുമതത്തിൽ  താൻ മരിക്കില്ലെന്ന് അംബേദ്‌ക്കർ  അന്ന് ആ മഹാസമ്മേളന മദ്ധ്യേ പ്രഖ്യാപിച്ചു, ലക്നോവിൽ 1936 മെയ് ഇരുപത്തിരണ്ടാം തിയതി ഒരു സർവ്വ മത സമ്മേളനം കൂടിയിരുന്നു. അന്നത്തെ പ്രസിദ്ധരായ ദളിത നേതാക്കളും ജഗജീവൻ റാമും സമ്മേളനത്തിൽ  പങ്കു ചേർന്നിരുന്നു. സിക്കുകാരും ബുദ്ധ മതക്കാരും ദളിതരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാമെന്നായിരുന്നു ചർച്ചകൾ നടത്തിയത്. 1936 ജൂൺ പത്താം തിയതി ബുദ്ധ മത സന്യാസിയായ 'ലോകനാഥ' അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ഡൽഹിയിലുള്ള ഭവനം സന്ദർശിച്ചു.  ബുദ്ധമതത്തിൽ ചേരുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യയിലെ ദളിതരെല്ലാം ബുദ്ധ മതത്തിൽ ചേരണമെന്നാണ് 'തന്റെ ആഗ്രഹമെന്നും അംബേദ്‌ക്കർ ലോകനാഥനെ അറിയിച്ചു. 'ബുദ്ധ മതം നിന്നെ സ്വതന്ത്രമാക്കും, 'ഭാരതത്തിലെ അവശരായ അവർണ്ണ ജാതികൾക്കു വേണ്ടി ' എന്നുള്ള ചെറുപുസ്തകങ്ങളും ആചാര്യ ലോകനാഥ ശ്രീ ലങ്കയിൽ നിന്ന് രചിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. 1940-ൽ അംബേദ്‌ക്കർ  ബുദ്ധമത ആചാര്യ ഇശ്വർ ദത്തിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ നടത്തുന്ന കാൺപൂരിലുള്ള ബുദ്ധാപുരി സ്കൂൾ സന്ദർശിച്ചു.  അവിടെ നിന്നും കുറച്ചു നാളുകൾ  പാളി ഭാഷ പഠിച്ചു.


1950-ൽ ബുദ്ധ പണ്ഡിതരുടെയും സന്യാസികളുടെയും ഒരു സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കുചേർന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം  ബുദ്ധ മതത്തെപ്പറ്റി ഒരു  പുസ്തകം എഴുതി.  1955-ൽ  'ഭാരതീയ ബൗദ്ധ മഹാസഭ' സ്ഥാപിച്ചു. 'ബുദ്ധനും ധമ്മവും' എന്ന പുസ്തകവും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മതത്തെപ്പറ്റി തീവ്രമായി പഠിച്ച ശേഷം ആവേശഭരിതനായ അദ്ദേഹം അധികം താമസിയാതെ ബുദ്ധമതത്തിൽ ചേരുകയും ചെയ്തു. ബുദ്ധമതത്തെപ്പറ്റി  ആധികാരികമായി അംബേദ്‌ക്കർ അനേക പുസ്തകങ്ങൾ പ്രസിദ്ധികരിച്ച ശേഷം  അവർണ്ണജാതികൾക്ക് സമത്വം കൈവരിക്കാനുതകുന്ന ഏകമതം ബുദ്ധ മതമെന്നു  പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1956 ഒക്ടോബർ പതിനാലാം തിയതി നാഗ്പൂരിലുള്ള ദീക്ഷഭൂമിയിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം ബുദ്ധമതത്തിലേയ്ക്ക് മതപരിവർത്തനം ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം മതം മാറിയ ആറുലക്ഷം അനുയായികൾ അന്നവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. 'ഹൈന്ദവ തത്ത്വങ്ങൾ പുലർത്തുന്ന ബുദ്ധമത ശാഖയിൽ ദളിതർ കുടുങ്ങരുതെന്നും   ബുദ്ധമതം 'നവയാനാ' അല്ലെങ്കിൽ 'നിയോ ബുദ്ധ മതം' എന്നറിയപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും'  അംബേദ്‌ക്കർ പറഞ്ഞു. നവീകരിച്ച  ആശയങ്ങളുമായി തുടക്കം കുറിച്ച ബുദ്ധമതത്തെ 'അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ബുദ്ധ മതം' എന്നും ദളിതരായവർ  പറയാറുണ്ട്‌. 1956 ഡിസംബർ രണ്ടാംതിയതി  'കാറൽ മാര്ക്സും ബുദ്ധനും' എന്ന ഒരു പുസ്തകവും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.


അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ബുദ്ധമതത്തിൽ അനുഷ്ടിക്കേണ്ട പ്രമാണങ്ങളായ   22 പ്രതിജ്ഞകൾ നാഗപൂരിലുള്ള ദീക്ഷഭൂമിയിൽ ഒരു സ്തൂപത്തിനു താഴെയായി ലിഖിതം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.  പുതിയതായി മതം മാറുന്നവർ  അംബേദ്‌ക്കർ വിഭാവന ചെയ്ത പ്രതിജ്ഞകൾ ഏറ്റു പറയണം. പ്രതിജ്ഞകൾ ചുരുക്കമായി താഴെ വിവരിക്കുന്നു.

"ബ്രഹ്മാവിലോ വിഷ്ണുവിലോ മഹേശ്വരനിലോ  രാമനിലോ കൃഷ്ണനിലോ അവതാര ദൈവങ്ങളിലോ വിശ്വസിക്കുകയോ ആരാധിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. ഗൌരി -ഗണപതി ദൈവങ്ങളെയും ദേവതകളെയും വണങ്ങില്ല.  ശ്രീ ബുദ്ധൻ വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അത് വെറും തെറ്റായ ഭ്രാന്തൻ കുപ്രചരണങ്ങളാണ്. മരിച്ചവർക്കായി ശ്രാദ്ധങ്ങളും നടത്തില്ല. ബുദ്ധന്റെ അനുശാസനങ്ങളെയോ തത്ത്വങ്ങളെയോ ഒരിക്കലും ലംഘിക്കില്ല. ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതരെ  മതപരമായ ആചാരങ്ങളിൽ പങ്കുകൊള്ളിപ്പിക്കില്ല. മനുഷ്യന്റെ നീതിയിലും സമത്വത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്നു. സമത്വം സ്ഥാപിക്കാൻ  തന്നാൽ കഴിയുംവിധം ശ്രമിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യും.. ബുദ്ധന്റെ ചിന്താധാരയിലുള്ള പരിശുദ്ധമായ വഴിയേ സഞ്ചരിക്കുകയും ബുദ്ധൻ അനുശാസിച്ച എട്ടു മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യും. (ശരിയായ മനസിലാക്കൽ, നല്ല ഉദ്ദേശ്യം, നല്ല സംഭാഷണം, നല്ല പ്രവർത്തികൾ, നല്ല ജീവിതം, ഉറച്ച പരിശ്രമം, സുസ്ഥിരമായ മനസ്, ഏകാഗ്രത എന്നിവകൾ എട്ടു മാർഗങ്ങൾ).  സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുകയും സംരഷിക്കുകയും ചെയ്യും. കക്കില്ല, കള്ളം പറയില്ല. കാമ വികാരപരമായ പാപം ചെയ്യില്ല. മദ്യം കഴിക്കില്ല.  ഹിന്ദു മതത്തെയും അതിന്റെ ചട്ടക്കൂടിലുള്ള ജാതിവ്യവസ്ഥയേയും സമൂലമായും നിഷേധിക്കുന്നു. കാരണം അത് അസമത്വം നിറഞ്ഞതാണ്‌.  ബുദ്ധന്റെ ധമ്മായാണ് സത്യമായ മതമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. പുത്തനായ നൈർമല്യം നേടിയ മനസോടുകൂടിയ താൻ ഒരു പുനർ ജന്മം നേടിയെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇന്നുമുതൽ ബുദ്ധന്റെ തത്ത്വങ്ങളിൽ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു സത്യമതമായ  ബുദ്ധ മതാനുയായി ജീവിക്കും. ബുദ്ധമതം എന്റെ മതമായി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു."


അംബേദ്‌ക്കർ ആ വർഷം തന്നെ അന്നിഹിലേഷൻ ഓഫ് കാസ്റ്റ്  (Annihilation of Caste) എന്ന പേരിൽ  ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ജാതി വ്യവസ്ഥയെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുകയെന്നുള്ള  ലക്ഷ്യ ബോധത്തിൽ എഴുതിയ ആ പുസ്തകത്തിൽ ഗാന്ധിജിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. വൈസറോയുടെ പ്രതിരോധ ഉപദേശ കൌൺസിലിലും തൊഴിൽ മന്ത്രാലയത്തിലും അദ്ദേഹം സേവനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 1952-ൽ നടത്തിയ ആദ്യ ഇന്ത്യാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വടക്കേ ബൊംബയിൽനിന്നു അംബേദ്‌ക്കർ  മത്സരിച്ചെങ്കിലും കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിയോട് പരാജയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.1952 -ൽ  അദ്ദേഹത്തെ രാജ്യസഭയിൽ തെരഞ്ഞെടുത്തു.1954-ൽ ലോക സഭയിലെ ഇടക്കാല തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ  ബദ്രായിൽ നിന്നും കോൺഗ്രസിനെതിരായി മത്സരിച്ചു തോറ്റു പോയി.  ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ശില്പ്പിയെന്ന നിലയിൽ 1952-ജൂണിൽ കൊളംബിയാ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അദ്ദേഹത്തിന് നിയമത്തിൽ ഡോക്ടർ ഡിഗ്രി നല്കിയാദരിച്ചു. 1957 രണ്ടാം പാർലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു മുമ്പേ അദ്ദേഹം മരിച്ചുപോയിരുന്നു. തെക്കേ ഏഷ്യയിലെ ഇസ്ലാമിക രീതികളെയും അംബേദ്‌ക്കർ   വിമർശിച്ചിരുന്നു . ഇന്ത്യാ പാക്കിസ്ഥാൻ വിഭജനത്തെ അനുകൂലിച്ചെങ്കിലും മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകളോടുള്ള മോശമായ പെരുമാറ്റവും ബാലികാ വിവാഹവും അദ്ദേഹം എതിർത്തിരുന്നു.


ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവവും ബുദ്ധ മതവും മാര്ക്സിസവും അംബേദ്‌ക്കറിന്  ദളിതരെ വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയുടെ അടിമത്വത്തിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കാനായി ഉത്തേജനം ലഭിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചിന്താഗതിക്കാരനെങ്കിലും ആക്രമ മാർഗങ്ങൾക്കെതിരായിരുന്നു.  സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വത്തിൽക്കൂടി ഭരണഘടനയ്ക്ക് വിധേയമായി  ഇന്ത്യയെ നയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധ മതം അദ്ദേഹത്തെ ആകർഷിച്ചത്. അമിതമായ മതചിന്തകൾ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ബുദ്ധമതം മതത്തിനും ദൈവത്തിനും പ്രാധാന്യം കല്പ്പിക്കാതെ  കൂടുതലും യുക്തിചിന്തകളിൽ അധിഷ്ടിതമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻറെ  മനുഷ്യത്വവും കരുണാദ്രവുമായ തത്ത്വചിന്തകൾ കാലത്തിനെയും അതിജീവിക്കുന്നതാണ്. പണ്ഡിതോചിതമായി  അദ്ദേഹം രചിച്ച കൃതികൾ ഏഷ്യൻ പഠന വിദ്യാർത്ഥികൾക്കു എക്കാലവും ഉപകാരപ്രദമായിരിക്കും


ഡോക്ടർ അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ  ആദ്യ ഭാര്യ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു പതിമൂന്നു വർഷത്തിനു ശേഷം  അദ്ദേഹം വീണ്ടും വിവാഹം കഴിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെക്കാൾ പതിനഞ്ചു വയസിൽ താഴെ പ്രായമുള്ള  ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീയായ ഡോക്ടർ ഷാർദർ കബിറായിരുന്നു രണ്ടാം ഭാര്യ. വിവാഹ ശേഷം ഡോക്ടർ സവിത അംബേദ്‌ക്കറെന്നും  അവരെ അറിയപ്പെട്ടു. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ  വധു  ഒരു  ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീയായതിൽ   ബുദ്ധ മതത്തിലുള്ള ചിലർ എതിർത്തിരുന്നു. 1954-മുതൽ അദ്ദേഹത്തിനു ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.  ഡയബറ്റീസും  കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചക്കുറവും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ   അന്ത്യനാളുകളിൽ ഒരു നല്ല ഭാര്യയുടെ കടമയെന്നോണം അദ്ദേഹത്തെ 'സവിത' ശുഷ്രൂഷിക്കുകയും സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 1956 ഡിസംബർ ആറാം തിയതി ഡൽഹിയിലുള്ള ഭവനത്തിൽ വെച്ച് അംബേദ്‌ക്കർ  നിര്യാതനായി. ബുദ്ധമതാചാരാപ്രകാരം  അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൌതിക ശരീരം  അടക്കം ചെയ്തു. ലക്ഷക്കണക്കിനു ജനം മഹാനായ അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ഭൌതിക വിലാപയാത്രയിൽ പങ്കുചേരുകയും അദ്ദേഹത്തിന് അന്ത്യോപചാരങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയുമുണ്ടായി. അംബേദ്ക്കറിന്റെ  രണ്ടാം ഭാര്യ സവിത  2003-ൽ മരിച്ചു. ഭയ്യാസാഹെബ്  അംബേദ്‌ക്കർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന 'യശ്വന്ത' ഈ ദമ്പതികളുടെ ഏക മകനായിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ  കൊച്ചുമകൻ അംബേദ്‌ക്കർ  പ്രകാശ് യശ്വന്ത് ബുദ്ധമതങ്ങളുടെ പ്രധാന ഉപദേശകനാണ്. ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിലും രാജ്യസഭയിലും അംഗമായിരുന്നു. ബി.ആർ. അംബേദ്‌ക്കർ പൂർത്തിയാക്കാത്ത അദ്ദേഹത്തിൻറെ പുസ്തകങ്ങളുടെ കയ്യെഴുത്തു പ്രതികളും റ്റൈപ്പ് ചെയ്ത ലേഖനങ്ങളും കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവകളെല്ലാം പ്രസിദ്ധീകരണ  ശാലകൾ പുസ്തകങ്ങളാക്കാൻ സ്വരൂപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 1935-1936 കാലഘട്ടത്തിൽ എഴുതിയ 'വിസായ്ക്കുള്ള കാത്തിരുപ്പ്' , തൊട്ടു തീണ്ടാ ജാതികൾ, 1951-ലെ സെൻസസ് ആധാരമാക്കിയെഴുതിയ 'ഭാരതത്തിലെ തെരുവു കുട്ടികൾ',  എന്നീ  കൃതികളും അംബേദ്‌ക്കർ ശേഖരണത്തിലുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ജന്മദിനം 'അംബേദ്‌ക്കർ ജയന്തി' അഥവാ  'ഭീം ജയന്തി' എന്ന പേരിൽ  ഇന്ത്യയിൽ കൊണ്ടാടുന്നു. അന്നേ ദിവസം ഇന്ത്യയുടെ പൊതുവൊഴിവുദിനമായും പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1990-ൽ  ഭാരത സർക്കാർ ഭാരത രത്നം നല്കി അദ്ദേഹത്തെ ബഹുമാനിച്ചു.

വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകളും മതവർഗീയതയും ജാതികളുടെ പേരിലുള്ള അസമത്വങ്ങളും ഈ ഭൂമുഖമാകെ വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നു. സമൂഹത്തിൽ നീതിയും സത്യവും സമത്വവും സ്വാതന്ത്ര്യവും കൈവരിക്കാൻ മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ പരിവർത്തന വിധേയമായ നല്ല നാളെയുടെ ലോകത്തെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യാൻ അംബേദ്‌ക്കറിനെപ്പോലുള്ള  ഉദ്‌ബോധനം നേടിയ വ്യക്തികൾ ഇനിയും ലോകത്തിൽ വരേണ്ടതായുണ്ട്. ദളിതരോടായി മഹാത്മാവായ അംബേദ്‌ക്കർ  പറയുമായിരുന്നു, "നീ പുറപ്പെടുന്നത് ഏതു ദിക്കിലെങ്കിലും എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും അവിടെയെല്ലാം നിന്ദ്യമായ ജാതി വ്യവസ്ഥയെന്ന ഭീകര ജന്തു നിന്റെ വഴിയെ  തടസമായുണ്ട്.  അതിക്രൂരത നിറഞ്ഞ ആ രാക്ഷസ ജീവിയെ കൊന്നില്ലെങ്കിൽ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും നീ നേടില്ല. അപരിഷ്കൃത ചിന്താഗതിയുള്ള സവർണ്ണ ജനതയുടെ മനോഭാവത്തിനും മാറ്റം വരില്ല." (തുടരും)

May 8, 1950 Babasaheb being sworn in as independent India's first law minister

Emalayalee.com

ലേഖനം-1              http://emalayalee.com/varthaFull.php?newsId=116420

ലേഖനം-2              http://emalayalee.com/varthaFull.php?newsId=116950

ലേഖനം-3              http://emalayalee.com/varthaFull.php?newsId=117306

Joychan Puthukkulam News:

ലേഖനം-1.       http://joychenputhukulam.com/newsMore.php?newsId=55093

ലേഖനം-2.       http://www.joychenputhukulam.com/newsMore.php?newsId=55245

ലേഖനം-3.       http://www.joychenputhukulam.com/newsMore.php?newsId=55427

ദളിതരുടെ ചരിത്രം, ഒരു പഠനം (ലേഖനം-3)

By ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

ഗാന്ധിസവും ഹരിജനോദ്ധ്വാരണവും

ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രപിതാവായ മഹാത്മാ ഗാന്ധിജി അഹിംസാ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ വക്താവും മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾക്കും സമത്വനാളേയ്ക്കും വേണ്ടി പ്രയത്നിച്ച അതുല്യ വ്യക്തിപ്രഭയുമായിരുന്നു. 1869 ഒക്ടോബർ രണ്ടാം തിയതി വൈശ്യാ സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതകുല ജാതനായി അദ്ദേഹം ജനിച്ചു. ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക ഹിന്ദു കുടുംബത്തിലാണു വളർന്നത്‌. ലണ്ടനിൽ ഉപരി വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു പോയി അവിടെനിന്നും നിയമത്തിൽ ബാരിസ്റ്റർ ഡിഗ്രി നേടി. അതിനുശേഷം തെക്കേ ആഫ്രിക്കയിൽ പോയി നിയമ പരിശീലനം തുടർന്നു. അവിടെ തൊലിയുടെ നിറത്തിലും മതത്ത്ന്റെ പേരിലും വെള്ളക്കാരിൽനിന്നു അവഗണനകൾ ലഭിച്ചിരുന്നു. ഗാന്ധിജി തെക്കേ ആഫ്രിക്കയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കാലങ്ങൾ മുതൽ വർണ്ണ വിവേചനത്തിന്റെ കാഠിന്യത മനസിലാക്കിയിരുന്നു. തെക്കേ ആഫ്രിക്കയിൽ ഭരിച്ചിരുന്ന വെള്ളക്കാരുടെ ഭരണകൂടങ്ങൾ ഇന്ത്യാക്കാരോട് തികച്ചും വിവേചനപരമായിട്ടായിരുന്നു പെരുമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ആഫ്രിക്കയിൽ ഇരുപതു വർഷങ്ങളോളം വർണ്ണ വിവേചനത്തിനെതിരായി സമരം ചെയ്തു. അദ്ദേഹം ഭാരതത്തിൽ മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ ഇന്ത്യയിലെ അവർണ്ണ ജാതികൾക്കെതിരെയുള്ള സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളെ വിലയിരുത്തുകയും  അതിനുള്ള പരിഹാരമാർഗങ്ങളെപ്പറ്റി ആരായാനും തുടങ്ങി. അവർണ്ണ ജാതികളുടെ പ്രശ്ന പരിഹാരത്തിനായി രാഷ്ട്രം മുഴുവൻ പുതുക്കി പണിയണമെന്നും ഗാന്ധിജി ചിന്തിച്ചിരുന്നു.



ഇന്ത്യയിൽ 'തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളുടെ' സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിനൊപ്പം അദ്ദേഹവും പങ്കുചേർന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ കാലത്ത് ദളിതരെ അങ്ങനെയായിരുന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്‌. നിർദ്ദയമായ സമൂഹത്തിന്റെ വർണ്ണാശ്രമ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ കാഠിന്യ നിയമമനുസരിച്ച് മലിനപങ്കിലമായ എല്ലാത്തരം ജോലികളും ചെയ്തിരുന്നതു തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളായിരുന്നു. കക്കൂസുകളും, വസ്ത്രങ്ങളും വൃത്തിയാക്കുകയും എല്ലാ ജാതികളിലെയും ശവശരീരങ്ങൾ കുഴിച്ചിടുകയം ദഹിപ്പിക്കുകയും തെരുവുകൾ വൃത്തിയാക്കുകയും വീടിനുള്ളിലെ മലിന വസ്തുക്കൾ സംഭരിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്യുക അവരുടെ തൊഴിലുകളായിരുന്നു. ഉയർന്ന ജാതികളുടെ പീഡനവും നിന്ദ്യമായ പെരുമാറ്റവും കാരണം അവരുടെ ജീവിതം ദുരിതങ്ങളും കഷടപ്പാടുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. വൃത്തി ഹീനരായി ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടത് കൊണ്ട് അവരുടെ നേരെ വിരൽ  ചൂണ്ടിയാലും ഉയർന്ന ജാതികളിൽ ഐത്യം കല്പ്പിക്കുമായിരുന്നു. 


തൊട്ടുകൂടാ ജാതികൾ ചെയ്യുന്ന ജോലികൾ വൃത്തികെട്ടതും രോഗാണുക്കൾ പകർത്തുന്നതുമെന്ന ധാരണ മുതിർന്ന ജാതികൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് അമ്പലങ്ങളിലോ ആശുപത്രികളിലോ പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചിരുന്നു. അവർണ്ണരായവരെ വീടിനുള്ളിൽ കയറ്റാതെ പുറത്തു നിർത്തുമായിരുന്നു. തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളുടെ ജീവിത രീതികളിൽ ഗാന്ധിജിയുടെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തിരുന്നു. ഗാന്ധിജി ഉയർന്ന ജാതിയിൽ ജനിച്ചതെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിൻറെ മനസാക്ഷി എന്നും സമൂഹത്തിൽ താണവരായ ജനതയോടൊപ്പമായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ അധകൃതരോടുള്ള മനോഭാവം പാടെ മാറ്റാനുള്ള ശ്രമവും ഗാന്ധിജി ആരംഭിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെന്ന അർത്ഥത്തിൽ 'ഹരിജനങ്ങളെന്ന്' അവരെ വിളിച്ചു. ഹരിജനങ്ങളോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും ആരംഭിച്ചു. വൈശ്യാ സമൂഹത്തിൽപ്പെട്ട അദ്ദേഹം താണവരായ എല്ലാ ജാതികൾക്കുമൊപ്പം കക്കൂസുകളും ഓടകളും ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന തെരുവുകളും വൃത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരോടു സാഹോദര്യ മനോഭാവത്തിൽ തോളോടു തോൾ ചേർന്ന് അസഹ്യമായ അനേക ജോലികൾ അദ്ദേഹം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉന്നതകുല ജാതികൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും അത്തരം ജോലികൾ ചെയ്യാൻ തയാറാകില്ലായിരുന്നു. ഹരിജനങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഹീനമായ ജോലികൾ ചെയ്‌താൽ തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളാകില്ലെന്നുള്ള വസ്തുത ഗാന്ധിജി അവിടെ തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ ശ്രമം മൂലം താണ ജാതികളിലുള്ളവർ അവരുടെ ജാതികളിൽ സ്വയം അഭിമാനികളാകുകയും അവരെ അങ്ങനെ തന്നെ അറിയപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയുമുണ്ടായി. സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്താഗതികൾക്ക് മാറ്റം വരുത്തുന്നതിനോടൊപ്പം ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിച്ഛായ തന്നെ ഗാന്ധിജിയ്ക്ക് മാറ്റാൻ സാധിച്ചു. 



തൊട്ടു തീണ്ടായ്മ ക്രൂരവും മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തതെന്നും മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തി മാഹാത്മ്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നുവെന്നും അടിമത്വത്തിനു ബ്രിട്ടീഷ്കാരല്ല ദേശീയരായ ജനതയുടെ സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടാണ് കാരണമെന്നും ഗാന്ധിജി  വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. 'തൊട്ടുകൂടായ്മ' ഹൈന്ദവ മതത്തിന്റെ തെറ്റായ ധാരണകളിൽ ഉടലെടുത്ത തിന്മയുടെ ഭാഗമെന്നും വർണ്ണ വ്യവസ്ഥ തന്നെ ഹൈന്ദവ മതത്തിൽ നിന്നും നീക്കം ചെയ്യണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഗാന്ധിജി അവരെ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഹരിജനങ്ങളെന്നു വിളിച്ചു. "നാം എല്ലാം ഒരേ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെങ്കിൽ നമ്മിൽ തന്നെ തിരിച്ചു വ്യത്യാസം എന്തിനെന്നും 'ശുദ്രന്മാരെന്ന' ഏക വർഗം മാത്രമേ ഇന്ത്യയിലുള്ളുവെന്നും' ഗാന്ധിജി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഹിന്ദുക്കൾ സ്വയം ശൂദ്രന്മാരെന്നു വിളിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഒരു മനുഷ്യനേക്കാളും മറ്റൊരുവൻ കൂടിയവനെന്നു ചിന്തിക്കുന്നവരെയും വിമർശിച്ചു. 'ജന്മം കൊണ്ട് ആരും മേന്മയുള്ളവരായി ജനിക്കുന്നില്ലെന്നും തോട്ടിയെന്നൊ, തുന്നൽക്കാരനെന്നൊ, തൊഴിലാളിയെന്നോ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചുകൊള്ളാനും' പറയുമായിരുന്നു.



ലോകത്തിലെ എല്ലാ മതങ്ങളും ദൈവത്തെ ഒരു സുഹൃത്തായും നിരാലംബരായവരുടെ ആശ്രയമായും കരുതുന്നുവെന്നും ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചു. ഇന്ത്യാ സ്വതന്ത്രമാകുന്ന ദിനങ്ങളിൽ ഹരിജനങ്ങളായവരുടെ സ്ഥിതി ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യായെക്കാളും വഷളായിരിക്കുമെന്നും ചിന്തിച്ചിരുന്നു. തൊട്ടു കൂടായ്മയുടെ ദൂഷ്യവശങ്ങളെ ചൂണ്ടി കാണിച്ച് 'ഹരിജനിലും' 'യങ്ങ് ഇന്ത്യയിലും'  അദ്ദേഹം  ലേഖനങ്ങളെഴുതിയിരുന്നു. തൊട്ടുകൂടായ്മ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളിൽ നിന്നുതന്നെ നീക്കം ചെയ്യണമെന്നും എഴുതി. അവർണ്ണ ചിന്താഗതികൾ ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്നും ഭഗവത്ഗീത അങ്ങനെ ഒരിക്കലും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെന്നും ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു. നിയമങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കവഴി 'തൊട്ടു കൂടായ്മയെ' സമൂഹത്തിൽനിന്നും ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ലെന്നും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ അത് കുറ്റകരമെന്നുള്ള  ബോധം മനുഷ്യർക്കുണ്ടായാലെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക്  പരിഹാരമാവുകയുള്ളൂവെന്നും ഗാന്ധിജി ചിന്തിച്ചിരുന്നു. 'സാമൂഹികമായി ദളിതർ കുഷ്ഠ രോഗികളെപ്പോലെയും,സാമ്പത്തികമായി അടിമകളെക്കാൾ കഷ്ടമായും ജീവിക്കുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു. 'ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായ ഹൈന്ദവ ദേവാലയങ്ങളിൽ  പ്രാർത്ഥിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ അവർക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചിരിക്കുന്നതു അധർമ്മമെന്നും' വർണ്ണ ജാതികളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.



തൊട്ടു കൂടായ്ക്കെതിരെ ഗാന്ധിജി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പയറ്റിയിരുന്നു. ഈ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതി ഹൈന്ദവ മതത്തിന് കളങ്കമായി അദ്ദേഹം കണ്ടു. 'സ്വാതന്ത്ര്യം ഹിന്ദുക്കൾ അർഹിക്കുന്നില്ലന്നും സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചാൽ മഹത്തായ ഹിന്ദു മതത്തിന് സവർണ്ണ ചിന്താഗതിയുള്ളവർ ഒരു അപമാനമായിരിക്കുമെന്നും പശുക്കളോള്ള ആനുകൂല്യവും ദയയും മനുഷ്യത്വ പരമല്ലാത്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തുല്യമാവുകയില്ലെന്നും' അദ്ദേഹം തന്റെ മുഖപത്രമായ ഹരിജനിൽ എഴുതിയിരുന്നു. 1932-ൽ അദ്ദേഹം ഹരിജന സേവാ സംഘം സ്ഥാപിച്ചു. ബെർലാ, താക്കൂർ മുതൽപേർ ആ സംഘടനയുടെ തലപ്പത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഹരിജനങ്ങളോട് ശുചിത്വത്തെപ്പറ്റിയും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വിദ്യ നല്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും വർണ്ണ ചിന്തയുള്ളവരിൽ നിന്നു അകന്നു നില്ക്കാനും ഉപദേശിച്ചിരുന്നു.



മനുഷ്യാവകാശ നിഷേധം നടക്കുന്ന ലോകത്തിലെ വലിയ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്ത്യയേയും കരുതുന്നു. വർണ്ണ വിവേചനവും തൊട്ടുകൂടായ്മയും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഉയർന്ന ജാതികൾ ഇന്നും ദളിതർക്ക് മാനുഷിക പരിഗണ നല്കാതെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ ലംഘിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ഒരു വസ്തുതയാണ്. മനുവിന്റെ മനുസ്മൃതിയിൽ 'ബ്രാഹ്മണ, ക്ഷത്രീയ, വൈശ്യ, ശുദ്രാ' എന്നീ നാലു വർണ്ണങ്ങളെയുള്ളൂവെന്നാണ് ഗാന്ധിജിയുടെ വാദം. ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു, 'തൊട്ടുകൂടായെന്ന ജാതി ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ഘടകമല്ല. അധകൃതരായ ജാതികൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പാദത്തിങ്കൽ ജനിച്ച ദൈവത്തിന്റെ മക്കളാണ്. അവരും ബ്രാഹ്മണരെപ്പോലെ ശുദ്ര ജാതിയിൽ ജനിച്ചവരാണ്.' അംബേദ്‌ക്കർ ഹിന്ദു മതത്തെ ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഗാന്ധിജിയുടെ തത്ത്വങ്ങളെ അംഗീകരിച്ചില്ല. വർണ്ണാശ്രമത്തിനു പുറത്തുള്ള തൊട്ടു കൂടാ ജാതികളായ  ചണ്ഡാളന്മാർ  ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തു താമസിക്കണമെന്ന മനുവിന്റെ കൃതിയെ അംബേദ്‌ക്കർ വിശദീകരിക്കുമായിരുന്നു. 


പ്രാചീനവും അകളങ്കിതവുമായ വേദകാലങ്ങളിൽ ഹിന്ദു സമൂഹം വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്ന്  ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ധർമ്മവും ആശ്രമവും രണ്ടായി അദ്ദേഹം കണ്ടു.' ധർമ്മം' എന്നുള്ളത് സമൂഹങ്ങളായുള്ള വേർതിരിവും ആശ്രമം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നാല് ഘട്ടങ്ങളുമായി വേർതിരിക്കുന്നു. ധർമ്മം, വർണ്ണ ധർമ്മമായും ആശ്രമം, ആശ്രമ ധർമ്മമായും പിന്നീട് അറിയപ്പെട്ടു. ബ്രഹ്മചര്യം, ഗ്രഹസ്ഥ, വാനപ്രസ്ഥ, സന്യാസം എന്നിങ്ങനെ നാല് ആശ്രമങ്ങളാണുള്ളത്. ബ്രഹ്മമെന്നാല്‍ ഈശ്വരന്‍, ചര്യം എന്നാല്‍ നടപ്പ്‌ എന്നാണര്‍ത്ഥം. ഈശ്വരനെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട്‌ ഈ സമയത്ത്‌ അറിവുനേടുക എന്ന ചിന്ത മാത്രമേ വിദ്യ അഭ്യസിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്കുണ്ടാകാവൂ. ലൌകികം, കുടുംബം, തൊഴില്‍ മുതലായവകൾ ഗൃഹസ്താശ്രമത്തിൽ ഉൾപ്പെടും. വാനപ്രസ്ഥാശ്രമം വനത്തിൽപോയി താമസിക്കുക എന്നല്ല, കുടുംബ കാര്യങ്ങളില്‍നിന്ന്‌ വിട്ട്‌ സമൂഹകാര്യങ്ങള്‍ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുകയെന്നതാണ്. സന്ന്യാസമെന്നാൽ ധനവും കീർത്തിയും ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ നന്മകൾ ചെയ്തു ഈശ്വരനെ ഭജിക്കുകയെന്നുമാണ്. അധര്‍മ്മം കണ്ടാല്‍ അതിനെ എതിര്‍ക്കണം. സമൂഹത്തില്‍ സ്നേഹവും ധര്‍മ്മവും നീതിയും നടപ്പിലാക്കേണ്ടതും അവരാണ്. വർണ്ണ ധർമ്മം മനുഷ്യകുലങ്ങളിൽ നിലനില്ക്കുകയും ആശ്രമ ധർമ്മം ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്തു.


വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മം ആദ്യകാലഘട്ടങ്ങളിൽ  സമത്വാധിഷ്‌ഠിതമായ തത്വങ്ങളിൽ ആരംഭിച്ചു. 'ജനനം കൊണ്ട് വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയെന്നതു പിന്നീട് തെറ്റായി രൂപപ്പെട്ടതെന്നും' ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഒരുവന്റെ ജീവിതത്തിലെ കടമകളാണ് മുഖ്യം. കടമകൾ പൂർത്തിയാക്കാത്തവനു വർണ്ണാശ്രമം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. പൂജാരിയുടെ മകനായി ജനിച്ചവൻ വാണിജ്യം നടത്തുന്നുവെങ്കിൽ അവന്റെ വർണ്ണം രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടമായ വൈശ്യ കുലത്തിലെത്തുമെന്നു വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. സത്യമായ വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മത്തെ പിന്നീട് ഉയർന്നവരും താണവരുമായി വിഭജിച്ചു. ധർമ്മത്തെ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തി സ്വാർത്ഥമോഹികളായവർ സമൂഹത്തെ വേർപെടുത്തുകയാണുണ്ടായത്. ഉന്നത ജാതികളെന്നു നടിക്കുന്ന പൂജാരി വർഗം പരിശുദ്ധമായ വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയെ കളങ്കപ്പെടുത്തുകയും ജാതികളും ജാതികൾക്കുമീതെ ഉപജാതികളും വർഗങ്ങളുമായും തരം തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. നിസ്വാർത്ഥരായ വേദകാല  ജനതയിൽനിന്നും മാറ്റങ്ങളിൽക്കൂടി പിന്നീടു വന്ന  സ്വാർത്ഥരായ ജനത മനുഷ്യനെ വേർതിരിച്ചുള്ള വ്യവസ്ഥകൾ സൃഷ്ടിച്ച്, ബലഹീനരായവരെ അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു. കാലത്തിന്റെ നെട്ടോട്ടത്തിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരായ ഈ ജനതയെ ഉന്നതകുല ജാതികളെന്നു നടിച്ചവർ' ചൂഷണവും തുടങ്ങി. 



ഗാന്ധിജി ഹരിജനിൽ എഴുതി, 'ലോകം ഇന്ന് നമ്മെയും നമ്മുടെ വർണ്ണാശ്രമ തത്ത്വങ്ങളെയും പരിഹസിക്കുന്നു. ഇന്നു  നിലവിലുള്ള ഹിന്ദു സമൂഹത്തിൽ ഒരു വർണ്ണമേയുള്ളൂ. അത് ശുദ്രന്മാരുടെതാണ്.   നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഉയർന്നവരെന്നു ചിന്തിക്കുന്ന ഹിന്ദുക്കളുടെ ഒരു വിഭാഗമുണ്ട്. അവരുടെ ചിന്താഗതികൾ ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ നാശത്തിലേയ്ക്ക് നയിക്കും. ശുദ്രന്മാരാണ്, അവരുടെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ സേവിച്ചവരും  അവരുടെ ആശ്രയമായി എന്നും നിലകൊണ്ടവരും. ഇന്ത്യാ ഇന്നും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിച്ചാണ്‌ കഴിയുന്നത്‌. അതുകൊണ്ട് ഓരോ ഇന്ത്യാക്കാരനും ശുദ്രജനതയിൽപ്പെട്ടവരാണ്. '



വർണ്ണ വ്യവസ്ഥ ഹിന്ദു മതത്തിലെ ഒരു തരം വൃണം പോലെയെന്നും സമൂഹത്തെ പല തട്ടുകളായി വിഭജിക്കുന്നുവെന്നും ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു. വിവിധ ജാതികളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഒന്നിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനും മിശ്ര വിവാഹത്തിനും സമൂഹത്തിന്റെ നിയന്ത്രണമുണ്ടാവുന്നു. രാജ്യത്തിലെ ബുദ്ധി ജീവികളുടെയിടയിലും ഈ പാരമ്പര്യം തുടരുന്നതും ദൗർഭാഗ്യകരമാണ്. 1901-ൽ നടന്ന കൽക്കട്ടാ കോൺഗ്രസിൽ ഗാന്ധിജി ഹാജരായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ഡെലിഗേറ്റുകൾ ആ മഹാസമ്മേളനത്തിൽ സംബന്ധിച്ചിരുന്നു. സമ്മേളനം ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവിധ ബ്ലോക്കുകളായി തരം തിരിച്ചിരുന്നു. 'ആ വലിയ സമ്മേളനത്തിലും തൊട്ടുകൂടാ ജാതീയ ചിന്തകൾ സ്പഷ്ടമായിരുന്നുവെന്നു' ഗാന്ധിജി തന്റെ ഹരിജൻ പത്രത്തിലെ മുഖപ്രസംഗത്തിൽ എഴുതി. സമ്മേളനത്തോടനുബന്ധിച്ച് തമിഴരുടെ അടുക്കള സവർണ്ണരിൽ നിന്നും ബഹുദൂരമായിരുന്നു. തമിൾ പ്രതിനിധികൾ മറ്റുള്ളവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തൊട്ടു കൂടാ സമൂഹമായിരുന്നു. വൃത്തിയും വെടിപ്പുമില്ലാത്ത അടുക്കളകൾ അവർക്ക് നല്കിയിരുന്നു. കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ തന്നെ തൊട്ടുകൂടാത്തവരുണ്ടെങ്കിൽ മറ്റുള്ള സമൂഹങ്ങളുടെ നിലനില്പ്പ് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. സമ്മേളന നഗരം വൃത്തിയാക്കാൻ ആരും ഇല്ലാഞ്ഞതിനാൽ അവിടം മുഴുവൻ ദുർഗന്ധം വമിച്ചും മലിനവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അന്ന് സമ്മേളനത്തിൽ സംബന്ധിച്ചവർ ചിന്തിച്ചിരുന്നത് വൃത്തിയാക്കൽ ജോലി തൊട്ടുകൂടാ ജാതികൾക്കു മാത്രമെന്നായിരുന്നു. 



1917-ൽ ഗാന്ധിജി അധകൃതരുടെ ഉന്നമനത്തിനുവേണ്ടി 'ചമ്പാരനെന്ന' സ്ഥലത്ത് സംഘിടിത പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കെ അന്നാട്ടിലെ വക്കീൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ജാതീയമായ ചിന്തകൾ അദ്ദേഹത്തെ വിസ്മയഭരിതനാക്കി. ഓരോ വക്കീലന്മാർക്കും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാൻ പ്രത്യേക സേവകരും അടുക്കളകളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ പ്രേരണമൂലം അവരുടെ ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ള സേവകരെ പിരിച്ചുവിടാനും പൊതുവായ ഒരു അടുക്കളയിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ചു. വക്കീലന്മാരുടെ ജീവിതം ലളിതമാക്കിയതു കൂടാതെ അവരുടെ സമയവും സൌകര്യങ്ങളും അതുമൂലം മെച്ചമാക്കാനും സാധിച്ചു. മറ്റുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലും പൊതുവായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന രീതികൾ ഗാന്ധിജി ആവിഷ്ക്കരിച്ചു. ഗാന്ധിജിയുടെ ഈ പ്രവർത്തന വിജയത്തിൽ അദ്ദേഹം സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു. യുവാക്കളെ വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകളിൽ നിന്നും അകന്നു നില്ക്കാൻ ശക്തിയായി പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ഗുണദോഷിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. പാരമ്പര്യമായി നിലനിന്നു വരുന്ന വർഗ വിവേചനത്തെ ഉന്മൂലനം ചെയ്ത് ഹൈന്ദവരെയെല്ലാം ഒരേ ഊട്ടുശാലയിൽനിന്നും ഒന്നിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഹ്വാനം ചെയ്തു. 'വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകൾ ഹിന്ദു മതമല്ലന്നും അതിനുള്ളിൽ കഴിയുന്ന യുവജനങ്ങൾ പുറത്തു ചാടി മിശ്ര വിവാഹത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നു' അദ്ദേഹം സ്വന്തം പത്രത്തിൽക്കൂടിയും ലേഖനങ്ങളിലും എഴുതുമായിരുന്നു. 


തൊട്ടുകൂടായ്മയെന്നുള്ളത് ഹിന്ദുമതത്തിൽ തനിയെ വളർന്നു വന്ന മാനസികാവസ്തയെന്നും അതിൽ അസമത്വങ്ങളും ചൂഷണവും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്നും ഗാന്ധിജി കണ്ടു. പാരമ്പര്യമായി തൊഴിലിനെ അടിസ്താനമാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന നാലു വർണ്ണങ്ങൾ അന്നുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ വ്യവസായവൽക്കരണത്തിനായി സഹായിച്ചിരുന്നുവെന്നും അങ്ങനെ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായകമായെന്നും ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പിന്നീടത്‌ മതത്തിന്റെ ചൈതന്യം വെടിഞ്ഞ് കിരാതവലയത്തിലെത്തുകയും തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളെന്ന അഞ്ചാമതൊരു ദുർഭൂതത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെയൊരു ജാതി ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റതുമൂലം ധർമ്മത്തിൽ അധിഷ്ടിതമായിരുന്ന ചതുർ വർണ്ണവ്യവസ്ഥകൾ ഹിന്ദു മതത്തിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. അതിന്റെ പരിണിത ഫലമായി ഹിന്ദു മതത്തിൻറെ പരിപാവനമായ തത്ത്വചിന്തകളെയും അതിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെയും മൂടിവെയ്ക്കേണ്ടി വന്നു. 



തൊട്ടു കൂടായ്മയ്ക്കെതിരായി ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നവർ മനുഷ്യന്റെ തെറ്റായ ആചാരങ്ങളെയും ഹൈന്ദവ മതത്തിന്റെ ധർമ്മ ശാസ്ത്രാദികളെയും അവർക്കനുകൂലങ്ങളാക്കിക്കൊണ്ട് ഹിന്ദു മതത്തോടു ശത്രുതാ മനോഭാവം പുലർത്തുന്നതായും കാണാം. എന്നാൽ മതത്തിനുള്ളിലെ എല്ലാ ആചാരങ്ങളും നിത്യതയിലേയ്ക്കുള്ള വഴികളല്ലെന്നും ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഗാന്ധിജി പറയുന്നു, "അത്തരം ദുഷിച്ചവ എന്റെ മൂക്കിൽക്കൂടി ശ്വസിച്ചുവെങ്കിൽ അതിനെ ഹിന്ദു മതമെന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയില്ല. ക്രിസ്തുമതത്തെയും ഇസ്ലാം മതത്തെയും ബഹുമാനിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചത് എന്റെ വിശ്വാസ സത്യമായ ഹിന്ദു മതത്തിൽക്കൂടിയാണ്." ഹൈന്ദവരുടെ പരിശുദ്ധമായ സനാതന ധർമ്മത്തിലെ സവിശേഷതകളും വിശുദ്ധ വചനങ്ങളും മുഴുവനായി  ഗ്രന്ഥപ്പുരകളിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടില്ല. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിൽ ഭരണചക്രം തിരിക്കുന്നവരുടെ അനുകൂലമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഹിന്ദു വേദങ്ങളെ അര്‍ത്ഥവ്യത്യാസങ്ങൾ വരുത്തി വളച്ചു തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാട്ടുവിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടോ വിദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടോ തൊട്ടുകൂടായ്മയ്ക്ക് ശമനം വന്നിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവർ ഈ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥകളെ ഇന്നും വിശാലമായി കാണുന്നില്ലെന്നുള്ളതും പരിതാപകരമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ വിദ്യാസമ്പന്നരും ഈ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചുകൊണ്ട്‌ നടക്കുന്നതും നിരാശജനകമാണ്. 



കഴിഞ്ഞ വർഷം വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ ഇരുപത്തിയൊന്നു വയസുള്ള ഒരു സവർണ്ണ യുവതി ദളിതനായ ഒരു യുവാവിനെ സ്നേഹിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ' വിവാഹവും കഴിച്ചു. ദളിതനെ വിവാഹം കഴിച്ച മനോദുഖത്തിൽ ആ യുവതിയുടെ പിതാവ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. അവരുടെ അമ്മ മകളെ ഭർത്താവ്' തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയിയെന്നും തിരിച്ചു കിട്ടണമെന്നുമാവശ്യപ്പെട്ട്' കേസു കൊടുത്തു. അമ്മയുടെ ആവശ്യം കോടതി പരിഗണിക്കുകയും മകൾ സ്വമനസാലെ അമ്മയോടൊപ്പം മടങ്ങി വരുകയും ചെയ്തു. 'തനിയ്ക്ക് പൊന്നുപോലെയുള്ള ഒരു ഭർത്താവും സന്തോഷപ്രദമായ ദാമ്പത്തിക ജീവിതവും സ്നേഹിക്കുന്ന അമ്മായിയമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നു' യുവതി പറഞ്ഞു. 'തങ്ങൾ വിവാഹിതരായ സമയം ജാതി ഒരു പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നുവെന്നും എന്നാൽ പിതാവിന്റെ ആത്മഹത്യയും പിന്നീടുള്ള സവർണ്ണരായവരുടെ ക്രൂരമായ പ്രവർത്തികളും മൂലം എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ സ്വന്തം ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തെ തകർക്കേണ്ടി വന്നുവെന്നും' വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ അമർത്തിക്കൊണ്ടു ആ യുവതി കോടതിയിൽ മൊഴിനല്കിയിരുന്നു. 



ഗാന്ധിജി ഒരിയ്ക്കൽ പറഞ്ഞു, "തൊട്ടു കൂടാ' ചിന്താഗതികൾ ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തെ അധഃപതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ സമ്പ്രദായം ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും നിരക്കാത്ത അനീതിയാണ്. ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ജീവധാരണമായ സത്തയെ 'തൊട്ടുകൂടായ്മയെന്ന' മാരക വിഷം നശിപ്പിക്കുന്നു. ഹൈന്ദവ മതത്തിന്റെ ധര്‍മ്മശാസ്‌ത്രാദികള്‍ വർണ്ണവ്യവസ്ഥകളിലെ ഈ ക്രൂരതകളെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുമില്ല." (തുടരും)

ദളിതരുടെ ചരിത്രം, ഒരു പഠനം (ലേഖനം- 2)

ദളിത നവീകരണവും പരിഷ്‌കര്‍ത്താക്കളും  


By ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

1920നു ശേഷം ഭാരതത്തിൽ അനേക മത, സാംസ്ക്കാരിക സംഘടനകളും ചിന്തകരും രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടാളികളും വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകളെ എതിർക്കുകയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ പിന്താങ്ങുകയും ചെയ്തതിട്ടുണ്ട്.1950-ൽ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുണ്ടായി. ഭരണഘടന ഡ്രാഫ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന കമ്മറ്റിയുടെ ചെയർമാൻ  ഡോക്ടർ അംബേദ്‌ക്കറായിരുന്നു. വർണ്ണവ്യവസ്ഥയെ തുടച്ചു നീക്കിക്കൊണ്ട്  സമത്വം സ്വാതന്ത്ര്യം സാഹോദര്യം എന്നീ തത്ത്വങ്ങളിൽ അടിയുറച്ചായിരുന്നു ഭരണഘടന തയ്യാറാക്കിയത്. ഭരണഘടനയിൽ ജാതി-മത,സ്ത്രീ-പുരുഷ വർഗഭേദമില്ലാതെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും തുല്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ നിയമങ്ങളും തത്ത്വങ്ങളും പാടെ പരാജയമായിരുന്നു. 1950-ൽ നടപ്പായ ഭരണഘടനയനുസരിച്ച് 'തൊട്ടുകൂടാ നയം' നിയമത്തിനെതെരെങ്കിലും ഒരുവന്റെ ജനനമനുസരിച്ചുള്ള വർഗവിവേചനം ഭാരത മണ്ണിൽ ഇന്നും തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.   
  
ചതുർവർണ്ണത്തിലുള്ളവരെ 'സവർണ്ണ'രെന്നും ചതുർ വർണ്ണത്തിനു പുറത്തുള്ളവരെ 'അവർണ്ണർ' അല്ലെങ്കിൽ 'തൊട്ടു തീണ്ടാ' ജാതികളെന്നും വിളിക്കുന്നു. മനുസ്മൃതിയിൽ സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് 'ചണ്ഡാളന്മാർ താമസിക്കുന്ന കുടിലുകൾ ഗ്രാമങ്ങളുടെ പുറത്തായിരിക്കണം. പട്ടികളും കഴുതകളും അവരുടെ സ്വത്തുക്കളായിരിക്കും. ചത്തു പോയവരുടെ മൃതദേഹത്തിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവർക്കുള്ളതാണ്‌. പൊട്ടിയ പാത്രങ്ങളിലേ അവർ ഭക്ഷണം കഴിക്കാവൂ. കാരിരുമ്പു കൊണ്ടുള്ള ആഭരണങ്ങൾ മാത്രമേ അവർ ധരിക്കാൻ പാടുള്ളൂ. ഒരിടത്തും സ്ഥിരമായി താമസിക്കാതെ കരകൾ തോറും അലഞ്ഞു നടക്കണം. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഗ്രാമങ്ങളിലോ പട്ടണങ്ങളിലോ ഉറങ്ങുവാൻ പാടില്ല.' തൊട്ടു കൂടാ തീണ്ടാ ജാതികൾ ഇന്നും വർണ്ണ ജാതികളിൽ നിന്നും അകന്നു താമസിക്കണമെന്നുള്ളന്നത് പരക്കെ അറിയാവുന്ന വസ്തുതയാണ്. അതേ സമയം വർണ്ണ ജാതികൾ ഗ്രാമങ്ങളിലേയും പട്ടണങ്ങളിലെയും പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിൽ സുഭിക്ഷിതമായി താമസിക്കുന്നതും കാണാം. ഇതിൽ നിന്നും വ്യക്തമാകുന്നത് തൊട്ടുകൂടാ ജാതികൾ ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലായെന്നാണ്. അവരെ അകത്തി നിർത്തി വര്‍ണ്ണവിവേചനാടിസ്ഥാനത്തില്‍ വേര്‍പെടുത്തി അടിമകളാക്കിയ പാരമ്പര്യമാണ് ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ വക്താക്കളായ ബ്രാഹ്മണ കൂട്ടായ്മയ്മകൾ നാളിതുവരെ പുലർത്തി വന്നിരുന്നത്.   

 'തൊട്ടു കൂടായ്മ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളിൽ നിന്നു തന്നെ മാറ്റി കളയണ'മെന്നും ഒരു മനുഷ്യനെയും വേറിട്ടു കാണാൻ ഹിന്ദുമതം പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലായെന്നും' ഗാന്ധിജി പറയുമായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണരെക്കാളും ചണ്ഡാളർ താണ ജാതികളെന്നു ഭഗവത്ഗീത പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല.1932-ൽ ഗാന്ധിജി ജയിലിൽ കിടന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഹരിജനങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി ഹരിജന സേവാ സംഘം രൂപീകരിച്ചു. ഈ സംഘടന കോൺഗ്രസിന്റെ ഭാഗമല്ലായിരുന്നു. 'തൊട്ടുകൂടാ ജാതികൾ ദുർബലരല്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനതയും സ്വയം താഴ്ത്തപ്പെട്ടവരുമാണെന്ന്' വിവേകാനന്ദന്റെയും ഉദ്ധരണിയായിരുന്നു. 

1932-ൽ ഗാന്ധിജിയുടെ  നേതൃത്വത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിനെതിരെ നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പേരിൽ  നാടെങ്ങും വിപ്ലവം നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു.  ഗാന്ധിജിയെ നിയമ ലംഘനത്തിന്റെ പേരിൽ  യെരോവ്ദാ  ജയിലിൽ  അടയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.  ഇന്ത്യയിലെ അധകൃതരെ സംഘടിപ്പിച്ച് അംബേദ്‌ക്കറും പൗരാവകാശങ്ങൾക്ക് മുറവിളി കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ  അധകൃത സമുദായങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകമായ ഒരു ഭരണ സമ്പ്രദായം നടപ്പാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.  വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയിൽ അധകൃതർക്കു മാത്രമായി നിയോജകമണ്‌ഡലങ്ങൾ  തരം തിരിച്ച് തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്താൻ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു അത്. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിനു തടസം നല്കിക്കൊണ്ട്  ഇന്ത്യൻ ജനതയെ രണ്ടായി പിളർത്താൻ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ സ്വീകരിച്ച  ഈ പദ്ധതിയെ  ഗാന്ധിജി എതിർത്തു. അധകൃത ജനതയെ  തരം തിരിച്ച് ഇന്ത്യൻ ജനതയെ വിഭജിക്കുന്ന തീരുമാനത്തിൽ പ്രതിക്ഷേധിച്ച് ഗാന്ധിജി മരണം വരെ  ജയിലിൽ നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിച്ചു. സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയിൽ ഉയർന്നവരും താണവരുമെന്ന അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇന്ത്യയെ  രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെടുമെന്ന് ഗാന്ധിജി ഭയപ്പെട്ടു. യെരോവ്ദാ  ജയിലിൽ നിന്നും ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു, "എന്റെ ജീവിതം സമൂഹത്തിലെ അധകൃതർക്കു വേണ്ടി ബലിയിടുവാൻ  ദൈവം തന്ന ഒരു അവസരമാണ്."  അംബെദ്ക്കർ അന്ന് ഗാന്ധിജിയുടെ ചിന്താഗതികളെ ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നു. ഉന്നത ജാതികളും താണ ജാതികളും തമ്മിലുള്ള ഒത്തു തീർപ്പിൽ  പ്രശ്നങ്ങൾ തീരുകയും  ആറു ദിവസം നടത്തിയ ഗാന്ധിജിയുടെ നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

'ഹിന്ദുമതം' എന്ന മതം ദുർബലരായ ജനതയെ ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ള മാർഗമെന്നും അംബേദ്‌ക്കർ പറഞ്ഞിരുന്നു. 'ഹിന്ദു മതത്തെ രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വം ഇല്ലാതാക്കണം. വർണ്ണ വ്യവസ്തയെന്നുള്ളത് അടിമത്വമാണ്. തൊട്ടുകൂടായ്മ ചിന്താഗതി വർണ്ണ വ്യവസ്തയോടൊപ്പം അവസാനിപ്പിക്കണം. വർണ്ണാശ്രമത്തിന്റെ കാരണം ബ്രാഹ്മണിസവും, ബ്രാഹ്മണിസത്തിന്റെ കാരണം ഏകാധിപത്യവും രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയുമാണ്.' അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ മരണശേഷം ശരിയായ നേതൃത്വമില്ലാതെ ദളിത പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ദളിതരുടെ ഉന്നമനത്തിനായി ഡോക്ടർ ഫുലെയെ മാതൃകയാക്കിക്കൊണ്ട് അംബേദ്‌ക്കർ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മഹാത്മാ ഗാന്ധിജിയുടെ അവസാനാളുകളിൽ ഗാന്ധിജി അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ആശയങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. 

വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥിതികളെ നിയമത്തിൽക്കൂടി ഇല്ലാതാക്കുവാൻ അംബേദ്‌ക്കർ ചെയ്ത സേവനങ്ങളെ ആർക്കും നിഷേധിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകളുടെ പരിഷ്കർത്താവെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം ഭാരതത്തിനായി ശക്തമായ ഒരു നേതൃത്വം നല്കിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ പരിശ്രമ ഫലങ്ങൾ ദളിതരുടെ ജീവിത നിലവാരത്തിനു മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ജ്യോതിർ ഫുലെയും മഹാത്മാ ഗാന്ധിയും വീര സർവെക്കറും ദയാനന്ദ സരസ്വതിയും ദളിതരുടെ ഉന്നമനത്തിനായി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരെല്ലാം ഇന്ത്യയുടെ വർണ്ണാശ്രമ നിയമത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നവരായിരുന്നു. എന്നാൽ അംബേദ്‌ക്കർ വ്യത്യസ്തമായ ചിന്താഗതിയിൽക്കൂടി ഹിന്ദു മതത്തെ തന്നെ നിശിതമായി വിമർശിച്ചു. ദളിതരുടെയും സമൂഹത്തിൽ താണവരുടെയും അവകാശങ്ങൾക്കായി മാത്രം പൊരുതി. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ ചിന്തകളും പ്രസംഗങ്ങളും ദളിതരെ അടിമത്വത്തിനെതിരായ വിപ്ലവങ്ങളിലേയ്ക്ക് നയിച്ചു. 

1936-ഏപ്രിൽ മാസത്തിൽ 'ജാറ്റ് -പാറ്റ്-തോടക മണ്ഡൽ' എന്ന ഉന്നത ജാതിയിലുള്ള ഹൈന്ദവരുടെ സംഘടന ഡോക്ടർ അംബെദ്ക്കറിനെ   അവരുടെ ലാഹോറിൽ നടത്തിയ വാർഷിക സാമ്മേളനത്തിൽ പ്രസംഗിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. സമൂഹത്തിൽ വർണ്ണ വ്യവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കുകയെന്നത് ഈ സംഘടനയുടെ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. ഡോക്ടർ അംബെദ്ക്കർ ക്ഷണം സ്വീകരിക്കുകയും അന്നു പറയാനുള്ള വിഷയത്തെപ്പറ്റി ഗഹനമായി ചിന്തിച്ച് പ്രസംഗം തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്തു. ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ വർണ്ണ വ്യവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല വർണ്ണ വ്യവസ്ഥ തന്നെ ഹിന്ദുമതത്തിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യണമെന്ന പരുഷമായ ഭാഷാ പ്രയോഗങ്ങളായിരുന്നു അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകൊണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ചു തൊട്ടുകൂടാ നയംകൊണ്ട്‌ ഹിന്ദു മതത്തിന് നാശം സംഭവിച്ചുവെന്നും അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഹിന്ദു മതം ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോകുന്ന വസ്തുതയും വെളിപ്പെടുത്തി. അതിലെ സംഘാടകർ അംബെദ്ക്കറിന്റെ ഭാഷാ പ്രയോഗങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാനും ഹൈന്ദവ മതത്തോടുള്ള എതിരഭിപ്രായങ്ങൾ സംഘടനയ്ക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിക്കില്ലെന്നും അറിയിച്ചു. അംബേദ്‌ക്കർ അതിനു തയ്യാറാകാത്തതുകൊണ്ട് സംഘടനാ ഭാരവാഹികൾ അദ്ദേഹത്തെ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ചില്ല. അനിഹിലേഷൻ ഓഫ് കാസ്റ്റ് (Annihilation of Caste)  എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതുകൊണ്ട് പഞ്ചാബിലെ ഒരു മഹാസമ്മേളനത്തിനുവേണ്ടി തയാറാക്കിയ ഒരു പ്രസംഗവും അവതരിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. മനുഷ്യ ജാതിയിൽ പുരുഷനെയും സ്ത്രീയേയും തുല്യവകാശങ്ങളോടെ സൃഷ്ടിച്ചെന്നും സ്ത്രീ പുരുഷ വ്യത്യാസങ്ങൾ പാപമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. 'സത് സാരാ' (the essence of truth) എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മ സമാജത്തിലെയും പ്രതനാ സമാജത്തിലെയും അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും അതിനുള്ളിലെ നേതാക്കന്മാരെയും നിശിതമായി വിമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. "നിങ്ങളുടെ സംഘടനയുടെ സഹായം ഞങ്ങൾക്കാവശ്യമില്ലെന്നും ഞങ്ങളെപ്പറ്റി നിങ്ങൾ ആകുലരാകെണ്ടന്നും" അദ്ദേഹം എഴുതി. അവതരിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയ ഹൈന്ദവ മതത്തെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള  അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രസംഗങ്ങൾ 1936 ജൂൺ മാസത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 

രാജർഷി ചത്രപതി ഷാഹൂജി മഹാരാജാവ് സർക്കാർ ജോലി കാര്യങ്ങളിൽ ദളിതർക്കു മുൻഗണന നല്കി ആദ്യം റിസർവേഷൻ നടപ്പാക്കിയ മഹാ മനസ്ക്കനായിരുന്നു. ദളിതരുടെ സാമൂഹിക പരിഷ്ക്കാരങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ സംഭാവനകൾ തികച്ചും വിലമതിച്ചതാണ്. ദളിതരായവരെ അങ്ങേയറ്റം ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കറിനെ വിദേശത്തു വിട്ടു പഠിപ്പിക്കാനുള്ള ചെലവുകൾ വഹിച്ചത് അദ്ദേഹമായിരുന്നു. 

1827-ൽ പൂനയിൽ മാലി ജാതിയിൽ ജനിച്ച 'ജ്യോതിർ ഫുലെ' സുപ്രസിദ്ധ ദളിത സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനായും വിദ്യാഭ്യാസചിന്തകനായും അറിയപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻറെ കുടുംബം പൂക്കൾ വിതരണം ചെയ്തിരുന്ന  തൊഴിലുകളിൽ എർപ്പെട്ടിരുന്നതു കൊണ്ട് 'ഫുലെ' യെന്ന പേരും ലഭിച്ചു. പഠിക്കുന്ന കാലങ്ങളിൽ സമർത്ഥനായ വിദ്യാർഥിയായിരുന്നു. 1847-ൽ ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൊട്ടീഷ് സ്കൂളിൽ നിന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി. ജാതി മതങ്ങളില്ലാതെ ദൈവത്തിന്റെ മക്കൾ തുല്യരാണെന്നുള്ള തത്ത്വ സംഹിതകളിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കാതെ ഒരു ജനം പുരോഗമിക്കുകയില്ലെന്നും പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകൾ അടുക്കളയിൽ മാത്രം കഴിയാതെ അടിസ്ഥാന വിദ്യാഭ്യാസം നേടണമെന്നും സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അധകൃത പെൺക്കുട്ടികൾക്കായി അദ്ദേഹം 'ഭിടെ' യെന്ന ഗ്രാമത്തിൽ  ഒരു സ്കൂളിന്റെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ ഉയർന്ന ജാതിയിലുള്ളവർ എതിർക്കുകയും ആ സ്കൂൾ പൂട്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെനിന്നു അദ്ദേഹം പോവുകയും പിന്നീട് യൂറോപ്യരിൽ നിന്നും സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്നവരിൽ നിന്നും പണം ശേഖരിച്ച് ദളിതർക്കായി മൂന്നു സ്കൂളുകൾ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. 1851-ൽ 'ബുധാവർ പെട്ടിലും' അതേ വർഷം തന്നെ 'രാഷ്ടാ പെട്ടിലും' 1852-ൽ 'വിടൽ പെട്ടിലു'മാണ് സ്കൂളുകൾ ആരംഭിച്ചത്.1854-ൽ താണ ജാതിക്കാർക്കായി ഒരു ലൈബ്രറിയും തുടങ്ങി. പിന്നീട് സ്കോട്ടിഷ് മിഷ്യൻ സ്കൂളിൽ അദ്ധ്യാപകനായി ജോലി തുടങ്ങി. 1855-ൽ സ്വന്തം വീട്ടിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യയുമൊത്ത് ഒരു സായാഹ്ന സ്കൂളുമാരംഭിച്ചു. 1857-ൽ സർക്കാരും അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സ്കൂൾ തുടങ്ങുന്നതിനു സ്ഥലം നല്കി. മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കായും ദളിതരുടെ സാമൂഹിക നീതിക്കായും പ്രവർത്തിക്കാൻ 1860--ൽ 'സത്യ ശൊഭക' എന്ന  സംഘടന സ്ഥാപിച്ചു. 1860-ൽ അനാഥരായ സ്ത്രീകൾക്കായി ഒരു ആതുരായം തുടങ്ങി. ആരുമാരും നോക്കാനില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾക്ക് ആ സ്ഥാപനം ഒരു ആശ്രയമായിരുന്നു. 'സതി'യ്ക്കെതിരെയും ബാലികാ ബാലന്മാരുടെ വിവാഹങ്ങൾക്കെതിരെയും അദ്ദേഹം പൊരുതിയിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടു വയസുവരെ എല്ലാവർക്കും നിർബന്ധിത വിദ്യാഭ്യാസം വേണമെന്നും വാദിച്ചു. ബോംബയിലെ മില്ലിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് മെച്ചമായ ജീവിത സൗകര്യങ്ങൾക്കായും തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളായ കൃഷിക്കാരുടെ ക്ഷേമത്തിനായും പ്രവർത്തിച്ചു. അന്നത്തെ സാമൂഹിക മാദ്ധ്യമങ്ങളിൽക്കൂടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്താഗതികളും ആശയങ്ങളും പ്രചരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മരണം വരെ അദ്ദേഹം വിശ്രമമില്ലാതെ ദളിതരുടെ സാമൂഹിക ഉന്നമനത്തിനായി സേവനം അനുഷ്‌ഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു

1854-ൽ ശ്രീ നാരായണ ഗുരു ജനിച്ചു. ഗുരു ജനിച്ചത്‌ വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മ വ്യവസ്ഥയ്ക്കു പുറത്തുള്ള ഈഴവ ജാതിയിലായിരുന്നു. ശ്രീ നാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന യോഗം (SNDP) സ്ഥാപിച്ചത് അദ്ദേഹമായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ  തുടക്കമിട്ട ആ മഹാപ്രസ്ഥാനം വളർന്ന് അതിന്റെ പ്രവർത്തന ശൃംഖലകൾ ഇന്നു ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പൂർവിക തലമുറകൾ മുതൽ നടപ്പിലായിരുന്ന ചതുർവർണ്ണത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഗാന്ധിജിയെ അദ്ദേഹം വ്യക്തിപരമായും വിമർശിച്ചിരുന്നു. പ്രസംഗവും പ്രവർത്തികളും രണ്ടായി തുടരുന്ന നയങ്ങളാണ് കോൺഗ്രസിനുള്ളതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ദളിതർക്കായി കാര്യമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൊന്നും ഏർപ്പെടാതെയും മൈതാന പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രം വാചാലരുമായ കോൺഗ്രസിനെയും വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന മഹാത്മാഗാന്ധിജിയെയും ഒരുപോലെ അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചിരുന്നു. ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം എന്ന മുദ്രാ വാക്യവും ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെതാണ്. എല്ലാ  ജാതികൾക്കും തുല്യമായി പ്രവേശിക്കാവുന്ന  അമ്പലങ്ങളും അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. 

1909-ൽ അവർണ്ണ ജാതിയിൽ ജഗജീവൻ റാം ജനിച്ചു. 'ചമാർ വർഗത്തിൽപ്പെട്ട' അദ്ദേഹത്തിൻറെ പിതാവ് ചത്ത മൃഗങ്ങളെ കുഴിച്ചിടുകയും ചെരുപ്പു നന്നാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. വിപ്ലവകാരിയായ ജഗജീവൻ റാം മെച്ചമായ വേതനത്തിനായി ബീഹാറിൽ കാർഷിക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിച്ച് സമരങ്ങളും പ്രകടനങ്ങളും നടത്തുമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ബ്രഹത്തായ ഒരു സംഘടനയായ 'ദളിത്‌ വർഗ സംഘ'ത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായിരുന്നു. ഇന്ത്യാ മുഴുവനുമുള്ള ദളിതരെ യോജിപ്പിച്ച് ചെറു സംഘടനകളായി ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻറെ നയം. ജഗജീവൻ റാം കേന്ദ്ര മന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്ത് തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ പാസാക്കുകയും തൊഴിലാളികൾക്കു നിശ്ചിതമായ ഒരു കൂലി നിർണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നോക്ക ജാതികൾക്കായുള്ള 'ബായ്ക്ക് വേർഡ് ഫെഡറേഷനും' (Backward  federation) സ്ഥാപിച്ചു. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സംഘടനയിലൊന്നായി അത് വളരുകയം ചെയ്തു.   ഗാന്ധിജിയെപ്പോലെ  അനീതിയും സാമൂഹിക ഉച്ഛ നീചത്വങ്ങളും   തൊട്ടു കൂടായ്മയും ഇല്ലാതാക്കാൻ  പ്രവർത്തിച്ചതിനൊപ്പം അദ്ദേഹം സത്യമായ ഹിന്ദു മതത്തിലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ദുഷിച്ച തൊട്ടു തീണ്ടാ വ്യവസ്ഥിതിയെ ജഗജീവൻ റാവു   എതിർത്തിരുന്നു. വർണ്ണ വിവേചനത്തെയും യാഥാസ്ഥിതിക ചിന്തകളെയും എതിർത്തെങ്കിലും ഹൈന്ദവ മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ആദർശങ്ങൾ വിളമ്പാമെന്നല്ലാതെ നിലവിലുള്ള പാരമ്പര്യ വിശ്വാസങ്ങളെ തുടച്ചു മാറ്റുക എളുപ്പമല്ലന്നു ആഗോള തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ ഒരു യോഗത്തിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, 

'കൻഷി റാം'  ദളിതരുടെ  സാമൂഹിക പരിഷ്ക്കാര മുന്നെറ്റത്തിനായും പരിവർത്തനത്തിനായും ശ്രമിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക നേതാവായിരുന്നു. 'ബഹുജൻ സമാജ പാർട്ടി'യുടെ സ്ഥാപക നേതാവുമാണ്. ജീവിക്കാൻ കഷ്ടി മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഉയർന്ന ജാതികളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹത്തിന് വിവേചനങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പകാലങ്ങളിൽ വർണ്ണ ജാതികളിൽ നിന്നും നേരിടേണ്ടി വന്ന പീഡനങ്ങളിൽ  മനം നൊന്തിരുന്നു. യുവാവായ കാലങ്ങളിൽ ദളിതരെ സംഘടിപ്പിച്ച് വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകൾക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാനും തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ട ഒരു നേതാവായി ദളിതരുടെയിടയിൽ വളർന്നു. രാഷ്ട്രീയമായ ഉയർച്ചക്കു ശേഷം മായവതിയുമായി കൂട്ടു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ദളിതരെ ഒരേ രാഷ്ട്രീയ കുടക്കീഴിലാക്കി അവരുടെ ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യൂ.പിയിലും, എം പിയിലും, രാജസ്ഥാൻ, പഞ്ചാബ്, മഹാരാഷ്ട്ര, ബീഹാർ എന്നിവടങ്ങളിലും ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലും കൻഷിറാമും മായാവതിയും ഹൃദയ സ്പർശമായ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ ജനങ്ങൾ സമ്മേളനങ്ങളിൽ കൂടുമായിരുന്നു. കൻഷി റാമിന്റെ പ്രവർത്തനം കൊണ്ട് മായാവതി ഉത്തർ പ്രദേശിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി. സ്ത്രീകളുടെ ഉന്നമനത്തിനായും കൻഷിറാം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഗ്രാമീണ പ്രദേശങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലിനായി വിവിധങ്ങളായ കുടിൽ വ്യവസായങ്ങളും ആരംഭിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ ശേഷം കാൻഷി റാം  ഇന്ത്യാ കണ്ട മഹാനായ നേതാവായിരുന്നു. അംബേദ്‌ക്കറിന്റെ വലിയ ആരാധകനുമായിരുന്നു. മരണം വരെ അദ്ദേഹം ദളിതർക്കു വേണ്ടി രാപകലില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

'രാം വിലാസ് പാസ്വാൻ' ദളിതരുടെ കരുത്തുറ്റ ഒരു നേതാവാണ്‌. ബീഹാറിലും ഇന്ത്യാ മുഴുവനായും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. ഏതു  സാധാരണക്കാരനും ഏതു സമയത്തും സമീപിക്കാവുന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ് അദ്ദേഹത്തിനുള്ളത്. പാർലിമെന്റിൽ റെക്കോര്ഡു ഭേദിച്ച് അനേകം വോട്ടുകളുടെ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. എൻ. ഡി.എ സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് റയിൽവേ ടെലകമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ മന്ത്രിയായിരുന്നു. ദളിതരുടെ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക പ്രശ്ന പരിഹാരത്തിനായി എന്നും മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു. 'ലോക ജനശക്തി' യെന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി രൂപികരിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽക്കൂടി ദളിതരുടെ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സ്ത്രീധന സമ്പ്രദായവും പ്രായ പൂർത്തിയാകാത്തവരുടെ വിവാഹവും അദ്ദേഹം എതിർക്കുന്നു. സ്ത്രീ പീഡനങ്ങളെൾക്കെതിരെയും ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നു. സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ തുല്യരായി വിദ്യാഭ്യാസം നേടണമെന്നും ചിന്തിക്കുന്നു.  

കെ ആർ നാരായണൻ 1921 ഫെബ്രുവരി നാലാം തിയതി സാധാരണ ഒരു ദളിത കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. സ്കൂൾ കാലങ്ങളിൽ വളരെ സമര്‍ത്ഥനായ വിദ്യാർഥിയായിരുന്നു. ജവർഹാലാൽ നെഹ്‌റു അദ്ദേഹത്തെ വിദേശ സേവനത്തിനായി നിയോഗിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ പണ്ഡിതനായ രാഷ്ട്രപതിയെന്നു അദ്ദേഹത്തെ അറിയപ്പെടുന്നു. എഴുതാനും വായിക്കാനും എന്നും അദ്ദേഹത്തിനു വലിയ താല്പ്പര്യമായിരുന്നു തിരുവിതാംകൂറിൽ അധ്യാപകനായി ജോലി തുടങ്ങി. 1944-ൽ ഹിന്ദു പത്രത്തിൽ പത്രാധിപരായി ജോലി ചെയ്തു. പിന്നീട് ടോക്കിയോയിലും ചൈനയിലും നയതന്ത്ര മേഖലകളിൽ വിദേശ സേവനത്തിലുമായിരുന്നു. അമേരിക്കൻ അംബാസിഡറായിരുന്നു. ലോക സഭാംഗം, കേന്ദ്ര മന്ത്രി, ഇന്ത്യയുടെ വൈസ് പ്രസിഡന്റ്, പ്രസിഡന്റ് മുതലായ സമുന്നത സ്ഥാനങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.  

1932-ൽ ജനിച്ച യൂ.റ്റി.രാജശേഖരൻ ഷെട്ടി ഇന്ത്യാ മുഴുവൻ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രസിദ്ധനായ പത്ര പ്രവർത്തകനായിരുന്നു. ദളിത സാഹിത്യത്തിൽ ആധിപത്യവും വഹിച്ചിരുന്നു. 'ദളിത  വോയിസ്' എന്ന പത്രം നടത്തിയ വിവാദ നായകനുമായിരുന്നു. ദളിത സമൂഹത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണ പ്രശ്നങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാചാലമായ എഴുത്തുകളിൽക്കൂടി പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു. ദളിതർക്ക് നവോത്വാന ചിന്തകൾ പ്രദാനം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തിൻറെ പത്ര പ്രവർത്തനങ്ങളിൽക്കൂടിയും എഴുത്തുകളിൽക്കൂടിയും സാധിച്ചു.   അദ്ദേഹം ദളിതനായിരുന്നില്ല. ഉയർന്ന ജാതിയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹത്തിൻറെ പിതാവ് തിമ്മപ്പാ ഷെട്ടി ഒരു  ജില്ലാധികാരിയായിരുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങളോളം ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസ്സിന്റെ പത്രാധിപരായി ജോലി ചെയ്തു. അനേക പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥ കർത്താവാണ്. സെമറ്റിക് മതങ്ങൾക്കെതിരെയും  ആഫ്രോ സാമൂഹിക തത്ത്വ ചിന്തകളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു  ലേഖനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നത്. 

പെരിയാർ ഈ വി രാമസ്വാമി നായിക്കർ (1879 സെപ്റ്റംബർ 17-1973 ഡിസംബർ 24) സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും പ്രസിദ്ധനായ  രാഷ്ട്ര തന്ത്രജ്ഞനും ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകത്തിന്റെ സ്ഥാപകനുമായിരുന്നു. തമിഴ് നാട്ടിലെ പ്രസിദ്ധനായ യുക്തിവാദിയും വർണ്ണാശ്രമത്തിനു പുറത്തുള്ള തൊട്ടുകൂടാ ജാതികൾക്കു വേണ്ടി പോരാടിയ വിപ്ലവകാരിയുമായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഹിന്ദു മതം അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. മനുവിന്റെ തത്ത്വങ്ങൾ മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തതെന്നും അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. 
മനുഷ്യനെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ വർഗങ്ങൾക്കുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തിയിരുന്നു. സൂത്രശാലികളായ ചെറുവിഭാഗം ഉയർന്ന ജാതികൾ വർണ്ണ വിവേചനം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് വലിയൊരു ജനവിഭാഗത്തിനെ അടിമകളാക്കിയെന്നും പെരിയാർ പറയുമായിരുന്നു.   ഉന്നത ജാതികൾ കൊളുത്തിയിരിക്കുന്ന ചങ്ങലകളെ ഭേദിച്ച് നാം സ്വയം ബഹുമാനിതരാകണമെന്നും യുക്തിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കണമെന്നും തകർന്ന ജനതകളായ ദളിതരെ അദ്ദേഹം ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു. പെരിയാറിന്റെ ഉദ്ധരണി ഇങ്ങനെ, "വലിയ ഒരു വിഭാഗം ജനം തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളും മറ്റൊരു വിഭാഗം ശുദ്രൻമാരും. അവർ ദാസന്മാരായും കൂലികളായും ഹീനജോലികളും പാദസേവ ചെയ്യുന്നവരായും ജനിയ്ക്കുമ്പോഴേ നിശ്ചയിക്കും. അധകൃതരായ ഈ ജനതയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയില്ലെങ്കിൽ ഭാരതത്തിനു എന്തിനു സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം? മതവും അവരുടെ പുരാണങ്ങളും ദൈവങ്ങളും തികച്ചും നിരർത്ഥകവുമായിരിക്കും."

പെരിയാർ പറയുമായിരുന്നു, "പക്ഷി മൃഗാദികളിലും പുഴുക്കളിലും   വർഗ വിവേചനമില്ല. ഉയർന്നവരെന്നോ താണവരെന്നോ വ്യത്യാസവുമില്ല. മനുഷ്യൻ യുക്തി ചിന്തകനെങ്കിലും അവനുണ്ടാക്കിയ നിയമത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂട്ടിൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നു. പട്ടികളിൽ ബ്രാഹ്മണരോ പറയരോ ഇല്ല. കുരങ്ങന്മാരിലും കഴുതകളിലും ഇങ്ങനെയുള്ള വർഗങ്ങളെ കാണാൻ സാധിക്കില്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യരിൽ വ്യത്യസ്‌തതയുണ്ട്.' "യുക്തി ചിന്തയുള്ള മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണർക്കു മാത്രം പ്രത്യേക പരിഗണന നല്കുന്നു. അടിമകളായ താണ വർഗക്കാർ അവന്റെ കാലുകളിൽ വീഴുന്നു. അവന്റെ കാലുകൾ കഴുകി ചിലപ്പോൾ ആ വെള്ളം കുടിക്കുന്നു. ഇതാണ് ഹിന്ദു തത്ത്വമെങ്കിൽ ഇതാണ്‌ ഹിന്ദുമതമെങ്കിൽ ആ മതം നമുക്കാവശ്യമില്ലന്നും" പെരിയാർ പറഞ്ഞിരുന്നു.(തുടരും)

V. T. Rajshekar Shetty, (born 1932)

Kanshi Ram, Mayavathi

Ram Vilas Paswan 

ദളിതരുടെ ചരിത്രം, ഒരു പഠനം (ലേഖനം- 1)

വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മവും  തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളും  

By ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

വടക്കേന്ത്യയിൽ തുടക്കമിട്ട വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മം ആര്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ ഘടകമായിരുന്നു. പ്രാകൃത ചിന്തകളിൽനിന്നും ഉരുവിട്ട സൃഷ്ടിയുടെ കെട്ടുകഥയെ ആധാരമാക്കിയാണ് വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചിരിക്കുന്നത്. സൃഷ്ടാവിന്റെ വായിൽനിന്നു ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതരും കൈകളിൽനിന്നു രാജകീയ യോദ്ധാക്കളും തുടകളിൽനിന്നു കൃഷിക്കാരും കച്ചവടക്കാരുമായ വൈശ്യരും പാദങ്ങളിൽനിന്നു ശൂദ്ര ജാതിക്കാരായ കൈപ്പണിക്കാരും സേവകരുമുണ്ടായിയെന്നാണ് ബ്രാഹ്മണ വേദാന്തങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌. പിന്നീട് മുൻ ജന്മത്തിൽ പാപികളായി ജനിച്ച അവർണ്ണ ജാതികളായ പറയ, പുലയരെപ്പോലുള്ള തീണ്ടാ ജാതികളുമുണ്ടായി. ഈഴവരും വർണ്ണാശ്രമത്തിനു പുറത്തുള്ളവരാണ്.   

കാലക്രമേണ വർഗ വിവേചനം ഹൈന്ദവ മതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി മാറി. ഒപ്പം നിന്ദ്യമായ തൊട്ടു കൂടായ്മയും പുനർ ജന്മവും. അവകളെല്ലാം തന്ത്രപൂർവ്വം ബ്രാഹ്മണർ പുരാണങ്ങളിലും കൂട്ടിച്ചേർത്തു. അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ താണ ജാതികളെ മേല്ജാതിക്കാരുടെ ഇഷ്ടാനുഷ്ടാനങ്ങളനുസരിച്ച് നിസ്സഹായരായി വഴങ്ങുന്നവരാക്കാനും സഹായിച്ചു. പുനർ ജന്മം അധകൃതരായവരെ അടിമകളാക്കാൻ ഒരു ഉപാധിയായും മാറി. ജനിക്കുമ്പോഴെ മുൻജന്മ പാപത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന കീഴ്ജാതിക്കാർ ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങളിൽക്കൂടിയെങ്കിലും പുനർ ജന്മത്തെ   ഒരു ആശ്വാസമായി കണ്ടു. കീഴ്ജാതിക്കാരും അവർക്കുണ്ടാകുന്ന കുട്ടികളും മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ മേൽജാതിക്കാർക്കു കീഴ്പ്പെട്ടു ജീവിക്കണമായിരുന്നു.

മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിച്ചതെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന മനുവിന്റെ നിയമങ്ങൾ ഇന്നും ഗുജറാത്ത് സർവ്വകലാശാലയിലെ പാഠ പുസ്തകമാണ്. തൊഴിലടിസ്ഥാനമായ വർണ്ണ ജാതി വ്യവസ്ഥകൾ ഉത്തമമെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. തൊട്ടുകൂടായ്മയും താണ ജാതികളുടെ അശുദ്ധിയും സവർണ്ണ മേധാവിത്വവും ഭാരതത്തിന്റെ സംസ്ക്കാര പാരമ്പര്യവുമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ജാതി വ്യവസ്ഥകളനുസരിച്ച് താണ ജാതികൾ ജനിച്ചതു അവരുടെ മുൻജന്മ പാപം കൊണ്ടെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. പാപ പരിഹാരത്തിനായി ഉയർന്ന ജാതികൾക്ക് താണവരെ ശിക്ഷിക്കുകയോ പീഡിപ്പിക്കുകയോ കൊല്ലുകയോ ചെയ്യാം. താണ ജാതിക്കാരുടെ പെൺക്കുട്ടികളെ ലൈംഗിക ഭോഗം ചെയ്യുന്നതിന് ഉന്നത ജാതികൾക്ക് തൊട്ടുകൂടായ്മ പ്രശ്നവുമല്ല. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ നിന്ദിക്കാനും   ചെളിയിലും മാലിന്യത്തിലും പണിയെടുപ്പിക്കാനും സ്ത്രീത്വത്തെ അപമാനിക്കാനും മനുസ്മൃതിയിലുള്ള സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾ   ആധികാരികമായി യുവ തലമുറകളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.  

ഇന്ത്യൻ ജനതയിൽ പതിനേഴു ശതമാനത്തോളം ദളിതരുണ്ട്. എന്നാൽ രാജ്യത്തുള്ള വിഭവങ്ങളുടെ പങ്ക് ദളിതർക്കു ലഭിക്കുന്നത് അഞ്ചു ശതമാനം മാത്രവുമാണ്. പകുതിയിലധികം ദളിതജനം കഴിയുന്നത്‌ ദാരിദ്ര്യ രേഖയ്ക്ക് താഴെയും. അവരിൽ അറുപത്തി രണ്ടു ശതമാനം വിദ്യാഹീനരുമാണ്. ഭൂരിഭാഗവും ഭൂമിയില്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂമിയിൽ പാട്ടത്തിനു കൃഷി ചെയ്തു ജീവിക്കുന്നു. പത്തു ശതമാനം ജനങ്ങൾക്കേ ശുദ്ധജലവും വൈദ്യുതി സൌകര്യങ്ങളും ലഭിക്കുന്നുള്ളൂ. കക്കൂസുകൾ തുറസ്സായ പുറംപ്രദേശങ്ങളും റയിൽവേ പാളങ്ങളുടെ സമീപവുമായിരിക്കും. കൂടാതെ രാജ്യത്തിലെ കുറ്റ കൃത്യങ്ങൾക്ക് എക്കാലവും ബലിയാടാകുന്നതും ദളിതരായിരിക്കും. ഭയം കൊണ്ട് ഉന്നത ജാതികൾ നടത്തുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ദളിതർ റിപ്പൊർട്ട് ചെയ്യുകയോ ബന്ധപ്പെട്ടവരെ അറിയിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. അഥവാ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്താലും പണത്തിന്റെ പുറത്തു കേസുകൾ പോലീസു ചാർജു ചെയ്യുകയുമില്ല. പണത്തിന്റെ മേലിൽ പരുന്തും പറക്കില്ലായെന്നു പറഞ്ഞപോലെ കോടതികളെ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ട്‌ കേസുകൾ തള്ളിയും ഇല്ലാതെയുമാക്കും. ദളിതർക്ക് നീതികിട്ടാത്ത ലക്ഷക്കണക്കിനു കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇന്നും മാറ്റങ്ങളില്ലാതെ ദളിതർ ഭാരതമാകെ തകർക്കപ്പെട്ട അധകൃത ജനതയായി ജീവിക്കുന്നു.

ഭാരതത്തിൽ ദളിതരും അവരുടെ സ്ത്രീകളും നൂറ്റാണ്ടുകളായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളായിരുന്നു. ദളിത സ്ത്രീയായി ഭാരത മണ്ണിൽ ഒരുവൾ ജനിച്ചാൽ പിന്നീടവരുടെ ജീവിതം യാതനകളിൽക്കൂടിയായിരിക്കും. ദുരിതങ്ങളും പീഡനങ്ങളും അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരും. ഇന്ത്യയിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലും ചെറുപട്ടണങ്ങളിലും തെരുവുകൾ വൃത്തിയാക്കുന്നത് ദളിത സ്ത്രീകളെന്നു കാണാം. മനുഷ്യൻ വിസർജിക്കുന്നതും മലമൂത്രങ്ങളും  കൈകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടിക്കുള്ളിലാക്കി തലയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്ന കാഴ്ചകൾ ഇന്ത്യയിലെ ഉൾനാടുകളിൽ ഇന്നും സാധാരണമാണ്. ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇന്ത്യാ തിളങ്ങുന്നുവെന്നു രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും. ഇന്ത്യയുടെ ഇരുണ്ട ചരിത്ര വശങ്ങൾ പുറത്തു പറയുകയുമില്ല. 

അധികാര ഗർവ്വിൽ ഓരോ പ്രദേശങ്ങളിലെ കാക്കി കുപ്പായങ്ങളണിഞ്ഞ പോലീസുകാർ പ്രതിഫലമില്ലാതെ എന്തു വൃത്തികെട്ട ജോലി ചെയ്യാൻ ദളിതരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടാലും പീഡനങ്ങൾ ഭയന്ന് ദളിതർ അവരെ അനുസരിക്കാറുണ്ട്. അനാഥമായി തള്ളി നീക്കുന്ന ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ ശവ ശരീരങ്ങൾ വരെ മാറ്റേണ്ട ചുമതലകളും ദളിതർക്കുള്ളതാണ്. നിഷേധിക്കാൻ അവർക്ക് അവകാശമില്ല. കയ്യുറകൾ ധരിക്കാതെ നഗ്നമായ കൈകൾ കൊണ്ട്  ഓടയിലെ ഒഴുകുന്ന മലിന വസ്തുക്കളും വൃത്തിയാക്കുന്നു. തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവരുടെ സുരക്ഷിതത്വവും ഭദ്രതയും നിയമങ്ങളിൽ അനുശാസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും തൊഴിലിനാവശ്യമായ വസ്ത്രങ്ങളോ, ഗ്ലൗസുകളൊ കോൺട്രാക്റ്റർമാർ അവർക്കു നല്കാറില്ല. സർക്കാരിൽ നിന്നും നിയമം തെറ്റിക്കുന്ന കോൺട്രാക്ടർമാരെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ചോദ്യം ചെയ്‌താൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവർക്ക് കൈനീട്ടം കിട്ടുമ്പോൾ അവർ തൃപ്തരാകും. അല്ലെങ്കിൽ  അവരുടെ വീടുകൾ സൗജന്യമായി വൃത്തിയാക്കി കൊടുത്തുകൊണ്ട് ദളിതരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. ദാരിദ്ര്യവും താണവരെന്ന ജാതിയുമാണ് അവരെ ഇത്തരം ജോലികൾ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. 

'ദളിത്‌' എന്ന വാക്ക് 'ദാൽ' എന്ന സംസ്കൃത പദത്തിൽ നിന്നും ഭേദഗതി വരുത്തി വന്നതാണ്. തകർന്ന ജാതികളെന്നും ദളിതെന്ന പദത്തിനു അർത്ഥം കല്പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ശബ്ദിക്കാൻ അവകാശമില്ലാതെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട തലമുറകളായി ഹൃദയം തകർന്ന ഹതാശയരായ ഒരു ജനതയായിരുന്നു അവർ. അവരെ 'തൊട്ടുകൂടാ' ജാതികളെന്നും പറയും. ഹിന്ദു വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയിലെ ചതുർ വർണ്ണത്തിനു വെളിയിലുള്ള അഞ്ചാം തരക്കാരായി അവരെ കരുതുന്നു.


ബ്രാഹ്മണരല്ലാത്തവരുടെ സംഘടനയായ 'സത്യ ഷോതക് സമാജം' സ്ഥാപിച്ച ' ജ്യോതിബ ഫുലെ' ആദ്യമായി 'ദളിത്' എന്ന പദം പൊതുജനമദ്ധ്യേ അവതരിപ്പിച്ചതായി കരുതുന്നു. വർണ്ണാശ്രമത്തിനു പുറത്തുള്ളവരെയും ചതുർ വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകളുടെ ബലിയാടായവരെയും തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളെയും ദളിതരെന്ന സംജ്ഞയിൽ സമൂഹത്തിലറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. 1919-ൽ ബ്രിട്ടീഷ്കാർ ഇവരെ അവശ ജാതികളെന്നു വിളിച്ചിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെന്നുള്ള അർത്ഥത്തിൽ ഗാന്ധിജി ഹരിജനങ്ങളെന്നും വിളിച്ചു. ഗാന്ധിജിയുടെ ഹരിജനെന്ന വിളി അംബേദ്ക്കർക്ക്‌ സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. അവശരായ ഹിന്ദുക്കൾക്ക് പ്രത്യേകമായ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു സമ്പ്രദായം വേണമെന്നും അവരെ പ്രതിഷേധ (Protestant) ഹിന്ദുക്കളെന്നു വിളിക്കണമെന്നും അംബേദ്ക്കർ ആവശ്യപ്പെട്ടു.1935-ൽ ബ്രിട്ടീഷ്‌ സർക്കാർ അവരെ ഷെഡ്യൂൾ ക്ലാസ്സെന്നു തരം തിരിച്ചു.

1970-കളിൽ മഹാരാഷ്ട്രയിൽ 'ദളിത കരിംപുലി'കളെന്ന സംഘടന രൂപീകരിച്ചു. ഈ സംഘടന 'ദളിത്' എന്ന വാക്ക് ഇന്ത്യാ മുഴുവനായി വ്യാപിപ്പിക്കാൻ ഇടയാക്കി. ഇന്ന് എല്ലാ ജാതികളിലുമുള്ള അവശരായ അവർണ്ണ ജാതികൾ ദളിതരെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവരുടെ പ്രതിഷേധ റാലികളിലും ഈ വാക്കാണ്‌ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയനുസരിച്ച് ദളിതരെ താണ ജാതികളായി കണക്കാക്കുന്നു. താണ നിലവാരമുള്ള തൊഴിലുകളും അശുദ്ധിയും കല്പ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മത്തിന് പുറത്താണ് നിറുത്തിയിരിക്കുന്നത്‌. ചതുർവർണ്ണത്തിൽ പെടാത്തതുകൊണ്ട് പഞ്ചമ ജാതികളെന്നും വിളിക്കും. ചരിത്രാദി കാലം മുതൽ അവർ ഭാരതത്തിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനതയായായിരുന്നു. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ വെറുക്കുന്ന സങ്കുചിത ചിന്താഗതി ഇന്നും പിന്തുടരുന്നു. മനുഷ്യ ശരീരങ്ങൾ  കുഴിച്ചിടുകയും ഓടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന  മലിനവസ്‌തുക്കളും  കക്കൂസുകളും ‍ വൃത്തിയാക്കുകയും പാടത്തു പണിയുകയും അവരുടെ തൊഴിലുകളായി കരുതുന്നു. അവരുടെ അഭിമാനത്തിനും മാന്യതയ്ക്കും ഉയർന്ന കുലജാതികൾ മുറിവുകളുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. നിന്ദ്യമായ പെരുമാറ്റങ്ങളിൽക്കൂടി അവരെ ഉയർന്ന ജാതികൾ പീഡിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവർ തൊട്ടുകൂടാ ജാതികളായിരുന്നതു കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും അവരെ സ്പർശിച്ചാൽ അവരും അശുദ്ധരാകുമായിരുന്നു. മറ്റുള്ള ഉയർന്ന ജാതികളിൽ പിറന്ന കുട്ടികൾ  അശുദ്ധരാകാതിരിക്കാൻ തൊട്ടുകൂടാ ജാതികൾക്ക് സ്കൂളുകളും അമ്പലങ്ങളും പൊതുവഴികളും നിഷേധിച്ചിരുന്നു.

ഇന്നും  ദളിതർക്ക്‌ താമസിക്കാനായി ഭാരതമൊട്ടാകെ  പ്രത്യേക ഗ്രാമങ്ങളും കുടിവെള്ളത്തിനായി കിണറുകളുമുണ്ട്. സ്കൂളിൽ ക്ലാസ് മുറികളിൽ ദളിത കുട്ടികൾ പ്രത്യേക സ്ഥലത്തിരിക്കണം. ചായക്കടകളിൽ ദളിതർക്കിരിക്കാൻ വേർതിരിച്ച സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. അത്തരം പെരുമാറ്റങ്ങൾ ഭാരതത്തിലെ നിയമങ്ങൾക്കെതിരാണെങ്കിലും ഉയർന്ന ജാതികൾ നിയമങ്ങൾക്കൊന്നും യാതൊരു പ്രാധാന്യവും കൽപ്പിക്കാറില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ദളിതർക്കെതിരെയുള്ള വിവേചനം അവരെ നിത്യ ദരിദ്ര ജനതയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലും ദാരിദ്ര്യമാണ് ദളിതരുടെ മുഖ്യ പ്രശ്നവും. ഉന്നത ജാതികളിൽ നിന്നുമുള്ള പീഡനത്തിൽ അസഹ്യരായ ദളിതരിൽ അനേക ജനങ്ങൾ  ബുദ്ധ മതവും ഇസ്ലാമിക, ക്രിസ്തു മതവും സിക്കു മതവും സ്വീകരിച്ചു. നിഷേധിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു അവർ മതം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. യാഥാസ്ഥിതിക മനോഭാവം പുലര്‍ത്തുന്ന ദേശീയതയോ മാർക്സിസമോ, ജനായത്ത ഭരണ സിദ്ധാന്തങ്ങളോ വർണ്ണ വിവേചന  പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണില്ലെന്ന്  അംബേദ്ക്കർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ക്രിസ്തുമതവും ഇസ്ലാം മതവും അദ്ദേഹത്തിനു താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. കാരണം ഈ മതങ്ങൾ കാര്യമായി വർണ്ണ വ്യവസ്ഥകൾക്കെതിരെ പോരാടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് ദളിതരുമായി അദ്ദേഹം ബുദ്ധമതത്തിൽ  ചേർന്നു. ബുദ്ധൻ ഭാവന കണ്ടത് വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തെയായിരുന്നുവെന്നു അംബേദ്ക്കർ  വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

തൊട്ടുകൂടായമയുടെ ചരിത്രം ക്രിസ്തുവിനുമുമ്പ് ആര്യന്മാരുടെ കുടിയേറ്റ ചരിത്രം മുതൽ കണക്കാക്കാം. ആര്യന്മാർ ഇന്ത്യയെ ആക്രമിച്ചെന്നു ബ്രിട്ടീഷ് ചരിത്രകാരും ഭാരതീയ ചരിത്രകാരും സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആര്യ കുടിയേറ്റത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു ചരിത്രം തെളിയിക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല. അംബേദ്‌ക്കറും അങ്ങനെയൊരു ചരിത്രം ബ്രിട്ടീഷ് സൃഷ്ടിയെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ആര്യന്മാർ ദേശീയരായവരെ, അവരുടെ സംസ്ക്കാര പാരമ്പര്യങ്ങളെ  വെറുപ്പോടെയായിരുന്നു കണ്ടിരുന്നത്‌. ദേശീയരായവരിൽ ചിലർ കാട്ടിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടെങ്കിലും ഭൂരിഭാഗവും ആര്യൻ സമൂഹത്തിനു അടിമപ്പെട്ടുകൊണ്ട്  താണ ജാതിക്കാരായി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.  വേദ കാലങ്ങളിൽ കാട്ടിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടവരെ ചണ്ഡാളന്മാരെന്നു വിളിച്ചിരുന്നു.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്നും തുടകളിൽ നിന്നും കൈകളിൽ നിന്നും പാദങ്ങളിൽ നിന്നും ചതുർ വർണ്ണ ജാതികൾ ഉണ്ടായിയെന്നുള്ള മനൂവിയൻ  തത്ത്വങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണ ജാതികൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചതുർ വർണ്ണത്തിൽപ്പെടാത്തവർ തീണ്ടൽ ജാതിക്കാരായി ബ്രാഹ്മണർ താണ ജാതികളുടെ മനസ്സിൽ കുത്തിക്കുറിച്ചു.  വർണ്ണാശ്രമത്തിലെ നാലു ജാതികൾ ദൈവികമായി ഉണ്ടായിയെന്നും മറ്റുള്ളവർ നിയമപരമല്ലാതെ ലൈംഗിക അഴിഞ്ഞാട്ടങ്ങൾ നടത്തിയതുകൊണ്ട് അവർണ്ണ ജാതികളുണ്ടായിയെന്നും ഉയർന്ന ജാതികൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങി. ചണ്ഡാളന്മാർ ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകളിൽ നിന്നും ശുദ്ര പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നും ജനിച്ചവരെന്ന തത്ത്വവും ബ്രാഹ്മണർ സൃഷ്ടിച്ചു.

ചരിത്രത്തിലാദ്യം വർഗ വിവേചനത്തെ എതിർത്തവർ ശ്രീ ബുദ്ധനും മഹാവീരനുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. മദ്ധ്യകാലഘട്ടത്തിലുള്ള ഭക്തി മാർഗങ്ങൾ ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ നവോത്വാന ചരിത്രമായി കണക്കാക്കുന്നു. രാമാനുജയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ദളിതരെയും പങ്കെടുപ്പിച്ചിരുന്നു. ദളിത ശിക്ഷ്യഗണങ്ങളെയും രാമാനുജാ പരസ്യമായി അമ്പലത്തിൽ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.  ദളിതനായ 'നമ്മാൽവരനെ' വേദങ്ങളുടെ പ്രചാരകനായും താത്ത്വിക സംഘടനകളുടെ നേതാവായും  അദ്ദേഹം നിയമിച്ചു. ദ്രാവിഡ വേദങ്ങളെപ്പറ്റി   'നമ്മാൽവരൻ'  കൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബ്രഹ്മസമാജവും ആര്യസമാജവും രാമകൃഷ്ണാ മിഷ്യനും ദളിതരുടെ മോചനത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. പഞ്ചാബിലെ ദളിത ഗുരുവായ 'ഘാസിദാസെന്നു' പേരുള്ള  ദളിത മഹാൻ  'സത്നാമി' എന്ന പേരിൽ ഒരു  ദളിത ക്ഷേമ സംഘടന സ്ഥാപിച്ചു. ഗുരു രവിദാസും ദളിതനായിരുന്നു. ദളിതരെ മതം മാറ്റി 'ജിയാനി ദിത്ത് സിംഗ്' പഞ്ചാബിൽ ദളിതർക്കായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജ്യോതി ഫുലെ, കേരളത്തിലെ അയ്യങ്കാളി, തമിഴ് നാട്ടിലെ യോതി താസ് മുതലായവർ ദളിതരുടെ ക്ഷേമത്തിനു  വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ച സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരാണ്. 1928-ൽ ഉന്നത ജാതിയിൽ പിറന്ന 'ലക്ഷ്മി നാരായൻ' ദളിതർക്കായി ഒരു അമ്പലം വാർദ്ധായിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. 1936-ൽ തിരുവിതാംകൂർ രാജാവ് ദളിതർക്കായി അമ്പല പ്രവേശനത്തിനുള്ള രാജ വിളംബരം ചെയ്തു. ഗാന്ധിജി ദളിതരെ സഹായിക്കാൻ  ഹരിജന യാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഇന്ത്യാ സർക്കാർ 1995 മാർച്ച്‌ മുപ്പത്തിയൊന്നാം തിയതി  ദളിതരുടെ മേലുള്ള പീഡനങ്ങളും കയ്യേറ്റങ്ങളും തടയാൻ പ്രത്യേകമായ നിയമം പാസാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 1932-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ ദളിതരുടെ ക്ഷേമത്തിനായും അവരുടെ  നേതാക്കന്മാരെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനും പ്രത്യേക സമ്മതിദായകവകാശവും നിയോജക മണ്ഡലവും വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. മഹാത്മാ ഗാന്ധി ആ തീരുമാനത്തെ എതിർത്തു. പൂനാ പദ്ധതി പ്രകാരം അംബെദ്ക്കറുമായി ചർച്ചകളിൽക്കൂടി ആ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു. 1947-ൽ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ കാലം മുതൽ ദളിതർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസ സൌകര്യങ്ങളിലും ജോലികളിലും മുൻഗണന നല്കി വരുന്നു. 1997-ൽ ദളിതനായ കെ.ആർ നാരായണനെ ഇന്ത്യയുടെ പ്രസിഡണ്ടായി തെരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ട് ഒരു ചരിത്രനിയോഗം കുറിച്ചു. നാലാം തരമുള്ള സർക്കാർ ജോലികളിലെ  തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ പതിനെട്ടു ശതമാനത്തോളം ദളിതർ വഹിക്കുന്നു. അനേക സാമൂഹിക സംഘടനകൾ ദളിതരുടെ ക്ഷേമാന്വേഷണത്തിനായും ആരോഗ്യ സംരക്ഷണത്തിനായും വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗമനത്തിനായും തൊഴിലവസരങ്ങൾക്കായും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വർഗ വിവേചനവും തൊട്ടു കൂടായ്മയും നിയമത്തിനെതിരെങ്കിലും ഇന്നും ആ പ്രാകൃത ചിന്താഗതികൾ ഉന്നത ജാതികൾ പുലർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ഈ നൂറ്റാണ്ടിനു തന്നെ ഒരു അപമാനവുമാണ്. (തുടരും)