ഗാന്ധിയും ജനാധിപത്യ ചിന്തകളും-2

ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

ന്യൂയോർക്കിൽ ക്യുൻസ് വില്ലേജിൽ, കേരള വിചാര സാംസ്ക്കാരിക വേദി നടത്തിയ ചർച്ചാവേദിയിൽ ഞാൻ അവതരിപ്പിച്ച പ്രഭാഷണവും അതിന്റെ ബാക്കിപത്രവുമാണ് ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുള്ളത്. 'ഗാന്ധിയൻ ജനാധിപത്യവും ദേശീയ ജനാധിപത്യവും' എന്നതായിരുന്നു വിഷയം. ഗാന്ധിയുടെ ആദര്‍ശരാഷ്‌ട്രവാദപരമായ ജനാധിപത്യവും വര്‍ത്തമാനകാല ജനാധിപത്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്തെന്നുള്ള വ്യക്തമായ ഒരു ഉത്തരം നൽകാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം സോവിയറ്റ് യൂണിയൻചേരികളും അമേരിക്കൻ ചേരികളും പരസ്പ്പരം ആയുധ മത്സരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ത്യ ഇരു ചേരികളിലും ചേരാതെ, ആയുധ മത്സരങ്ങളിലും ഏർപ്പെടാതെ  ചേരിചേരാ നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. 'ചേരിചേരാ' നയങ്ങൾ എന്നുള്ളത് തികച്ചും ഗാന്ധിയൻ ആശയങ്ങളായിരുന്നു. 

ആർ എസ് എസ്, ബിജെപി നയങ്ങൾ ഗാന്ധി വധത്തിനു കാരണമെന്ന് കോൺഗ്രസ്സ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ ശേഷം കോൺഗ്രസ്സ് പാർട്ടി പിരിച്ചുവിടാൻ ഗാന്ധിജി നിർദ്ദേശിച്ചുവെന്ന് ബിജെപിയും പഴി ചാരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തലിൽ ഇന്നും  ജനഹൃദയങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നവനായ ഗാന്ധിജി ആരുടെ ഭാഗത്താണെന്നും വിധി പറയാൻ കഴിയില്ല. "നിങ്ങൾ എന്നെ മറന്നാലും സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷിയാകാനെ എനിക്ക് സാധിക്കുള്ളൂ"വെന്ന ഗാന്ധിയുടെ വാക്കുകൾ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.  

1947-ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചാം തിയതി ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി. അതിനുശേഷം ഗാന്ധിയുടെ ജനാധിപത്യ ചിന്തകൾ ഒരു 'യുട്ടോപ്യൻ' സ്വപ്നം പോലെയായിരിന്നു. 1948 ജനുവരി മുപ്പതിന് ഗാന്ധി ഒരു മതഭ്രാന്തന്റെ വെടിയേറ്റ് മരിച്ചു. 1950- 'ജനുവരി ഇരുപത്തിയാറ്' ഇന്ത്യയെ ജനാധിപത്യ റിപ്പബ്ലിക്കായി പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ ഗാന്ധിയൻ ചിന്തകൾ പ്രസക്തമല്ലാതായി തീർന്നിരുന്നു.

ഗാന്ധിജിയുടെ ജനാധിപത്യവും ഇന്ത്യ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ജനാധിപത്യവും തമ്മിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ജനാധിപത്യത്തെപ്പറ്റി നിരവധി അഭിപ്രായങ്ങൾ അദ്ദേഹം 'യങ്ങ് ഇന്ത്യയിലും' 'ഹരിജനിലും' എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഗാന്ധിജി ജനാധിപത്യത്തെ അംഗീകരിച്ചിരുന്നുവെന്നതു ശരിതന്നെ. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവനയിലുണ്ടായിരുന്ന ജനാധിപത്യം ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്ററി സമ്പ്രദായമോ അമേരിക്കൻ ജനാധിപത്യമോ ആയിരുന്നില്ല.

ഗാന്ധിയൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ കർമ്മവും അഹിംസയുമുണ്ട്. ഇതിൽ ഗാന്ധിയുടെ കർമ്മവും അഹിംസയും നീക്കപ്പെട്ടാൽ ഇന്നുള്ള ജനാധിപത്യത്തെ നിർവചിക്കാൻ സാധിച്ചേക്കാം. മറ്റൊരു വ്യത്യാസം, ഗാന്ധിയൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ വ്യക്തിക്ക് പൂർണ്ണ അധികാരവും രാഷ്ട്രത്തിന് നിയന്ത്രണാധികാരവുമാണുള്ളത്. അധികാര വികേന്ദ്രികരണവും കപടതയില്ലാത്ത പ്രത്യക്ഷമായ ജനാധിപത്യവും സമാധാനത്തിന്റെ വാതായനമായി അദ്ദേഹം ദർശിച്ചു. ഉയർന്നവനും താണവനുമെന്നുള്ള അധികാര ക്രമങ്ങൾ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. ഭരിക്കുന്നവരും ഭരിക്കപ്പെടുന്നവരും തമ്മിൽ സമത്വം പാലിക്കണമെന്നു നിർദ്ദേശിച്ചു. ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വയം ഭരണത്തിൽക്കൂടി ഭരണകർത്താക്കളെന്നും വിശ്വസിച്ചു.

ജനാധിപത്യത്തെ പ്രത്യക്ഷ ജനാധിപത്യവും (Direct democracy) പടിഞ്ഞാറൻ ജനാധിപത്യവുമായി തരം തിരിച്ചിരുന്നു. ഇന്ത്യ പടിഞ്ഞാറൻ ജനാധിപത്യ രീതിയിൽ ഭരണഘടന എഴുതിയുണ്ടാക്കി. പാർലമെന്ററി സമ്പ്രദായത്തെപ്പറ്റി ഗാന്ധി പറഞ്ഞു, ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടന്റെ പാർലമെന്റ് ജനാധിപത്യ സമ്പ്രദായമാണ് അനുകരിക്കുന്നതെങ്കിൽ രാജ്യം അരാജകത്വത്തിൽ അകപ്പെടും. നാശമായിരിക്കും ഫലം. പാർലമെന്റ് രീതികൾ അടിമത്വത്തിന് തുല്യമാണ്. അമേരിക്കയിലെ ജനാധിപത്യ രീതികളിലും ഗാന്ധിജി തൃപ്തനായിരുന്നില്ല. ഭൂരിപക്ഷം അവിടെ ന്യുനപക്ഷത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരം മുഴുവൻ രാജ്യം കേന്ദ്രികരിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവിടങ്ങളിലെ ജനാധിപത്യം അക്രമങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

ഇന്ത്യയിലെ കൊളോണിയൽ സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരെയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിൽ ഗാന്ധിജിയും നെഹ്രുവും സഹകരണ മനോഭാവത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും വ്യത്യസ്തമായ ആശയസംഹിതകൾ ഇവർ രണ്ടുപേരും പുലർത്തിയിരുന്നു. ഗാന്ധിയും നെഹ്രുവും പാണ്ഡിത്യം നിറഞ്ഞവരും പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചവരും നിയമജ്ഞരുമായിരുന്നു. പോരാഞ്ഞ് ഗാന്ധിജി നെഹ്രുവിന്റെ ഒരു ആരാധ്യ നേതാവുമായിരുന്നു. ഗാന്ധിജി പൗരസ്ത്യ ചിന്താഗതികളിൽക്കൂടി ജീവിതം നയിക്കുമ്പോൾ നെഹ്‌റു പാശ്ചാത്യ സംസ്ക്കാരം അനുകരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഗാന്ധിജി ഇന്ത്യയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ നെഹ്‌റു സംസ്‌കാരത്തിലും വേഷങ്ങളിലും പാശ്ചാത്യരെ പിന്തുടർന്നിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ വിദ്യാഭ്യാസം നെഹ്രുവിന്റെ പ്രവർത്തനമണ്ഡലങ്ങളിൽ കാര്യമായ സ്വാധീനം പുലർത്തിയിരുന്നു. നെഹ്രുവിന്റെ ആശയങ്ങൾ കൂടുതലും അനുഭവമൂല്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും പ്രായോഗികവുമായിരുന്നു. അതേസമയം ഗാന്ധിജിയുടെ ചിന്തകൾ കൂടുതലും അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഗാന്ധിയൻ ചിന്തകൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. അഴിമതിയും കപടതയുമില്ലാതെ ഒരു സമൂഹത്തിനായി ഗാന്ധിജി പദ്ധതിയിട്ടു. അത് അസാധ്യമാണെന്നും പ്രായോഗികമായി ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് നടപ്പാക്കാൻ സാധിക്കില്ലെന്നു നെഹ്രുവും ചിന്തിച്ചു.  

നെഹ്‌റു ബ്രിട്ടീഷ് മോഡലിലുള്ള പാർലമെന്റ് ഡെമോക്രസിയിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ആഗോളതലങ്ങളിൽ സമ്മതിദായകരുടെ വോട്ടു രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ജനാധിപത്യം വിജയിച്ചിരുന്നുവെന്ന് നെഹ്‌റു മനസിലാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് സ്വയം പര്യാപ്ത സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിലായിരുന്നു. കുടിൽ വ്യവസായങ്ങൾ, നൂൽ നൂൽപ്പ്, ഖാദി മുതലായവകൾ ഗാന്ധിജിയുടെ ഭാവനകളിൽനിന്നുമുണ്ടായ ആശയങ്ങളാണ്. നെഹ്‌റു ജനാധിപത്യ സോഷ്യലിസത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ശക്തമായ സാമ്പത്തിക കെട്ടുറപ്പിന് വ്യവസായവൽക്കരണവും ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വളർച്ചയും നെഹ്‌റു പിന്തുടർന്നു. 

പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുമെന്നുള്ള കാരണത്താൽ ഗാന്ധിജി വിദ്യുച്ഛക്തി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയുള്ള വൻകിട അണക്കെട്ടുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ മരണശേഷമാണ് നെഹ്‌റു 'ഭക്രാനംഗൽ' അണക്കെട്ട് പൂർത്തിയാക്കിയത്. വിദ്യുച്ഛക്തിയുടെയും ഊർജ്ജത്തിന്റെയും അഭാവത്തിൽ മനുഷ്യന് ഭാവിയിൽ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കില്ലന്നുള്ള ദീർഘദർശനം നെഹൃവിനുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഗാന്ധിയൻ ദർശനങ്ങൾക്ക് നെഹ്‌റു പ്രാധാന്യം കല്പിച്ചില്ല. അന്തർദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും അവരുടെ നേട്ടങ്ങളിലും ഇന്ത്യ പങ്കുവെക്കുന്നത് ഗാന്ധിജി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. അതേസമയം ലോക സമാധാനത്തിനായും രാജ്യാന്തര കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെട്ടും പരസ്പ്പരം സഹായിച്ചും പോരുന്ന നയങ്ങളായിരുന്നു നെഹ്‌റു സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ പുരോഗതിക്കു പരസ്പ്പരം രാജ്യാന്തര സഹായങ്ങൾ ആവശ്യമെന്നും നെഹ്‌റു കരുതിയിരുന്നു. 


ആദ്ധ്യാത്മിക തലങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന ഗാന്ധിയൻ ചിന്തകൾ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിൽ അസാധ്യമായിരുന്നുവെന്ന് നെഹ്‌റു കണ്ടു. സത്യത്തിലധിഷ്ഠിതമായ അഹിംസയിലും വിശുദ്ധിയിലും  ഗാന്ധിജി ഒരിക്കലും വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്ക് തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ നെഹ്‌റുവിന് ആദ്ധ്യാത്മിക ചിന്തകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രായോഗിക ചിന്തകളിൽ നെഹ്‌റു പ്രാധാന്യം നൽകി. അതുകൊണ്ടാണ് നെഹ്‌റു നല്ല ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവായത്. ഗാന്ധിജി ഇന്ത്യയുടെ മാമൂലുകളെ നിലനിർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ലോകം പുരോഗമിച്ചാലും അതിനൊപ്പം മാറ്റങ്ങൾക്ക് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ആദ്ധ്യാത്മിക ചിന്തകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഗാന്ധി മഹാത്മാവായത്. ഭൗതികത കെട്ടിപ്പൊക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന നെഹ്‌റുവിനെ രാഷ്ടശില്പിയെന്നും വിളിക്കുന്നു. കാരണം, നെഹൃവിനുണ്ടായിരുന്നത് മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള പ്രായോഗിക ചിന്തകളായിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ ഗ്രാമ സ്വരാജിനുപരിയായി കെട്ടുറപ്പുള്ള ഒരു നവഭാരതത്തെ അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. 

  

രാജ്യത്തിനുള്ളിലെ സർവ്വവിധ രാഷ്ട്രീയാധികാരങ്ങളും നീക്കം ചെയ്ത് നിലവിലുള്ള ഭരണപരമായ അധികാരം ഓരോ വ്യക്തിയിലും നിക്ഷിപ്തമാക്കണമെന്ന് ഗാന്ധി അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും ഭരിക്കുന്നവരായിരിക്കണം. ഒരു വ്യക്തിയും അയൽക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിന് തടസമാകരുത്. അങ്ങനെ വ്യക്തികൾ സ്വയം നിയന്ത്രണത്തിലൂടെ ആത്മ  പരിവർത്തനം നടത്തുന്ന പക്ഷം സമൂഹമൊന്നാകെ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കും. ഗാന്ധിജിയുടെ 'സ്വരാജ്'  ഒരു വ്യക്തിയും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലാണ് അടിസ്ഥാനം കല്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. 'സ്വരാജ്' എന്നാൽ സ്വയം ഭരണാധികാരമെന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വയം ഭരിക്കാൻ തയ്യാറായാൽ സ്വാഭാവികമായി ഇന്ത്യ മുഴുവൻ സ്വയം ഭരണ രാഷ്ട്രമായി അറിയപ്പെടും. നാം ഓരോരുത്തരും സ്വതന്ത്രരാണെങ്കിൽ ഇന്ത്യയും സ്വതന്ത്രമായിരിക്കും.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷം കോൺഗ്രസ്സ് പാർട്ടി പിരിച്ചുവിടാൻ ഗാന്ധി ഉപദേശിച്ചു. ഗാന്ധി പറഞ്ഞു, "കോൺഗ്രസ്സ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം മേടിക്കണമെന്നുള്ള ലക്‌ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി. കോൺഗ്രസിന്റെ പ്രവർത്തനമണ്ഡലങ്ങൾ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങണം. ഗ്രാമങ്ങളെ പുനർ ജീവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു പുത്തനായ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക അടിസ്ഥാന പദ്ധതികൾക്ക് തുടക്കമിടണം. എന്നാൽ കോൺഗ്രസ്സ് ഗാന്ധിജിയുടെ അഭിപ്രായം മാനിച്ചില്ല. 1947-ൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച ശേഷം കോൺഗ്രസ് പിരിച്ചുവിട്ടില്ല.

പണ്ഡിറ്റ് ജവഹർലാൽ നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആദ്യത്തെ ദേശീയ സർക്കാർ കേന്ദ്രത്തിൽ നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ ഗാന്ധിയുടെ ഭാവനയിലുള്ള ജനാധിപത്യം നടപ്പാകില്ലെന്നും അദ്ദേഹം മനസിലാക്കി. എങ്കിലും ദേശീയ അധികാരങ്ങൾ ലഘൂകരിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതികൾക്ക്  മുൻഗണന നൽകാൻ ഉപദേശിച്ചു. ഗാന്ധിയൻ ആദർശങ്ങൾ തള്ളി കളഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനമായിരുന്നു ഇന്ത്യ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഓരോ വ്യക്തിയും ഒന്നാകുന്ന സമൂഹവും രാജ്യം മുഴുവനുമുള്ള വ്യക്തികളുടെ തുല്യമായ അധികാരത്തോടെയുള്ള ഒരു സംവിധാനവും നടപ്പില്ലെന്നു ഭാരതത്തിലെ ആദ്യശില്പികൾ മനസിലാക്കിയിരുന്നു.

ജന്മനാ മനോധർമ്മമുള്ള ഒരു ജനാധിപത്യവാദി സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനുമായിരിക്കും. അവനിൽ ജനാധിപത്യം സ്വാഭാവികമായി പ്രകടമാകുന്നു. അയാൾ നിയമങ്ങളെ ആദരിക്കുന്നു. മനുഷ്യത്വം സ്വാഭാവികമായി കുടികൊള്ളുകയും ചെയ്യും. ജനാധിപത്യത്തിൽ, ജനകീയ സേവനത്തിൽ തീവ്ര ഉല്‍ക്കര്‍ഷച്ഛയുള്ളവർ ആദ്യമായി സ്വയം പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി യോഗ്യരാകട്ടെ. ഒരു ജനകീയനു സ്വാർത്ഥത പാടില്ല. ജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജനങ്ങളാൽ ഭരിക്കുന്ന ജനാധിപത്യം. എങ്കിൽ മാത്രമേ അയാൾക്ക് നിയമത്തെ അനുസരിക്കാതെ അഹിംസാപരമായി സമരംചെയ്യുന്ന രീതികൾക്ക് അവകാശമുള്ളൂ.ഗാന്ധിയൻ പ്രത്യേയ ശാസ്ത്രത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ കോൺഗ്രസുകാർക്ക് യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യവാദികളെ തിരിച്ചറിയാനും ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത ഗാന്ധിയന്മാർ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൽനിന്നും തികച്ചും നീക്കംചെയ്യപ്പെട്ടു.  

ഗാന്ധി പറഞ്ഞു, "ഒരുവന്റെ ദൃഢവിശ്വസം ഇല്ലാതാക്കാനോ യാഥാർഥ്യത്തെ മൂടി വെക്കാനോ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ആരോഗ്യപരമായ അഭിപ്രായ വിത്യാസങ്ങളെ മാനിക്കുന്നു. അത് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തെ തകർക്കില്ല. എന്നാൽ അവസര വാദിത്വവും സത്യം മറക്കലും വഞ്ചനയും നടത്തുന്നവരുമായി ഒരിക്കലും ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്കും തയ്യാറല്ല. ജനാധിപത്യത്തിൽ പരസ്പ്പര വിശ്വസമാണ് ആവശ്യമായിട്ടുള്ളത്." ചതിയും വഞ്ചനയും കുതികാൽ വെട്ടലും നിയമ സാമാജികരെ ചാക്കിട്ടു പിടിക്കലും ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ നിത്യ സംഭവങ്ങളാണെന്നു നാം കാണുന്നു. ഇവിടെയാണ് ഗാന്ധിയുടെ ജനാധിപത്യത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ദീർഘവീഷണങ്ങൾ നാം വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാതലായ ഒരു തത്ത്വം ദുർബലനും ബലവാനൊപ്പം നീതിപൂർവമായ തുല്യയവകാശം കൊടുക്കുകയെന്നതാണ്. സ്വയം ക്രമീകൃതമായ ജീവിതം, സങ്കുചിത മനസ്ഥിതി ഇല്ലായ്മ, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രവർത്തന മണ്ഡലങ്ങൾക്കു വിഘാതമാകാതിരിക്കുക, പരസ്പ്പര സഹകരണം എന്നിവകൾ ഓരോരുത്തരുടെയും പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കേണ്ടതായുമുണ്ട്. നിലവിലുള്ള നമ്മുടെ ജനാധിപത്യത്തിൽ ഇത്തരം ഗാന്ധിയൻ വീക്ഷണങ്ങളെ പരിഗണിക്കാറില്ല.  ഇന്ത്യൻ കോടതികൾ പണക്കാർക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്.ദുർബലനു നീതി ലഭിക്കില്ല. മലയ്യായെപ്പോലുള്ള ശതകോടേശ്വരന്മാർ നികുതിപ്പണം കൊടുക്കാതെ ശതകോടികൾ വെട്ടിച്ച് വിദേശത്ത് സുഖവാസം നടത്തുന്നു.  

ജനാധിപത്യത്തെ ഗാന്ധിജി  ഒരിക്കലും തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നാൽ ജനാധിപത്യത്തിലെ  ദുരുപയോഗങ്ങൾ പരമാവധി ലഘൂകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഗാന്ധിജിയുടെ വാക്കുകളിൽ "അപകടങ്ങളില്ലാത്ത മാനുഷിക സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇല്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനം അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥാപനം വളരുന്നതിനോടൊപ്പം അത്രത്തോളം അതിലെ പ്രവർത്തന മണ്ഡലങ്ങളിലെ ദുരുപയോഗവും തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. അതിനുള്ള പരിഹാരം ജനാധിപത്യം വേണ്ടെന്ന് വെക്കുകയല്ല, അതിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങളും ദുരുപയോഗങ്ങളും കുറക്കാനുള്ള സാധ്യതകൾ ആരായുകയെന്നതാണ്." (Young India യങ് ഇന്ത്യ 1931) ഇന്ത്യയുടെ സുപ്രധാന സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ പാർലമെന്റിനോടൊ മന്ത്രിസഭയോടുപോലുമോ പ്രധാനമന്ത്രി മോദിയും  പാർട്ടിയും ആലോചിക്കാറില്ല. റഫയേൽക്കരാർ അതിന് ഉദാഹരണമാണ്. മുൻസർക്കാർ ഉണ്ടാക്കിയ ഉടമ്പടി റദ്ദാക്കി മോദി സർക്കാർ ഫ്രാൻസിൽനിന്ന് യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ ഇരട്ടിവിലകൊടുത്ത് വാങ്ങിയതും വിവാദവിഷയങ്ങളാണ്. ദുരുപയോഗങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതല്ലാതെ ഗാന്ധിയൻ ചിന്താഗതികളനുസരിച്ച് അധികാര ദുർവിനിയോഗം കുറയുന്നതായി കാണുന്നില്ല. അതേസമയം രാജ്യം അമ്പാനിമാർക്ക് തീറെഴുതി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.  

മഹാത്മാ ഗാന്ധിയുടെ വാക്കുകൾ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. "വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ നമുക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും. സമൂഹത്തെ മാനിക്കാതെ ഒരുവനിൽ മാത്രം തീരുമാനങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടാൽ, അയാൾ ഏകാധിപതിയാകുന്നു. അവിടെ സമൂഹം നശിക്കുന്നു." ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റ് സമ്പ്രാദായത്തിൽ ജനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജനപ്രതിനിധിയ്ക്ക് മാത്രം അധികാരം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഗാന്ധിയൻ സ്വരാജിൽ ജനപ്രതിനിധികളില്ലാതെ ഓരോ വ്യക്തികൾക്കുമാണ് പൂർണ്ണ അധികാരം. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ എമർജൻസി കാലങ്ങളും ഗാന്ധിയൻ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. 

ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു, " ഈ ലോകത്തിൽ ആരും ഭക്ഷണത്തിനായും വസ്ത്രത്തിനായും കഷ്ടപ്പെടരുത്. ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാൻ ഏല്ലാവർക്കും തൊഴിലവസരങ്ങളുണ്ടാവണം. അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളുടെ ഉൽപ്പാദനം ജനങ്ങൾ മൊത്തമായി നിയന്ത്രിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ വായുവും വെള്ളവും പോലെ ഭക്ഷണവും സുലഭമായി ഉണ്ടായിരിക്കണം. നമുക്കാവശ്യമുള്ള വസ്ത്രവും ഭക്ഷണവും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും കുത്തക രാജ്യത്തിന്റെ അവകാശമാകാൻ പാടില്ല. ഒന്നും രണ്ടും പഞ്ചവത്സരപദ്ധതികളിലെ കാർഷിക വിപ്ലവം ഗാന്ധിയൻ ചിന്താഗതികൾക്കനുസരിച്ചായിരുന്നു. അതുമൂലം ഇന്ത്യ ഭക്ഷ്യ സ്വയംപര്യാപ്തത നേടുകയും ചെയ്തു. "വ്യവസായവൽക്കരണവും ഉദാരവൽക്കരണവും വന്നതിൽപിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ ഉൽപ്പാദനമേഖലകളിൽ പലതും ഇന്ന് വിദേശമേൽക്കോയ്മയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്കുള്ള ഗാന്ധിയൻ നയങ്ങൾ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം പാടെ തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഒരു കാര്യം ഓർമ്മിക്കണം, ഇൻഡ്യ ഒരു മതേതര രാജ്യമായതിന്റെയും ഇന്ത്യയ്ക്ക് മതേതരത്വ  ഭരണഘടന ലഭിക്കാൻ സാധിച്ചതിന്റെയും പ്രഭവകേന്ദ്രം ഗാന്ധിജി തന്നെയാണ്. ബാലഗംഗാധര തിലകന്റെ കാലത്ത് ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സ് ഒരു ഹിന്ദു സംഘടനയായി രൂപം പ്രാപിക്കുമ്പോഴാണ് സിക്ക്, മുസ്ലിം മൈത്രിയുമായി ഗാന്ധിജി ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ പ്രവർത്തകനായി രംഗപ്രവേശനം ചെയ്യുന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ മതമൈത്രിയുടെ ദിശയിലേക്ക് ഗാന്ധിജിക്ക് തിരിച്ചുവിടാൻ സാധിച്ചു. ഹിന്ദു സമൂഹത്തിൽ മത സൗഹാർദ്ദം വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ ഗാന്ധിജി വിജയിച്ചു.

തിലകന്റെ ശിക്ഷ്യനായിരുന്ന ഡോ. ഹെഡ്ഗേവാറും കൂട്ടരും ഗാന്ധിജിയുടെ മതസൗഹാർദ ശ്രമങ്ങളെ തിരസ്ക്കരിച്ചുകൊണ്ടു കോൺഗ്രസിൽനിന്നും പുറത്തുപോയി. കോൺഗ്രസിലെ വിഘടനവാദികൾ ഹെഡ്ഗേവാറിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 1925-ൽ ആർ.എസ്.എസ് സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ അത് ഗാന്ധി വധത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഗാന്ധിജിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സിക്ക് സുവർണ്ണ ക്ഷേത്രം ആക്രമിക്കാൻ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല. ബാബറി മസ്ജിദും തകർത്തതിൽ പിന്നീട് ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയം അഖിലേന്ത്യാ തലത്തിൽ ശക്തി പ്രാപിച്ചു. വി.പി. സിംഗിന്റെ കാലത്ത് മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് നടപ്പാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതോടെ ദളിത രാഷ്ട്രീയവും ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ കടന്നുകൂടി. അങ്ങനെ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു. മതേതര ജനാധിപത്യ ശക്തികളുടെ ഐക്യമത്യമില്ലായ്മ വർഗീയ ഫാസിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നതിനും കാരണമായി. മതേതര ശക്തികളുടെ ഐക്യം വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരുകയെന്നത്, ഇന്നത്തെ  ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വലിയൊരു വെല്ലുവിളി കൂടിയാണ്.

അസമത്വവും ജാതി വർഗീയ വിവേചനവും ഇല്ലാതാക്കാൻ ഗാന്ധിജി തന്റെ ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ശബ്ദമുയർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ മാറി മാറി വന്ന രാഷ്ട്രീയ ഭരണ മാറ്റങ്ങളിലും ബിജെപി ഭരണത്തിലും നിരവധി ജാതി കലാപവും ദളിത കൂട്ടക്കൊലകളും നടന്നു. അഴിമതിയില്ലാത്ത ഒരു ഭാരതമായിരുന്നു ഗാന്ധി കണ്ടിരുന്ന സ്വപ്നം. എങ്കിലും ഇന്ത്യയിലെ എക്കാലവുമുള്ള സർക്കാരുകൾ അഴിമതിയുടെ പ്രതിരൂപങ്ങളായിരുന്നു. പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളിലും ടെലികോം, ജലസേചന, കായിക മേഖലകളിലും അഴിമതി തീണ്ടാത്ത മേഖലകളില്ല. കൃഷിക്കാരുടെ പുരോഗമനത്തിനു പകരം അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാഴ്ചകളാണ് ഇന്നത്തെ ജനാധിപത്യത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. കടംകേറി ജീവിതം തള്ളി നീക്കാനാവാതെ നിരവധിപേർ ആത്മഹത്യയുടെ വക്കിലും നട്ടം തിരിയുന്നു. ഗ്രാമീണ വികസനത്തിന് പകരം ജോലി തേടി പട്ടണങ്ങളിലേക്ക് തൊഴിൽ രഹിതർ അലയുന്ന ചിത്രവും കാണുന്നു. ആഡംബരങ്ങളും അധിക സ്വത്ത് സമ്പാദനവും ഗാന്ധിജി വെറുത്തിരുന്നു. അതിനു പകരം ആർഭാടങ്ങളും വൻകിട റീയൽ എസ്റ്റേറ്റും സമ്പാദിച്ച നേതാക്കന്മാരാണ് ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയ തലങ്ങളിൽ കൂടുതലും. 

കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയും ബിജെപിയും ഇന്ത്യ ഭരിച്ചു. ഗാന്ധി ശിക്ഷ്യനായ ജയപ്രകാശിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ മൊറാർജിയും പ്രധാനമന്ത്രിയായി രാജ്യത്തെ നയിച്ചു. ഇന്ത്യ കണ്ട ജനാധിപത്യ ഭരണങ്ങളിൽ ഗാന്ധിയുടെ ചിന്തകൾ എന്നും പടിക്കു പുറത്തായിരുന്നു. ഭരണത്തിലുള്ളവർ രാജാക്കന്മാരും ഗാന്ധിജി സ്വപ്നം കണ്ട വ്യക്തി സമൂഹങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത  അടിമകളുമായിരുന്നു. ഹിംസയുടെ ചരിത്രമാണ് കൂടുതലും. ദളിതന്റെ ചുടുചോരകൾ തെരുവുകളിൽ നിത്യം ഒഴുകുന്നു. സ്ത്രീകളെ പച്ചക്ക് ചുട്ടുകരിക്കുന്നു. വ്യക്തഗത സാമ്പത്തികത്തിനു പകരം രാജ്യം അമ്പാനികൾക്ക് പണയപ്പെടുത്തി. മക്കൾ രാഷ്ട്രീയം പഴയ രാജഭരണത്തിന്റെ തുടർച്ചയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ സ്വരാജ് എവിടെ? പാവങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടുത്തിയുള്ള അധികാരവികീന്തിരികരണം എവിടെ? ഗാന്ധിയുടെ ഗ്രാമീണ ജനാധിപത്യ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തെ തഴഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള സോഷ്യലിസ്റ്റ് ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥിതിയിലുള്ള ഭരണകൂടങ്ങൾ മാറി മാറി വന്നു. അങ്ങനെ ഗാന്ധിയൻ തത്ത്വങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ വിസ്മൃതിയിലാവുകയും ചെയ്തു.  

അഹിംസയിൽ അടിസ്ഥാനമായ ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള ഒരു ജനതയെന്ന ഗാന്ധിജിയുടെ സ്വപ്നം ലോകത്ത് ശാന്തിയും സമാധാനവും കൈവരിക്കാൻ സാധിക്കും. ഗാന്ധിജി നേടിയെടുത്ത ആ ചൈതന്യം സമസ്ത ലോകത്തും വ്യാപിക്കട്ടെ എന്ന പ്രത്യാശകൾ നമ്മെ ഇന്നും മുമ്പോട്ടുതന്നെ നയിക്കുന്നു.

***അവസാനിച്ചു*** 

ഗാന്ധിയും ജനാധിപത്യ ചിന്തകളും-1

ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ ധർമ്മയുദ്ധം നടത്തി സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയശേഷം സ്വന്തം മണ്ണിൽക്കൂടി ആത്മാഭിമാനത്തോടെ നടന്ന ഋഷിവര്യനായ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നൂറ്റിയമ്പതാം ജന്മദിനം അനുസ്മരിക്കുന്ന വർഷമാണിത്. മഹാനായ ആ താപസവര്യന്റെ പവിത്രമായ ഈ ഓർമ്മ നാളുകളിൽ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ എന്റെ ശിരസ്സ് നമിക്കട്ടെ. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏകത്വം ദർശിച്ച ദാർശിനികനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അഹിംസയുടെ പ്രവാചകനും. ഈ സത്യ ദർശനത്തിൽക്കൂടിയാണ് അദ്ദേഹത്തിലെ 'മഹാത്മ' എന്ന വിശിഷ്ട വ്യക്തി വളർന്നത്.

ആത്മം തന്നിലെന്ന വേദാന്ത ചിന്ത ഗാന്ധിജിയെ നയിച്ചിരുന്നു. പ്രകൃതിയോടും മനുഷ്യരോടും ഒരുപോലെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ചിന്തകൾ ഗാന്ധിജി പുലർത്തിയിരുന്നു. ജനാധിപത്യത്തിലും അഹിംസയുടെ താത്ത്വക ചിന്തകൾ പതിപ്പിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അഹിംസ സിദ്ധാന്തത്തിൽ ജനാധിപത്യം അടിയുറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ജനങ്ങളിൽ സ്വയം നിയന്ത്രണവും ആത്മബോധവും ഉളവാക്കുമെന്നു ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെയും ബുദ്ധന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും ചൈതന്യമുൾക്കൊണ്ട ഏഷ്യയുടെ യുഗപുരുഷനാണ് അദ്ദേഹം. അഹിംസാ സിദ്ധാന്തത്തിൽക്കൂടി ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിനെതിരെ പോരാടിയ മഹാത്മാവായി അദ്ദേഹത്തെ നാം സ്മരിക്കുന്നു. ജാതി വ്യവസ്ഥക്കെതിരെ പോരാടിയ  കർമ്മയോഗിയുമായിരുന്നു. രാജ്യത്തിനുള്ളിലെ വിഭാഗീയ ചിന്തകളെ ദൂരീകരിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രയത്നങ്ങളും അവിസ്മരണീയമാണ്. ആയുധ പോരാട്ടങ്ങളിൽകൂടിയല്ല സമാധാനം കൈവരിക്കേണ്ടത് മറിച്ച് നിരായുധീകരണത്തിൽക്കൂടി സമാധാനം നേടണമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. സത്യവും ധർമ്മവും നീതിയുമുൾക്കൊണ്ട ഒരു ലോക സർക്കാരിനെ അദ്ദേഹം ഭാവനയിൽ കണ്ടിരുന്നു.

ചരിത്രാതീത കാലം മുതൽ ഇന്ത്യയിൽ ജനാധിപത്യം വേരൂന്നിയിരുന്നുവെന്ന് ഗാന്ധിജി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ ലോക ഭൂപടത്തിൽ തന്നെ ഇന്ത്യയിലായിരിക്കാം ജനാധിപത്യത്തിന് ആദ്യം തുടക്കമിട്ടത്. പൗരാണികകാലത്ത് പരസ്പ്പര അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും ഒത്തൊരുമിച്ച് പറഞ്ഞു തീർത്തിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ തീർത്തിരുന്നത് ഓരോ പ്രദേശങ്ങളിലെയും മൂപ്പരുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിലായിരുന്നു.  തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊണ്ടിരുന്നത് തികച്ചും ജനകീയാടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഗാന്ധിജി ജനാധിപത്യത്തിൽ പ്രതീക്ഷകൾ അർപ്പിച്ചിരുന്നത്.

ഗാന്ധി പറഞ്ഞു, "എന്റെ മതം എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് സ്നേഹവും സത്യവും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ സമത്വചിന്തകളും തുല്യ അവസരങ്ങളുമാണ്. രാഷ്ട്രപുരോഗതിക്ക് അജ്ഞതയെ തുടച്ചുമാറ്റണം. ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങൾ ഏതാനും വ്യക്തികളിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കരുത്. 'ജനാധിപത്യം' ശക്തിയുടെ ഭാഷയിലായിരിക്കരുത്. അത് ഒരിക്കലും പ്രായോഗികമല്ല. ജനാധിപത്യ ചൈതന്യം നമ്മിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കണം. നമ്മിൽ അത് ഉത്തേജിപ്പിക്കണം."

ഗാന്ധിയൻ ജനാധിപത്യം ഗ്രാമങ്ങളിൽനിന്നും ആവിർഭവിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം പറയുന്നു, 'ഒരുവൻ ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി നൽകുന്ന ആത്മാർപ്പണമാണ്‌ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആദ്യപടി. പിന്നീട് സമൂഹങ്ങൾ അർപ്പിത ചിന്തകളോടെ ഒന്നായി പ്രവർത്തിക്കണം. ഗ്രാമങ്ങളെ നിരവധി പ്രവർത്തന മണ്ഡലങ്ങളായി തിരിക്കണം. സമൂഹങ്ങളായുള്ള വാർഡുകളുടെ പ്രവർത്തനമണ്ഡലങ്ങൾ പ്രാദേശികമായി മറ്റുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കണം. പ്രാദേശിക പ്രവർത്തന മണ്ഡലങ്ങൾ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായും നിലകൊള്ളണം. സമുദ്രത്തിലെ ഒരു ജലത്തുള്ളി പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ യാതൊരു നന്മയും പ്രദാനം ചെയ്യാതെ അവിടെത്തന്നെ ഇല്ലാതാവുന്നു. എന്നാൽ അത് സമുദ്ര ജലത്തിൽ അലിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ഭീമാകാരമായ കപ്പലുകളെവരെ താങ്ങി നിർത്തി സമൂഹങ്ങൾ ഒന്നാകെ നന്മകൾ പരത്തുന്നു. നാളത്തെ ലോകം അഹിംസാ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട സമൂഹമായി ഒന്നിച്ച് നീങ്ങണം. അതാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അനുഗ്രഹീതമായ ആദ്യത്തെ നിയമം. ഇത് പ്രായോഗികമല്ലാത്ത ഗാന്ധിജിയുടെ സ്വപ്നമായി തോന്നാം. വിദൂരമായ ലക്ഷ്യബോധത്തോടെയുള്ള ചിന്താഗതികളുമായി അനുഭവപ്പെടാം. ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള ജനാധിപത്യം ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനുതകും. സങ്കുചിതവും, അജ്ഞതയും, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തെ താറുമാറാക്കും. അത് സ്വയം നശിക്കുന്നതിനും കാരണമാകും.

1920-ൽ യങ്ങ് ഇൻഡ്യയിൽ ഗാന്ധിജി എഴുതി, "ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സത്തയ്ക്ക് മനുഷ്യ ഹൃദയങ്ങളുടെ പരിവർത്തനമാവശ്യമാണ്. സാഹോദര്യത്തിന്റെ അനുശാസനങ്ങളിലും അടിയുറച്ചു വിശ്വസിക്കണം.   സാമ്പത്തികതയും ആത്മീയതയും പൊതു നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി പ്രയോജനപ്പെടുകയും വേണം. നമ്മിൽ തന്നെ സ്വയം നിയന്ത്രണവും വിനയ ഭാവവും അടക്ക ഒതുക്കവുമുണ്ടായിരിക്കണം. അനിയന്ത്രിതമായി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തൽ നമ്മുടെ നാശത്തിനും വഴി തെളിയിക്കും. നാട് മുഴുവൻ അരാജകത്വം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യും."

ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു, "ഇന്നുള്ള വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെ യഥാർത്ഥമായ വിപ്ലവം എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നും എനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും പാവങ്ങൾക്കുള്ള സഹായവും ധർമ്മസ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള സഹായവും സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ നിന്നും തുടക്കമിടണം. സമൂഹത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കേണ്ടത് ജനാധിപത്യത്തിൽ കൂടി വന്ന ഭരണകൂടമായിരിക്കും. ഓരോ വ്യക്തിയും നിയമം കൈകളിൽ എടുത്താൽ അവിടെ പിന്നീട് സർക്കാർ കാണില്ല. അവിടെ അരാജകത്വവും ക്രമസമാധാനവും ഭവിക്കുന്നതിന് കാരണമാകും. സാമൂഹിക നിയമത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടമാകും. ശരിയായ ഒരു ജനാധിപത്യത്തെ അളക്കുന്നത് ഒരാളിന്റെ വാസനയും കഴിവും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരം ഒരുക്കുക കൂടിയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവനോ സ്വത്തുക്കൾക്കോ അപകടമാകരുത്. തെരുവുതെമ്മാടി രാഷ്ട്രീയം നീതിയും ധർമ്മവും നടപ്പാക്കാൻ ഉപകരിക്കില്ല.

ഗാന്ധിയെ സംബന്ധിച്ചടത്തോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകളിലുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു രാജ്യമോ ജനാധിപത്യമോ അവസാന മാതൃകയല്ലെന്നുള്ളതായിരുന്നു. അത്തരം പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ തിമിരം ബാധിച്ചവരും അധികാരം മത്തു പിടിച്ചവരുമായിരിക്കാം നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് അവരുടെ ജീവിത നിലവാരം മെച്ചമാക്കാൻ ഒരു മാർഗമായിരിക്കാം. അദ്ദേഹം 1931-ൽ യങ്ങ് ഇന്ത്യയിൽ എഴുതി "എന്നെ സംബന്ധിച്ച് രാഷ്ട്രീയമായ അധികാരം ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ നന്മയ്ക്ക് ഉതകുന്ന പല മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്നാകാം. രാഷ്ട്രീയ അധികാരമെന്തെന്നാൽ ദേശീയ ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരാൽ നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതാണ്." 'ദേശീയ ജീവിതം പൂർണ്ണമാവണമെങ്കിൽ ഓരോരുത്തരും സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവരായിരിക്കണം. അവിടെ ഒരു ജനപ്രതിനിധിയുടെ ആവശ്യമില്ല. രാജ്യം അരാജകത്വത്തിലോ ക്രമാസമാധാനക്കേടിലോ ആയിരിക്കില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ഓരോരുത്തരും സ്വയം മാസ്റ്റർമാരായിരിക്കും. അവിടെ കാര്യനിർവഹണത്തോടെ സർക്കാരിനും ഭരിക്കാൻ സാധിക്കും.

വൈവിധ്യങ്ങളായിരുന്ന ഇന്ത്യപോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ചരിത്രാതീത കാലം മുതൽ പരസ്പ്പര ധാരണയും ഐക്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവിധ ആശയങ്ങളും ഭാരതീയ ദർശനങ്ങളിൽ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിദേശികളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും നാം ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ധാർമ്മിക ചിന്തകളും സഹിഷ്‌ണതകളുമാണ് നമ്മെ നയിച്ചിരുന്നത്. അതാണ് പരസ്പര മത്സരത്തിൽക്കൂടി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തെ നേരായി നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള വഴികളും. 'ദൈനം ദിന ജീവിതത്തിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന പരസ്പര മത്സരങ്ങളും കലഹങ്ങളും ഒഴിവാക്കാൻ അതുമൂലം ജനാധിപത്യം വിജയകരമാക്കാൻ നമുക്ക് ആത്മനിയന്ത്രണവും അഹിംസാ വാദവും അനിവാര്യമാണെന്നും' ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു.

മഹാത്മ ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞത് "ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവ് വെറും യാന്ത്രികമല്ല. ഹൃദയത്തിൽനിന്നുള്ള മാനസിക പരിവർത്തനം ആവശ്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ത്യ പോലുള്ള ഒരു  രാജ്യത്ത് സാമൂഹികമായ നീതിയെ വിലയിടിച്ച് കാണിക്കാൻ പാടില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് സാമൂഹികമായ നീതിനിർവഹണം ഇന്ത്യയിൽ നടപ്പാക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോകുന്നതും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതും." നൂറായിരം ജനങ്ങൾ ഇന്ന് നീതിക്കായി ദാഹിക്കുന്നു. അവർ, രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക ബൗദ്ധിക നിലവാരങ്ങളിലും കഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് മഹാത്മാ ഗാന്ധി അധികാര വികേന്ദ്രകരണം (decentralization) വിഭാവന ചെയ്തു. അതുമൂലം ഓരോരുത്തർക്കും രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ വിഷയങ്ങളിൽ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. സാധാരണക്കാർക്കും മെച്ചമായ ഒരു ജീവിത നിലവാരം പുലർത്തുകയും ചെയ്യാം. സമൂഹത്തിൽ സമത്വം സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിയുന്നു.

ഗാന്ധിജി എഴുതി "സർവ ജനങ്ങൾക്കും ജാതികൾക്കും തുല്യമായി അധികാര വികേന്ദ്രികരണം വരെ ജനാധിപത്യം അസാധ്യമാണ്. പറയനും തൊഴിലാളിക്കും മുതലാളിയെപ്പോലെ തുല്യമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കണം. സ്വയം ഭരണാവകാശത്തിൽക്കൂടി അവർക്കും അതിനുള്ള പങ്ക് നൽകണം. അതാണ് 'സ്വരാജ്യ' അല്ലെങ്കിൽ ഡെമോക്രസി എന്ന് പറയുന്നത്." സാമൂഹിക നീതി നടപ്പാക്കാൻ ഒരു കാര്യ നിർവാഹക സംഘടനയുടെ (Trusteeship) ആവശ്യകതയും ഗാന്ധി ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നുണ്ട്.  മുതലാളിയും തൊഴിലാളിയും തമ്മിലുള്ള ആരോഗ്യപരമായ ഒരു ബന്ധവും എടുത്ത് പറയുന്നുണ്ട്. എല്ലാവരും ഒരുപോലെ സ്വയം പര്യാപ്തമാകാൻ സ്വത്തും വസ്തുക്കളും ധനവും ഒരു കാര്യ പ്രസക്തമായ സംഘടനയുടെ (Trustiship) നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹം നിർദേശിക്കുന്നു. അതുവഴി മനുഷ്യന് ആവശ്യമുള്ള അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളും ലഭിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇക്കാര്യത്തിനായി അദ്ദേഹം രാജ്യാന്തര അതിർത്തിയും കടന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു.

ഗാന്ധിജിയുടെ ജനാധിപത്യ വീക്ഷണത്തിലുള്ള നീതിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും കൂടാതെ ഒരുവനുള്ള മൗലിക അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റിയും ഗാന്ധിജി ഹരിജനിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. സന്മാർഗികതയും ധാർമ്മികതയും ഗാന്ധിജി എക്കാലവും സംസാരിച്ചിരുന്ന വിഷയങ്ങളായിരുന്നു. അഹിംസയുടെ പ്രാധാന്യത്തോടൊപ്പം ഓരോരുത്തരുടെയും കർത്തവ്യങ്ങളെപ്പറ്റിയും സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "അഹിംസാസിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനമായ ജനാധിപത്യത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ എന്തെല്ലാമുണ്ടെന്ന് അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ കർമ്മങ്ങൾ ശരിയായി മനസിലാക്കുകയും അറിയുകയും വേണം."

മറ്റൊരു അവസരത്തിൽ അദ്ദേഹം എഴുതി, "കർത്തവ്യ നിരതനായ ഒരുവനിൽ അവകാശങ്ങൾ സ്വയമേവ വന്നെത്തുന്നു. കർമ്മത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവന്റെ ജീവിതം അർത്ഥപൂർണ്ണമായിരിക്കും." ഗാന്ധിജി മരണപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് പറഞ്ഞു, "ഇന്ന് മുതലാളിമാരും സെമീന്താർമാരും അവരുടെ അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി മാത്രം സംസാരിക്കുന്നു. അതേ സമയം പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾ അവരുടെ രാജാവിന്റെ ഭരിക്കാനുള്ള ദൈവിക അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റിയും സംസാരിക്കുന്നു. ഒരുവന്റെ അവകാശങ്ങൾ മാത്രം ഉരുവിട്ടുകൊണ്ട് കർമ്മങ്ങൾ ത്യജിച്ചുകൊണ്ടു ജീവിച്ചാൽ, അസമത്വവും അലങ്കോലവും വിഭ്രാന്തിയും അരാജകത്വവും സംഭവിക്കാം."

വീണ്ടും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, " രാജാക്കന്മാർക്ക് ദൈവികമായ യാതൊരു അവകാശങ്ങളും നൽകിയിട്ടില്ല. അതുപോലെ വിനയത്തോടെ തന്റെ യജമാനനെ അനുസരിക്കണമെന്നുള്ള അവകാശങ്ങളും ആർക്കും കൊടുത്തിട്ടില്ല." 1947 ജൂലൈയിൽ ഗാന്ധിജി ഹരിജനിൽ എഴുതിയതാണ് ഇത്. ഗാന്ധിജി ഒരുവന്റെ കർമ്മങ്ങളും മൗലിക അവകാശങ്ങളും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ കർമ്മത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ അവകാശങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ വ്യത്യസ്തമായി സംസാരിക്കുന്നു.

എങ്കിലും ഒരു പൗരന്റെ അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതായ അഭിപ്രായങ്ങൾ അദ്ദേഹം ഗൗരവപൂർവം പറഞ്ഞതായിരിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അവകാശങ്ങൾക്കും തുല്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി പൊരുതിയ മഹാനാണദ്ദേഹം. മരണംവരെ  സാമൂഹിക, മത, യുക്തിപര. രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക സ്വതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി വിശ്രമമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തു. കൂടാതെ ഗാന്ധിജി, രാജാക്കന്മാരുടെ ഭരിക്കാനുള്ള ദൈവദത്തമെന്നു കരുതിയിരുന്ന അവകാശങ്ങളെയും നിഷേധിച്ചിരുന്നു. യജമാനന്മാരെപ്പോലെ അവരെ തലകുമ്പിട്ടുകൊണ്ട് അനുസരിക്കരുതെന്നും   ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെ നിഷേധിക്കണമെന്ന് ഗാന്ധിജിക്ക് എങ്ങനെ പറയാൻ സാധിക്കും? രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ അവകാശങ്ങൾക്കായും നീതിക്കുവേണ്ടിയും പൊരുതാൻ കൂടെക്കൂടെ സർവ്വ ജനങ്ങളെയും ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അധികാര വികേന്ദ്രകരണത്തെപ്പറ്റിയും ട്രസ്റ്റിഷിപ്പിനെപ്പറ്റിയും സംസാരിച്ചിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം  എല്ലാവർക്കും തുല്യ അവകാശങ്ങൾ ഗാന്ധിജി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരകാലത്ത് ഗാന്ധിജി പൗരാവകാശങ്ങൾക്ക് അമിത പ്രാധാന്യം കല്പിച്ചിരുന്നു. അക്രമരഹിതമായ എല്ലാ സമരങ്ങൾക്കും ജനകീയ അവകാശങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹം നേതൃത്വം നൽകി. സൗത്ത് ആഫ്രിക്കയിലും പൊരുതിയത് ഇന്ത്യക്കാരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഗാന്ധിജി മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്ക് എതിരാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതും അല്ലെങ്കിൽ കർമ്മത്തിൽ മാത്രം അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നുവെന്നതും ശരിയല്ല. വാസ്തവത്തിൽ ഗാന്ധിജിക്ക് ഉൽകൃഷ്ടമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

ഗാന്ധിജിയുടെ പൗരാവകാശങ്ങൾ സന്മാർഗീകതയിൽ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. സന്മാർഗതയില്ലെങ്കിൽ ഗാന്ധിജിയുടെ ഭാവനയിൽ ജനാധിപത്യമില്ല. കൂടാതെ, സന്മാർഗീകത വികസിക്കുന്നത് പരസ്പ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും പരസ്പ്പരം അവകാശങ്ങളെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ടുമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ പൗരാവകാശത്തെ ബഹുമാനിക്കാതെയും ജനങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതത്വം പ്രദാനം ചെയ്യാതെയുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ നാം നിത്യേന കാണുന്നതാണ്. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നതും മനുഷ്യ സഹജമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു.  അതിന്റെ ഫലമായി മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾ കൂടെക്കൂടെയുണ്ടാവുന്നു. ജനാധിപത്യം തകരാറിലാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഗാന്ധിജിയുടെ മനുഷാവകാശ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകൾ കർമ്മത്തിലും  അടിസ്ഥാനമെന്നുള്ളത് വില കുറച്ചു കാണാൻ സാധിക്കില്ല. മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ വളരെയേറെ
 പ്രാധാന്യമുള്ളതും ജനാധിപത്യത്തിന് മുതൽകൂട്ടുമാണ്.

സനാതന സത്യത്തെ അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മമായി കണ്ടു. നാവിൽനിന്ന് ഉതിരുന്നതും പ്രവർത്തനങ്ങളും ഒന്നാകുമ്പോൾ അത് ബ്രഹ്മ സാഷാത്ക്കരമായും ദർശിച്ചിരുന്നു. സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളെയും ഹിംസിക്കാതിരിക്കുക വഴി സത്യവും സ്നേഹവും തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാനുള്ള പന്ഥാവും അദ്ദേഹം തുറന്നു വിട്ടു. കൊല്ലരുതേയെന്നുള്ള താത്ത്വിക ദർശനത്തിൽക്കൂടി മാത്രമേ ഒരുവന് പൂർണ്ണമായ ഒരു അഹിംസാ വാദിയാകാൻ സാധിക്കുള്ളൂ. രക്തഭൂമികളിലെ നനവിൽക്കൂടിയാണ് ഇന്നു ലോകരാജ്യങ്ങൾ  ജൈത്രയാത്ര നടത്തുന്നത്. ജാതി ഭേദങ്ങൾ, മതവികാരങ്ങളെ ഇളക്കിക്കൊണ്ടും നെഞ്ചോട് നെഞ്ചുകൾ ചേർന്ന് കത്തികൾകൊണ്ട് പിളർത്തിയും വെടിയുണ്ടകൾകൊണ്ട് തുളപ്പിച്ചും മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങളെ കവർന്നെടുക്കുന്ന ഒരു കിരാത യുഗത്തിൽക്കൂടിയാണ് നാമിന്ന് കടന്നുപോവുന്നത്. മനുഷ്യർ തമ്മിൽ ഏകതാ ചിന്തകളും സാമൂഹിക ബോധവും സാഹോദര്യ ബന്ധങ്ങളും വളർത്താൻ സാധിക്കാത്ത ഒരു സ്ഥിതിവിശേഷവും ലോകത്ത് വളർന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

തുടരും.

'എന്തുകൊണ്ടു ഗാന്ധിയെ ഞാൻ കൊന്നു?' കറുത്ത ചരിത്ര താളുകൾ-2

ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

ഗാന്ധിജിയുടെ ഘാതകരായ നാഥുറാം ഗോഡ്സെയെയും നാരായൺ ആപ്‌തെയെയും 1949 നവംബർ പതിനഞ്ചാം തിയതി പഞ്ചാബിലുള്ള അംബാല ജയിലിൽ തൂക്കിക്കൊന്നു.  ഗോഡ്‌സെയുടെ ഡയറിക്കുറിപ്പിലും കേസ്സ്‌വിസ്താരത്തിലും ഗാന്ധിജിയെ വധിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങളും ചേതോവികാരങ്ങളും  രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ അയാളുടെ അനുജൻ ഗോപാലഗോഡ്സെയും ഗാന്ധിവധത്തെ ന്യായികരിച്ച് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.  അതിലെ ചില ന്യായികരണങ്ങളും  ഗോഡ്‌സെയുടെ പ്രഭാഷണത്തിന്റെ ചുരുക്കവുമാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. ഗാന്ധിയെ വധിച്ച നാഥുറാം കോടതിയിൽ സ്വന്തം കുറ്റങ്ങൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ നാഥുറാമിന്റെ  കുറ്റം ഏറ്റുപറച്ചിൽ പുസ്തകരൂപേണ ആയപ്പോൾ ഇന്ത്യ സർക്കാർ ആ പുസ്തകം നിരോധിച്ചു. പുസ്തകത്തിന്റെ നിരോധനം നീക്കാൻ ഗോപാലഗോഡ്സെ നീണ്ട അറുപതു കൊല്ലം കോടതികളിൽ  കേസുകൾ നടത്തി.   അവസാനം  നിരോധനം സുപ്രീം കോടതി  നീക്കം ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി. ഗാന്ധി വധക്കേസിൽ നാഥുറാം കോടതിയിൽ പറഞ്ഞ നിരവധി കാരണങ്ങളിൽ ചിലത് താഴെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

1. 1919-ൽ ജ്വാലിയൻബാഗ് സമ്മേളനത്തിൽ വെടിവെപ്പു നടത്തിയ 'ജനറൽ ഡയറിനെ' വിസ്തരിക്കാൻ ഇന്ത്യയിൽ ജനങ്ങൾ താല്പര്യമിട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അത്തരം ഒരു ആവശ്യം നടപ്പാക്കാൻ ഗാന്ധിജി സമ്മതിച്ചില്ല.

2.ഇന്ത്യ മുഴുവനായി ഭഗത്സിങ്ങിന്റെയും രാജഗുരുവിന്റെയും സുഖദേവിന്റെയും  ജീവിതം രക്ഷിക്കാൻ ജനരോക്ഷം മുഴക്കിയിരുന്നു. ഗാന്ധി അവരുടെ ഡിമാന്റുകൾ നിരസിക്കുകയാണുണ്ടായത്. അവർ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം തെറ്റായ വിധത്തിൽ നയിച്ചുവെന്നും ഗാന്ധിജി കുറ്റപ്പെടുത്തി.

3.1946 മെയ് ആറാംതീയതി ഒരു പൊതുയോഗത്തിൽ ഹിന്ദുക്കളോടായി ത്യാഗം അനുഷ്ഠിക്കാനും മുസ്ലിം ലീഗുമായി വഴക്കുണ്ടാക്കാതെ മൈത്രിയിൽ പോവാനും ഉപദേശിച്ചു.  ആയിരക്കണക്കിന് മരണങ്ങൾക്ക് കാരണമായ ഹിന്ദു മുസ്ലിം ലഹളയ്ക്ക് ശേഷം മുസ്ലിമുകളെ ന്യായികരിക്കുന്ന  സ്വഭാവമായിരുന്നു ഗാന്ധിജി പുലർത്തിയിരുന്നത്.

4.ശിവജിയും മഹാറാണാ പ്രതാപും ഗുരു ഗോവിന്ദും ദേശീയ താൽപ്പര്യത്തിന് എതിർ നിന്നിരുന്നവരെന്നു ഗാന്ധിജി കൂടെ കൂടെ പറയുമായിരുന്നു.

5.കാശ്മീരിലെ ഭൂരിപക്ഷം ജനത മുസ്ലിമുകളായതുകൊണ്ട് ഹിന്ദു രാജാവായ ഹാരിസിങ്ങിനോട് സ്ഥാനത്യാഗം ചെയ്യാനും കാശിയിൽ താമസിക്കാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു. അതേ സമയം ഹിന്ദുഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്ന ഹൈദരാബാദിലെ നിസാമിനോട് (Osman Ali Khan) പാക്കിസ്ഥാനിൽ ലയിക്കാനും പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ഗാന്ധിജിയുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ സർദാർ പട്ടേൽ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പട്ടേലിന്റെ പട്ടാളം ഹൈദരാബാദിൽ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നെഹ്‌റു കുപിതനായി തീർന്നിരുന്നു. ഒടുവിൽ നിസ്സാം ഇന്ത്യൻ പട്ടാളത്തിന് കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു.

6.1931-ൽ ഇന്ത്യൻ പതാക ഡിസൈൻ ചെയ്തപ്പോൾ സഫേൺ നിറത്തിനു മാത്രമേ നിർദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഗാന്ധി അത് മൂന്നു നിറത്തിൽ വേണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചു.

7.ത്രിപുര കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനത്തിൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ അടുത്ത പ്രസിഡണ്ടായി ഭൂരിഭാഗം അംഗങ്ങളും നിർദ്ദേശിച്ചത് 'സുബാഷ് ചന്ദ്ര ബോസി'നെയായിരുന്നു.  ഗാന്ധിജി ബോസിനോട് രാജി വെക്കാനും 'പട്ടെബായ് സീതാരാമയ്യ' യോട് പ്രസിഡണ്ടാകാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

8.1947 ജൂൺ പതിനഞ്ചാം തിയതി കോൺഗ്രസ്സ് ഇന്ത്യ വിഭജനത്തെ എതിർത്തുകൊണ്ടുള്ള  പ്രമേയം പാസാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഗാന്ധി അവസാന നിമിഷത്തിൽ ഇന്ത്യ വിഭജിക്കുന്നതിനെ ശരി വെച്ചു.

9. ഭൂരിഭാഗം പേരും ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന മന്ത്രി 'സർദാർ വല്ലഭായി പട്ടേലെ'ന്നു നിർദ്ദേശിച്ചു. എങ്കിലും  നെഹ്‌റുവിനെ മാത്രം പ്രധാനമന്ത്രിയാക്കാനാണ് ഗാന്ധി ആവശ്യപ്പെട്ടത്.

10. സോമനാഥ അമ്പലം പുതുക്കി പണിയാൻ നെഹ്‌റു മന്ത്രിസഭ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. മന്ത്രിസഭയിൽ പോലുമില്ലാത്ത ഗാന്ധിജിയുടെ നിർബന്ധം മൂലം ആ ഉദ്യമം വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. അതെ സമയം 1948 ജനുവരി പതിമൂന്നാംതിയതി സർക്കാർ ചെലവിൽ ഡൽഹിയിലെ മുസ്ലിമുകളുടെ മോസ്ക് പുതുക്കിപ്പണിയാൻ വേണ്ടി ഗാന്ധിജി സത്യാഗ്രഹം ഇരുന്നു.

11.വിഭജനത്തിനുശേഷം താൽക്കാലികമായി ചില മോസ്‌ക്കുകളിൽ പാക്കിസ്ഥാനിൽനിന്നു വന്ന ഹിന്ദുക്കൾ താമസമാരംഭിച്ചിരുന്നു. മുസ്ലിമുകൾ അത് എതിർത്തപ്പോൾ ഗാന്ധിജി മോസ്‌ക്കിൽ താമസിക്കുന്നവരോട് അവിടെനിന്നു ഇറങ്ങാനും തെരുവുകളിൽ താമസിക്കാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു. കുഞ്ഞുങ്ങളും സ്ത്രീകളും വൃദ്ധജനങ്ങളും  പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരിലുണ്ടായിരുന്നു.

12.1947 ഒക്ടോബറിൽ കാശ്മീരിനെ പാക്കിസ്ഥാൻ ആക്രമിച്ചു. ഗാന്ധിജി നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം ഇരിക്കുകയും പാക്കിസ്ഥാന് കൊടുക്കാനുണ്ടായിരുന്ന 55 കോടി രൂപ ഉടൻ കൊടുക്കാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു. മുസ്ലിമുകളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഗാന്ധിജി ഹിന്ദുക്കളുടെ വൈകാരിക ഭാവങ്ങളെ ഗൗനിക്കുമായിരുന്നില്ല.

' എന്തുകൊണ്ട് ഗാന്ധിയെ ഞാൻ കൊന്നു; അതുകൊണ്ടെന്ത്‌'? ഗോഡ്‌സെയുടെ കോടതി മുമ്പാകെയുള്ള ഈ ചോദ്യവും പ്രഭാഷണവും വൈകാരികത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.  മതാന്ധതമൂലം ഒരു മഹാത്മാവിന്റെ ജീവൻ കവർന്നെടുത്തത്  നിന്ദ്യവും ക്രൂരവുമായിരുന്നു.  ചരിത്രത്തിന്റെ കറുത്ത താളുകളിൽ കുറിക്കപ്പെട്ട കോടതി മുമ്പാകെയുള്ള ഗോഡ്‌സെയുടെ  പ്രഭാഷണം ഹിന്ദുത്വ തത്ത്വങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതവും ഒരു വിപ്ലവക്കൊടുങ്കാറ്റ് വിതക്കുന്നതുമായിരുന്നു. പ്രസംഗസംക്ഷേപം താഴെ വിവരിക്കുന്നു!

"യുവർ ഹോണർ: ഈശ്വര ഭക്തിയും ആദ്ധ്യാത്മികതയും നിറഞ്ഞിരുന്ന പുരാതനവും പാരമ്പര്യവുമേറിയ ഒരു ഇടത്തരം ബ്രാഹ്‌മണ കുടുംബത്തിലായിരുന്നു, ഞാൻ ജനിച്ചത്. മഹത്തായ ഹിന്ദു മതത്തെയും സംസ്‌കാരത്തെയും ഹൈന്ദവ ധർമ്മങ്ങളേയും ആദരണീയതയോടെ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം കണ്ടിരുന്നു. ഭാരത സംസ്‌കാരത്തിലും വൈദികകാല ചരിത്രത്തിലും ഞാൻ അഭിമാനിച്ചിരുന്നു. ചങ്ങലകൾകൊണ്ടു ബന്ധിപ്പിക്കാത്ത! ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകനായിരുന്നു ഞാൻ. ബാല്യത്തിൽ, എന്റെ മാതാപിതാക്കളടങ്ങിയ കുടുംബം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്നു ഒരിക്കലും മുക്തമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും മതത്തിന്റെ തീവ്ര ചിന്തകളിൽനിന്നും ആചാരങ്ങളിൽനിന്നും രാഷ്ട്രീയ ഇസങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നുനിന്നുകൊണ്ട് കാലത്തിനനുസരിച്ച് എന്റെ മനസിനെ  പരിവർത്തനാത്മകമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  

സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ ചിന്തകളടങ്ങിയ മധുര മനോഹരമായ ഒരു യുവത്വം എന്നെ നയിച്ചിരുന്നു.  ജാതിഭ്രഷ്ടിനെയും ജാതിക്കുള്ളിലെ തൊട്ടുകൂടാ നയങ്ങളെയും എതിർത്തു. ബ്രാഹ്മണ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പൊരുതി. ജന്മം കൊണ്ട് ജാതിയിൽ താണവനെന്നുള്ള ചിന്താഗതികളെയും ചാതുർ വർണ്ണങ്ങളെയും എതിർത്തു. ആരും താണവനാകുന്നില്ലെന്നുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ അടിയുറച്ചു നിന്നു. സമൂഹത്തിൽ താണവരെന്നു കരുതുന്ന സാധുക്കളായവർക്കു വേണ്ടി എന്നാൽ കഴിയുന്നവിധം സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജാതി വ്യവസ്ഥ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്കുവേണ്ടി പോരാടി. ഹൈന്ദവാദർശങ്ങൾ മനസ്സിൽ താലോലിച്ചുകൊണ്ട് ആർ.എസ്.എസിൽ ചേർന്നു. ഹൈന്ദവരായ ഓരോരുത്തരും ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെന്നും അവർക്കു സമൂഹത്തിൽ തുല്യമായ നീതി വേണമെന്നും വാദിച്ചു. അതിനായി പ്രവർത്തിച്ചു. ജാതിയിൽ കൂടിയവരെന്നു കരുതാതെ ചെയ്യുന്ന തൊഴിലിന്റെ മഹത്വത്തെ പ്രകീർത്തിച്ചിരുന്നു. പ്രത്യേകമായ മതവ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഉന്നതനായി ജനിച്ചതുകൊണ്ടോ ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ചതു കൊണ്ടോ അവൻ ഉല്‍കൃഷ്‌ടനാവുന്നില്ല.

തീണ്ടലിനും തൊടീലിനും ജാതി വ്യവസ്ഥകൾക്കുമെതിരെ ഞാനെന്നും പോരാടിയിരുന്നു. ചാതുർ വർണ്ണത്തിൽ ചവുട്ടിമെതിച്ചിരുന്ന താണ ജാതിക്കാരായ 'ഭംഗികളും' 'ചമ്മാറുകളും' ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന സാമൂഹിക സദ്യകളിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നു. അധഃകൃതരും ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരുമൊപ്പം ഞാനും അത്താഴം കഴിച്ചിരുന്നു. ജാതി ധർമ്മത്തിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ നിയമങ്ങളും ഞങ്ങൾ ലംഘിച്ചിരുന്നു. സമൂഹത്തിൽ താണവരും ബ്രാഹ്മണരും അണിനിരന്നിരുന്ന ഒരേ സദസിൽ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചാണക്യനും ദാദാഭായ് നവറോജിയും വിവികാനന്ദനും ഗോഖലയും തിലകനും എഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും വായിക്കുമായിരുന്നു. പൗരാണിക ഭാരതത്തിന്റെ ചരിത്രവും ആധുനിക ചരിത്രവും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെയും ഫ്രാൻസിന്റെയും അമേരിക്കയുടെയും റഷ്യയുടെയും സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളടങ്ങിയ ചരിത്ര കൃതികൾ വായിക്കാനും താല്പര്യപ്പെട്ടിരുന്നു. മാർക്സിസ്റ്റ്, ലെനിനിസ്റ്റ് അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും എന്നെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇതിലും ഉപരിയായി ഗാന്ധിജിയും വീര സവർക്കരും എഴുതിയിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളും എന്നിൽ ആവേശമുണർത്തിയിരുന്നു. മഹാന്മാരായ ഈ രണ്ടുപേരുടെയും ചിന്തകൾ മനസിൽ പുത്തനായ ഉണർവും ചിന്തകളും സൃഷ്ടിച്ചു. 

ഭാരതീയ ജനതയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായും നവോത്ഥാനത്തിനായും ഞാനും സ്വാതന്ത്ര്യ ദാഹികളോടൊപ്പം പോരാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ ഞാനാക്കിയ എന്റെ ആത്മീയ ചിന്തകർ  ഗാന്ധിജിയും സവർക്കരുമായിരുന്നു. എന്റെ ചിന്തകളും അറിവും വായനയും ധർമ്മത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ഭാരതത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു.   ഒരേ സമയം സ്വരാജ്യ സ്നേഹിയും ലോക പൗരനാകാനും ആഗ്രഹിച്ചു. ലോകത്തിന്റെ അഞ്ചിലൊന്ന് ജനസംഖ്യ ഉൾപ്പെടുന്ന മുന്നൂറു മില്യൺ ഹിന്ദുക്കളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ക്ഷേമവും കൈവരിക്കാനും അവരോടൊപ്പം അഭിമാനത്തോടെ സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാനും ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ദൃഢമായ എന്നിലെ വിശ്വാസം സ്വാഭാവികമായും ഒരു ഹൈന്ദവത്വ നവീകരണ ചിന്തകനാക്കി. ഞാൻ അതിന്റെ സംഘാടകനുമായിരുന്നു. ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഹിന്ദുസ്ഥാനും സംരക്ഷിക്കുമെന്നു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. എന്റെ മാതൃരാജ്യം മാനുഷ്യക മൂല്യങ്ങൾക്കു വിലകല്പിക്കുമെന്നും സത്യവും നീതിയും കൈക്കൊണ്ട ഒരു സമൂഹമായി രൂപാന്തരപ്പെടുമെന്നും ധരിച്ചു.

1920-ൽ ലോകമാന്യ തിലകന്റെ മരണശേഷം കോൺഗ്രസിൽ ഗാന്ധിജിയുടെ സ്വാധീനം വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. അത് ഏകാധിപത്യ ചിന്തകളോടെയുള്ള അമിത സ്വാധീനമായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ജനകോടികളെ ആവേശം കൊള്ളിച്ചിരുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ഗാന്ധിയൻ സത്യവും അഹിംസാ സിദ്ധാന്തങ്ങളും കേവലം പൊങ്ങച്ചം കാട്ടുന്ന ആഢംബര പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു. വിവരമുള്ളവർക്കോ ജ്ഞാനികൾക്കോ അത്തരം ആദർശ സൂക്തങ്ങളെ പിന്തുടരാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ യാതൊരു സത്യവും ധർമ്മവും നീതിയും പുതുമയും സ്വാഭാവികതയുമില്ലായിരുന്നു.  ഗാന്ധിജിയുടെ തത്ത്വ ദർശനങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ ദൈനംദിന ചിന്തകൾക്ക് അനുയോജ്യമായിരുന്നില്ല.

ജന്മം തന്ന നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും നാം ബഹുമാനിക്കണം. എന്നാൽ ധർമ്മത്തിനെതിരെ അവർ തിരിയുന്നുവെങ്കിൽ നിർദ്ദയം എതിർക്കുകയും വേണം. ധർമ്മം നിലനിർത്താൻ നമ്മുടെ കരുത്ത് പ്രയോഗിക്കാനാണ് ഗീത പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ശത്രു നമ്മെ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ എതിർക്കാതിരിക്കുന്നതും നീതിയല്ല. അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ എതിരിടാൻ അഹിംസാസിദ്ധാന്തം പ്രായോഗികമല്ല. ശത്രുവിനെ എതിർക്കുന്നത് എന്റെ മതത്തിന്റെ ധർമ്മമായി ഞാൻ കാണുന്നു. ശത്രുവിന്റെ ശക്തിയേക്കാൾ നമ്മുടെ ശക്തിയായിരിക്കണം ബലം. രാമായണത്തിലെ രാമൻ രാവണനെ കൊന്നു. കൃഷ്ണൻ ദുഷ്ടനായ അമ്മാവൻ കംസനെയും കൊന്നു. അർജുനൻ സ്വന്തം ബന്ധുജങ്ങളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും യുദ്ധം ചെയ്തു. സ്വന്തം അമ്മാവനായ ഭീഷ്മരെ വധിച്ചു. കാരണം അവരെല്ലാം ശത്രു പക്ഷമായിരുന്നു.

ചരിത്രത്തിൽ ഛത്രപതി ശിവാജിയുടെ കഥ നോക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇന്ത്യയിൽ മുസ്ലിം ഭരണ ഭീകരതയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് ശമനമുണ്ടാക്കാൻ സാധിച്ചു. ശിവജിയെ സംബന്ധിച്ച് സ്വയം ശക്തി പ്രാപിച്ച് അക്രമകാരിയായ 'അഫസൽ ഖാനെ' വധിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമായിരുന്നു. പരാജയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ശിവജിയുടെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. നാടുമുഴുവൻ ചുട്ടുകരിച്ചു ചാമ്പലാക്കുമായിരുന്നു. വിധവകളുടെ തോരാത്ത കണ്ണുനീർ നാടിന്റെ ശാപമാകുമായിരുന്നു. രാജ്യം നീതിരഹിതമായ അധർമ്മ മാർഗം സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു.

മുപ്പത്തിരണ്ടു വർഷങ്ങളോളം മുസ്ലിമുകൾക്കായുള്ള ഗാന്ധിജിയുടെ സത്യാഗ്രഹങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിൻറെ ജീവിതവും അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്റെ കടമയായി തീർന്നു. സൗത്ത് ആഫ്രിക്കയിൽ അദ്ദേഹം നല്ല കാര്യങ്ങൾ പലതും ചെയ്തു. ഞാൻ അതെല്ലാം അഭിനന്ദിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി പൊരുതി. എന്നാൽ അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്ത മനസ്ഥിതിയും ഏകാധിപതിയുടെ ചിന്തകളുമായി ഇന്ത്യയിൽ മടങ്ങി വന്നു. തെറ്റാണെങ്കിലും ശരിയാണെങ്കിലും എല്ലാത്തിനും അന്തിമ തീരുമാനം അദ്ദേഹം മാത്രം. ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വം രാജ്യത്തിനു ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ തെറ്റാവരവും അംഗീകരിക്കണമായിരുന്നു. സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ കോൺഗ്രസിൽ നിന്നകന്ന് സ്വയം സംഘടനയ്‌ക്കെതിരായും പ്രവൃത്തിക്കുമായിരുന്നു. ഒന്നുകിൽ കോൺഗ്രസ്സ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനത്തിനു മുമ്പിൽ കീഴടങ്ങണം. എല്ലാ ഭ്രാന്തൻ തീരുമാനങ്ങളും അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങളും അംഗീകരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ ഒഴിച്ച് നിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള തീരുമാനങ്ങൾക്ക് തയ്യാറാകുകയും കോൺഗ്രസിനെ തകർക്കുകയും ചെയ്യണമായിരുന്നു.

എല്ലാവരെയും വിധിക്കാനുള്ള ജഡ്ജി ഗാന്ധി മാത്രം. നിയമ ലംഘനം നടത്തുന്നതിന്റെ പ്രധാന സൂത്രധാരകൻ അദ്ദേഹം മാത്രമായിരുന്നു. ആർക്കും അതിന്റെ ടെക്ക്നിക്ക് എന്തെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു സമരം തുടങ്ങിയാൽ അത് എന്ന് തുടങ്ങണമെന്നും എപ്പോൾ  അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹത്തിനു മാത്രമറിയാമായിരുന്നു.

ഗാന്ധിയുടെ സമരപരിപാടികൾ വിജയിക്കുകയോ പരാജയപ്പെടുകയോ ആവാം! പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ, ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളുടെയിടയിൽ അന്തഛിന്ദ്രകൾ നിഴലാടാം. എന്തുതന്നെ സംഭവിച്ചാലും മഹാത്മാവിന്റെ തെറ്റാവരത്തിനു യാതൊരു വ്യത്യാസവും വരില്ലായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹം പരാജയപ്പെടില്ലെന്നുള്ള ധാരണ അദ്ദേഹത്തിലെ അപ്രമാദിത്വമെന്ന  വിശ്വാസമായിരുന്നു. ഗാന്ധിയൊഴിച്ച് സത്യാഗ്രഹമെന്തെന്ന് ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ  ഗാന്ധി സ്വയം ജഡ്ജിയും  ജൂറിയും ആയി ഒരേ സമയത്ത് പ്രവർത്തിച്ചു. ഇത്തരം സുബോധമില്ലാത്ത മർക്കടമുഷ്ടികളിൽക്കൂടി ഗാന്ധിജി സന്യാസം സ്വീകരിച്ചു. കപടതയെന്ന മൂടുപടം അണിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രവർത്തനമണ്ഡലങ്ങൾ അതിഘോരവും രാജ്യത്തിനു ഭീക്ഷണിയും സഹിക്കാൻ സാധിക്കാത്തതുമായിരുന്നു.

ഗാന്ധിയുടെ നയങ്ങൾ അവിവേകവും അയുക്തങ്ങളെന്നും നിരവധിയാളുകൾ ചിന്തിച്ചു. ഗാന്ധിയെ ധിക്കരിച്ചാൽ അവർക്ക് ഒന്നുകിൽ കോൺഗ്രസിൽ നിന്നു പുറത്തു പോവണമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഗാന്ധിജിയുടെ ചിന്തകൾക്കനുകൂലമായി തങ്ങളുടെ ബുദ്ധി ഗാന്ധിയുടെ കാൽപ്പാദത്തിങ്കൽ, അർപ്പിക്കണമായിരുന്നു. അത്തരം നിരുത്തരവാദ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽക്കൂടി വിഡ്ഡിത്തരങ്ങൾക്കു പുറമെ വിഡ്ഢിത്തരങ്ങളും പരാജയങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ പരാജയങ്ങളും ഏറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

ദേശീയ ഭാഷ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കാര്യത്തിലും അദ്ദേഹത്തിൻറെ മുസ്ലിമുകളോടുള്ള നയങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഹിന്ദി ദേശീയ ഭാഷയാക്കാനും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ മുസ്ലിമുകൾക്ക് ഹിന്ദി ഭാഷ സ്വീകാര്യമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസിലായി. അതിനു പകരം 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി' എന്ന ഭാഷ  നിർദേശിച്ചു. 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി' എന്നൊരു ഭാഷ ഇല്ലെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിവുണ്ടായിരുന്ന ഒരു  വസ്തുതയായിരുന്നു. ഗ്രാമറോ, വൊക്കാബുലറിയോ ഇല്ലാത്ത വെറും സംസാര ഭാഷയായിരുന്നു. ഭാഷയെന്നതിനു പകരം കേവലം  ഒരു നാടോടി ഭാഷയെന്നു പറയാമായിരുന്നു. ഹിന്ദിയും ഉർദുവും കൂടിയ ഒരു സങ്കര ഭാഷയായിരുന്നു ഹിന്ദുസ്ഥാനി. എന്നാൽ മുസ്ലിമുകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി' മാത്രം ദേശീയ ഭാഷയാക്കണമെന്നും ശഠിച്ചു. അന്ധമായ അനുയായികൾ അത് അനുകൂലിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഹിന്ദിയെ ഒരു സങ്കര ഭാഷയാക്കി. മുസ്ലിമുകൾക്കു വേണ്ടി ഹിന്ദി ഭാഷയുടെ പരിശുദ്ധിയേയും നശിപ്പിച്ചു. ഈ പരീക്ഷണങ്ങൾ എല്ലാം ഹിന്ദുക്കളുടെ വികാരങ്ങളെ മാനിക്കാതെയുള്ള തീരുമാനങ്ങളായിരുന്നു. അവരുടെ ചിന്തകളെ പുഛിച്ചു തള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

1946 മുതൽ മുസ്ലിം വിപ്ലവകാരികൾ ഹിന്ദുക്കളെ വധിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. വൈസ്രോയി 'ലോർഡ് വേവൽ' സംഭവങ്ങളിൽ വ്യാകുലനായിരുന്നെങ്കിലും കുറ്റവാളികളായ മുസ്ലിമുകളുടെ പേരിൽ യാതൊരു നടപടികളും എടുത്തില്ല. ഹിന്ദുക്കളും പകരം വീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഹിന്ദു രക്തം കറാച്ചി മുതൽ ബംഗാൾ വരെ പ്രവഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്ഥിതിഗതികൾ വഷളായപ്പോൾ ലോർഡ് വേവൽ രാജി വെക്കുകയും 'ലോർഡ് മൗണ്ട് ബാറ്റൺ' ചുമതലയെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ദേശീയതയും സോഷ്യലിസവും കോൺഗ്രസ്സ് പ്രസംഗിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കോൺഗ്രസും രഹസ്യമായി ഇന്ത്യയെന്നും പാക്കിസ്ഥാനെന്നും വിഭജിക്കാൻ പിന്തുണ നൽകിയിരുന്നു. കോൺഗ്രസ്സ് നേതൃത്വം ജിന്നയ്ക്ക് കീഴടങ്ങി. 1947 ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചാം തിയതി ഇന്ത്യ വിഭജിക്കുകയും അഖണ്ഡ ഭാരതത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു ഭാഗം ഒരു വിദേശരാജ്യമാവുകയും ചെയ്തു.

'ലോർഡ് മൗണ്ട് ബാറ്റ'ണെ മഹാനായ വൈസ്രോയി എന്നും ഗവർണ്ണർ ജനറൽ എന്നും  കോൺഗ്രസുകാർ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. 1948 ജൂൺ മുപ്പതാം തിയതിയായിരുന്നു അധികാരം കൈമാറാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ അതിനു മുമ്പുതന്നെ 'മൗണ്ട് ബാറ്റൺ പ്രഭു' നമുക്കു തന്ന സമ്മാനം വിഭജിച്ച ഒരു ഇന്ത്യയെയായിരുന്നു. മുപ്പതു വർഷത്തെ ഗാന്ധിജിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹം നേടിയ നേട്ടം സമാധാനപരമായ ഈ അധികാര കൈമാറ്റം തന്നെയായിരുന്നു. രാജ്യം പങ്കിട്ടുകൊണ്ടുള്ള ഈ വിഭജനത്തെയാണ് കോൺഗ്രസ്സ് പാർട്ടി സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നു വിളിക്കുന്നത്. രക്തരഹിതമായ വിപ്ലവത്തിൽക്കൂടി സമാധാനത്തിലധിഷ്ഠിതമായ സ്വാന്തന്ത്ര്യമെന്നും അവർ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം അവർ കഠിനാധ്വാനത്തോടുകൂടിയും പരിത്യാഗത്തോടെയും നേടിയതെന്നും അവകാശപ്പെടുന്നു. ആരുടെ പരിത്യാഗം? 

ഗാന്ധിജിയുടെ സമ്മതത്തോടെ നേതാക്കന്മാർ രാജ്യം വിഭജിച്ച് വീതിച്ചെടുത്തപ്പോൾ, ഗാന്ധിയെ ഒരു ദേവനെപ്പോലെ വ്യക്തി പൂജ നടത്തികൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസുനിറയെ കോപാഗ്നികൊണ്ട് ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തിൽ എന്റെ ജന്മഭൂമിയെയോർത്ത് ഞാൻ വിലപിച്ചിരുന്നു. ഉജ്വലമായി കത്തിജ്വലിച്ചിരുന്ന എന്നിലെ ദേശസ്നേഹം ധർമ്മത്തെ നിലനിർത്താനുള്ള പടപുറപ്പാടിനും കാരണമായി. 

ഡൽഹിയിലെ ഇസ്‌ലാമിക മോസ്‌ക്ക് ഹിന്ദു അഭയാർത്ഥികൾ കയ്യേറിയപ്പോൾ അതിനെതിരെ ഗാന്ധിജി നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം ഇരുന്നു. എന്നാൽ പാക്കിസ്ഥാനിൽ ഹിന്ദുക്കൾ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ ഒരു വാക്കുപോലും മറുത്തു സംസാരിച്ചില്ല. പാക്കിസ്ഥാൻ സർക്കാരിനോട് പ്രതിക്ഷേധിച്ചുമില്ല. ഹിന്ദുക്കൾക്കുവേണ്ടി സത്യാഗ്രഹമനുഷ്ഠിച്ചാൽ ഒരു മുസ്ലിമും ഗാന്ധിക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കില്ലെന്നും സത്യാഗ്രഹമിരുന്നു മരിച്ചാലും 'ജിന്നാ'  കാര്യമാക്കില്ലെന്നും ഗാന്ധിക്കറിയാമായിരുന്നു. 

ഗാന്ധിയെ മഹാനായ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ പിതാവായി ഗൗനിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രപിതാവായിരുന്നെങ്കിൽ മാതൃരാജ്യത്തോടുള്ള കടപ്പാടുകൾ നിർവഹിക്കണമായിരുന്നു. സ്വന്തം രാജ്യത്തോടുള്ള സ്വധർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം ഒരു പരാജയമായിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയിലെ ആന്തരിക ബോധം, ആദ്ധ്യാത്മിക ശക്തി, അഹിംസ സിദ്ധാന്തം ഇവകളെല്ലാം ജിന്നയുടെ മുമ്പിൽ അശക്തവുമായിരുന്നു.  

നാളെ നിയമത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ഞാനെന്ന വ്യക്തി ഇല്ലാതായേക്കാം. ഗാന്ധിയെ വധിച്ചതിന്റെ പേരിൽ വില്ലനായി ലോകം എനിക്കെതിരെ വിധിയെഴുതാം. എന്നെത്തന്നെ നശിപ്പിച്ചുവെന്നും എനിക്കറിയാം.  എങ്കിലും ഗാന്ധി വധത്തിൽ എനിക്ക് കുറ്റബോധമില്ല. ചുറ്റമുള്ള ലോകമാകമാനമുള്ള ജനത എന്നെ വെറുക്കുന്നുവെന്നും അറിയാം. എന്റെ അന്തസ്സും മാന്യതയും ഇല്ലാതായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഗാന്ധിജിയെ വധിച്ചതുകൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതം ഇന്ന് ധന്യമാണ്. അർത്ഥപൂർണവുമാണ്. ഗാന്ധിയുടെ അഭാവത്തിൽ രാഷ്ടം കൂടുതൽ ശക്തിയുള്ളതായി മാറും. രാഷ്ട്ര പുനരുദ്ധാരണത്തിനും ശക്തിയേറിയ ഒരു അഖണ്ഡ ഭാരതത്തിനും അത് വഴി തെളിയിക്കും. 

ഉത്തരം കിട്ടാതെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ താളം തെറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ദിനരാത്രങ്ങൾ ഞാൻ ഉറങ്ങാതെയിരുന്നു. അവസാനം എന്റേതായ തീരുമാനം സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു. ആരോടും ഞാൻ ഉള്ളിന്റെ രഹസ്യം പുറത്തു പറഞ്ഞില്ല. 1948 ജനുവരി മുപ്പതാം തിയതി ബിർള ഹൌസിനു സമീപമുള്ള പ്രാർത്ഥനാ മൈതാനത്ത് ഗാന്ധിജിയുടെ മേൽ വെടിയുണ്ടകൾ ഞാൻ വർഷിച്ചു. അതിൽ എനിക്ക് ദുഃഖമില്ല. ഞാൻ പറയട്ടെ, ലക്ഷോപലക്ഷം ഹിന്ദു ജനങ്ങളുടെ നാശത്തിനു  കാരണക്കാരനായവന്റെ നയങ്ങൾക്കെതിരെ ഞാൻ തൊടുത്തു വിട്ട വെടിയുണ്ടകളിൽ ഉത്തരം കണ്ടെത്തി. എന്റെ മനഃസാക്ഷിക്കുള്ളിൽ കുറ്റവാളിയായ ആ മനുഷ്യനെ നിയമത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവരാൻ മറ്റു വഴികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

വ്യക്തിപരമായി എനിക്കാരോടും വിരോധമില്ല. എന്നാൽ ഇന്നുള്ള നെഹ്‌റു സർക്കാരിനോടും അവരുടെ നയങ്ങളോടും യാതൊരു ബഹുമാനവുമില്ല. സർക്കാരിന്റെ രൂപീകരിക്കുന്ന നയങ്ങളെല്ലാം തന്നെ മുസ്ലിമുകൾക്ക് അനുകൂലമായുള്ളതാണ്. വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ സർക്കാർ നയങ്ങൾ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് ഗാന്ധിജിയുടെ അഭിപ്രായത്തിലായിരുന്നു. 

മതേതരത്വ രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ വിഭാവന ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും ഒരു തീയോക്രറ്റിക്ക് പാക്കിസ്ഥാനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ നെഹ്‌റുവിന് വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഗാന്ധിജിയുടെ ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് മുസ്ലിമുകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നെഹ്‌റു താല്പര്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അക്രമണ മാർഗത്തിൽക്കൂടി എന്തെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്തുവോ അതിന്റെയെല്ലാം പൂർണ്ണമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഈ കോടതി മുമ്പാകെ  ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ഏതു തരം വിധിയും നീതിയുടെ ത്രാസിൽ ജഡ്ജി എന്റെ മേൽ വിധിക്കട്ടെ! കരുണക്കായി ഞാൻ യാചിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ അതിന് അർഹനുമല്ല. എനിക്കുവേണ്ടി ആരും അതിനായി ബുദ്ധിമുട്ടരുത്. എനിക്കെതിരായി വിമർശനങ്ങൾ നാനാ ഭാഗത്തുനിന്നും വർഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സത്യത്തിന്റ ദീപം ഒരിക്കലും പൊലിയുകയില്ല. സനാതനമേ, അണ്ഡകടാഹങ്ങൾക്കും അപ്പുറം പ്രസരിച്ചിരിക്കുന്ന പരമശക്തിയായ സ്വരൂപമേ, നിന്നിൽ ഞാൻ നിത്യം അലിഞ്ഞുചേർന്നാലും! നീതിയും സത്യവും ധർമ്മവും ഉൾക്കൊണ്ട ഭാവി ചരിത്രകാരന്മാർ ഒരിക്കൽ എന്റെ ഈ കർമ്മഫലങ്ങളെ വിലമതിക്കുമെന്നും ലോകം എന്നെ അംഗീകരിക്കുമെന്നും എനിക്കുറപ്പുണ്ട്."

ശുഭം

ഗാന്ധി ഘാതകൻ നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെയും കറുത്ത ചരിത്ര താളുകളും 1

ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

മഹാത്മാ ഗാന്ധിയെ വധിച്ച ഭീകരനായ മതഭ്രാന്തൻ നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെയെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു പഠനമാണ് ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. ഗാന്ധിജിയെ വധിച്ച ഗോഡ്‌സെ ഇന്നും തീവ്രവാദിയായും വിവാദ പുരുഷനായും അറിയപ്പെടുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ഇന്ത്യയിൽ, കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഹിന്ദുത്വ തീവ്ര ചിന്തകൾ അയാളെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു. മുസ്ലിമുകളോടുള്ള ഗോഡ്സേക്കുള്ള അടങ്ങാത്ത വിരോധം ഗാന്ധി വധം വരെയെത്തി.


ഗാന്ധി വധത്തിൽ ഗുഢാലോചനയുൾപ്പടെ പന്ത്രണ്ടിൽപ്പരം കുറ്റാരോപിതരുണ്ട്. അവരിൽ നാരായൺ ആപ്‌തെയെയും നാഥുറാം ഗോഡ്‌സയെയും മരണശിക്ഷക്ക് വിധിച്ചു. അനുജൻ ഗോപാൽ ഗോഡ്സെയ്ക്കും മദൻ ലാൽ പാഹ്വായ്ക്കും ജയിൽശിക്ഷ കിട്ടി. ഗോപാൽ ഗോഡ്‌സെ ഒരു ഡസനിലധികം പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. 'ഗാന്ധി മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് 'രാം രാം' എന്ന് പറഞ്ഞില്ലെന്ന്' ഗോപാല ഗോഡ്‌സെ പറയുന്നു. അത് ഗാന്ധിയെ വിശുദ്ധനാക്കുന്നതിന് സർക്കാർ കളിച്ച നാടകമെന്നാണ്  ടൈം മാഗസിനുള്ള ഇന്റർവ്യൂവിൽ ഗോപാൽ ഗോഡ്‌സെ പറഞ്ഞത്. 'ഗാന്ധിയുടെ കൊലപാതകവും ഞാനും' എന്ന അദ്ദേഹത്തിൻറെ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധമാണ്. ജയിൽ വാസത്തിനുശേഷം പുസ്തകങ്ങളിൽനിന്നും കിട്ടിയ വരുമാനം കൊണ്ടായിരുന്നു ഗോപാൽ ഗോഡ്‌സെയുടെ  കുടുംബം പിൽക്കാലങ്ങളിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.


ഗാന്ധി വധം പരിശോധിച്ചാൽ സവർക്കറും സംഘവും നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനയും   വധത്തിനു പിന്നിലെന്ന് കാണാം. 1948-ൽ 'സവക്കർ' ഗാന്ധി വധ കേസിൽ പ്രതിയായിരുന്നു. തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ 1965-ൽ പുറത്തുവന്ന കപൂർ കമ്മീഷന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ സവർക്കാരിന്റെ ഗാന്ധി വധ പങ്കിനെപ്പറ്റി വ്യക്തമായി കമ്മീഷന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.


ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിനെതിരെ പോരാടിയതുമൂലം രാജ്യത്തിനുള്ളിലും രാജ്യാന്തര തലങ്ങളിലും 1940-നു ശേഷം മഹാത്മാ ഗാന്ധി പ്രസിദ്ധനായി തീർന്നിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ    സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അക്രമ രഹിതമായ അദ്ദേഹത്തിൻറെ നേതൃത്വം ആയിരക്കണക്കിന് അനുയായികളെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ നയങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും എതിരാളികൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.


1910 മെയ് പത്തൊമ്പതാം തിയതി രാമചന്ദ്ര വിനായക് ഗോഡ്‌സെയുടെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും മകനായി ചിത്പവൻ ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിൽ നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെ ജനിച്ചു. ഗോഡ്‌സെ അസാധാരണ വ്യക്തിത്വമുള്ള മനുഷ്യനായി വളർന്നു. ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക ഓർത്തോഡോക്സ് ബ്രാഹ്‌മണ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അഞ്ചാമത്തെ കുഞ്ഞായിരുന്നു അയാൾ. ഗോഡ്‌സെയുടെ മൂന്നു സഹോദരന്മാർ ജനനത്തോടെ മരിച്ചു പോയിരുന്നു. ഒരു സഹോദരി മാത്രം ജീവിച്ചതുകൊണ്ട് ആൺക്കുട്ടികൾ ആ കുടുംബത്ത് വാഴില്ലെന്നും അവർക്ക് ദൈവകോപമോ ശാപമോ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്നും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അതിൽനിന്നും നിന്നും മുക്തി നേടാൻ കുട്ടിയെ പെണ്ണായി വളർത്തി. രാമചന്ദ്ര എന്ന് പേര് നൽകുകയും മൂക്ക് കിഴിച്ച് മൂക്കുത്തി ധരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പേര് 'രാം' എന്ന് ചുരുക്കി. എന്നാൽ  മാതാപിതാക്കൾ നാഥുറാം എന്ന് വിളിച്ചു. പേരിന്റെ അർത്ഥം മൂക്കുകുത്തി ധരിക്കുന്ന രാമനെന്നാണ്. അവസാനം  ഒരു ഇളയ സഹോദരൻ ജനിച്ചപ്പോൾ മുതൽ ഗോഡ്‌സെയെ ആൺക്കുട്ടിയായി പരിഗണിക്കാൻ  തുടങ്ങി.


ആത്മാക്കളുമായി സംസാരിക്കാനുള്ള അമാനുഷികമായ ഒരു ശക്തി വിശേഷം നാഥുറാം ഗോഡ്സയിലുണ്ടെന്നും  കുടുംബത്തിലുള്ളവർ കരുതിയിരുന്നു. കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ ഗോഡ്സെക്ക് പ്രവചന വരം ഉണ്ടെന്ന് മാതാപിതാക്കൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. കുടുംബ ദേവതയുടെ മുമ്പിൽ നീണ്ട മണിക്കൂറുകളോളം ഗോഡ്‌സെ സമാധിയിരിക്കുമായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ സാധിപ്പിച്ചും സന്തോഷിപ്പിച്ചും കൗമാര കാലങ്ങൾ കഴിച്ചുകൂട്ടി. കുടുംബ പ്രതിഷ്ട നടത്തിയിരുന്ന ദൈവത്തിൽനിന്ന് മയക്കത്തിൽ ദർശനങ്ങൾ ലഭിക്കാറുണ്ടെന്നും അവരെ വിശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആന്തരിക ചൈതന്യത്തിൽനിന്നും ലഭിച്ചതെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ടു ചില സന്ദേശങ്ങളും അവർക്കു നൽകിയിരുന്നു.


പെൺക്കുട്ടിയായി വളർത്തിയെങ്കിലും ഗോഡ്‌സെ കായിക വിനോദങ്ങളിൽ കഴിവുകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ വായനയിലും താൽപ്പര്യപ്പെട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും പഠിക്കാൻ അത്ര സമർത്ഥനായിരുന്നില്ല.  അക്കാലത്ത് അയാൾ ഗാന്ധിജിയുടെ ആശയങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെയുള്ള നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിലും തല്പരനായിരുന്നു. സഹോദരൻ ഗോപാലും ഗാന്ധിയുടെ കടുത്ത ആരാധകനായിരുന്നു. സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലങ്ങളിൽ  ഗാന്ധി ഗോഡ്‌സെയുടെ ഹീറോയായിരുന്നുവെന്ന് ഗോപാൽ പറയുമായിരുന്നു. പൂനയിൽ ഹൈസ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഗോഡ്‌സെയിൽ ദേശീയ വികാരങ്ങളും പ്രകടമാകാൻ തുടങ്ങി. ഗാന്ധിജിയുടെ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളും ആകർഷിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം മെട്രിക്കുലേഷൻ പരീക്ഷയിൽ പരാജിതനായി. അക്കാലത്ത് സർക്കാർ ജോലിക്ക് മെട്രിക്കുലേഷൻ ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിനുശേഷം വിദ്യാഭ്യാസം അവസാനിപ്പിക്കുകയും മരപ്പണി തൊഴിലായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.


പത്തൊമ്പതാം വയസിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ പിതാവിനൊപ്പം രത്‌നഗിരിയിൽ താമസമാക്കി. അവിടെ താമസിക്കുന്ന  കാലഘട്ടത്തിൽ ഗോഡ്‌സെയുടെ ജീവിതം എന്നും മാറ്റങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വിനായക സവെക്കറിന്റെ ചിന്തകൾ ഗോഡ്സയിൽ സ്വാധീനമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ്കാർക്കെതിരെ സായുധ വിപ്ലവം നടത്തിയതിന് സവർക്കറിനെ അമ്പത് കൊല്ലം ശിക്ഷിക്കുകയൂം പിന്നീട് വഴികളിൽകൂടെ നടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സവർക്കർ ഹിന്ദുത്വ ആശയങ്ങൾക്ക് രൂപം കൊടുത്തിരുന്നു. മുസ്ലിമുകളുമായി അധികം സഹകരിക്കാതെ ഒരു ഹൈന്ദവ തിയോക്രാറ്റിക്ക് രാജ്യം വിഭാവന ചെയ്തു.


ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറേ തീരത്തുള്ള രത്‌നഗിരി എന്ന പട്ടണത്തിൽ ഗോഡ്‌സെയുടെ കുടുംബം 1929-ൽ താമസമാക്കിയ കാലം മുതൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ  ജീവിതത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങി. അന്ന് ഗോഡ്‌സെയുടെ പ്രായം പത്തൊമ്പത് വയസ്സ്. വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കറിൽ ഗോഡ്‌സെ വൈകാരികമായി അടുത്തതും ആരാധകനായതും അക്കാലങ്ങളിലാണ്.


മതങ്ങളക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തുവെങ്കിലും മുസ്ലിമുകൾക്ക് അധികം സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. കുറച്ചു മാസങ്ങൾ സവേക്കറിനു വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ച ഗോഡ്‌സെ അപ്പനോടൊപ്പം 'സാങ്കേലി' എന്ന പട്ടണത്തിലേക്ക് താമസം മാറ്റുകയും അവിടെ തയ്യൽ തൊഴിലുകൾ ചെയ്തു ഉപജീവനം നടത്തുകയും ചെയ്തു. പുതിയതായി രൂപം പ്രാപിച്ച വലതുപക്ഷ ചിന്താഗതിയോടെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ സ്വയം സേവാ സംഘത്തിൽ (ആർ.എസ്.എസ്) ആകൃഷ്ടനാവുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ഗോഡ്‌സെ ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ നേതാവായി.  സഭ നടത്തുന്ന പത്രത്തിന്റെ പത്രാധിപർ ചുമതലയും വഹിച്ചിരുന്നു. 1937-ൽ സാവേക്കർ നിരുപാധികം ജയിൽ വിമുക്തനായി. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ആരാധകനായ ഗോഡ്‌സെ ഹിന്ദു മഹാസഭയിൽ പ്രവർത്തിക്കാനായി പൂനയിൽ താമസം തുടങ്ങി.


ഒരു വശത്ത് മുസ്ലിമുകൾക്ക് പ്രത്യേക രാജ്യം വേണമെന്ന് വാദിക്കുന്ന മുസ്ലിം ലീഗും മറുവശത്ത് മുസ്ലിമുകളുമായി സഹകരിക്കരുതെന്ന് വാദിക്കുന്ന ഹിന്ദു മഹാസഭയും ആർ എസ്എസും നേതൃ മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഗോഡ്‌സെ ആർഎസ്എസ് പ്രവത്തകനായിരുന്നു. ആർഎസ്എസ് ന്റെ നേതാവ് 'കേശവ് ഹെഡ്ഗേവാർ' മുസ്ലിമുകളോട് കടുത്ത വിരോധിയുമായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഗാന്ധിജി, മുസ്ലിമുകളുമായി സൗഹാർദ്ദം പുലർത്തുന്നതിലും സഹകരിക്കുന്നതിലും  എതിർപ്പും പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ ചിന്തകളായ അഹിംസയെയും അക്രമ രാഹിത്യത്തെയും എതിർത്തിരുന്നു. ഗാന്ധി നയങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ഐക്യമത്യത്തെ തകർക്കുമെന്നു ആർ എസ് എസ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഹിന്ദു സംസ്ക്കാരത്തെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് ഹിന്ദുക്കളെന്നും മുസ്ലിമുകളുമായ സഹകരണം രാജ്യതാല്പര്യങ്ങൾക്ക് ദോഷം ചെയ്യുമെന്നും വിശ്വസിച്ചു. ഗോഡ്‌സെ പിന്നീട് ആർ എസ് എസ് പാർട്ടി ഉപേക്ഷിച്ച് ഹിന്ദു മഹാസഭയിൽ ചേരുകയാണുണ്ടായത്.


1930-ൽ ഹൈദരാബാദിൽ ഒരു പ്രതിക്ഷേധ റാലിയിൽ സംബന്ധിച്ചതിന് ഗോഡ്‌സെയെ അറസ്റ്റു ചെയ്യുകയും ഒരു വർഷം ജയിൽ വാസം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം മുപ്പതു വയസുകാരനായ അയാൾ ഹിന്ദുത്വയുടെ ഒരു തീവ്ര പ്രവർത്തകനായി മാറുകയായിരുന്നു. കൂടാതെ ഗാന്ധിജിയും നെഹ്രുവും നയിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധിയായി മാറി. മുസ്ലിം ലീഗിന് പാദസേവ ചെയ്യുന്ന ഒരു പാർട്ടിയായി ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിനെ കണ്ടു.


ഗാന്ധിജിയുടെ മാർഗങ്ങളായ അഹിംസ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ അപ്രായോഗികമായും നടക്കാൻ സാധിക്കാത്ത പദ്ധതിയായും വിലയിരുത്തി. അഹിംസാ വാദത്തെ ഗോഡ്‌സെ എന്നും പുച്ഛിച്ചു തള്ളിയിരുന്നു. നിത്യം ബ്രഹ്മചര്യയായി ജീവിക്കാൻ ഗോഡ്‌സെ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. പുസ്തക വായനയിൽ കൂടുതൽ സമയവും ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. ഉന്നത കുലത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നെങ്കിലും താണ ജാതികളുമായി ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും ജാതിവ്യവസ്ഥ  ഇല്ലാതാക്കാനും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.


1944-ൽ ഗോഡ്സെയും അയാളുടെ സുഹൃത്ത് നാരായൺ അപ്റ്റെയും ഒന്നിച്ച് അഗ്രണി (Agrani) എന്ന ദിനപത്രം ആരംഭിച്ചു. ഹിന്ദുമഹാ സഭയുടെ ആശയങ്ങളും പാർട്ടി പ്രചരണങ്ങളുമായിരുന്നു പത്ര ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ. ഹിന്ദു ദേശീയത ഉണർത്താൻ ഈ പത്രത്തിനു  കഴിഞ്ഞു. 1946-ൽ ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലിമുകളുമായുള്ള ലഹളകൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടിരുന്നു. ഹിന്ദുരാഷ്ട്ര എന്ന് ലക്ഷ്യം കണ്ട് പത്രത്തിന് വിശാലമായ ഓഫിസ് കണ്ടെത്തുകയും പരസ്യങ്ങളിൽക്കൂടി വരുമാനം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.


1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായപ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറേ അതിർത്തി മുസ്ലിം പാക്കിസ്ഥാൻ ആയി വിഭജിച്ചപ്പോൾ ദേശീയ വാദികൾ കുപിതരായിരുന്നു.  പാക്കിസ്ഥാന് കൊടുക്കാനുണ്ടായിരുന്ന ബാധ്യത ഫണ്ട് ഇന്ത്യ കൊടുക്കാതിരുന്നപ്പോൾ അതിനെതിരായി 'ഗാന്ധി', സത്യാഗ്രഹം ഇരുന്നു. അത് ഗോഡ്സയിൽ ഗാന്ധിയോടുള്ള വൈകാരികമായ പക വർദ്ധിച്ചു. 1948-ൽ 'ഗാന്ധിജി, സത്യാഗ്രഹം തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗോഡ്സെയും ആപ്തെയും  ഡൽഹിയിലേക്ക് ട്രെയിൻ കയറി. ഗാന്ധിജിയെ വധിക്കുന്നതിനുള്ള ഗൂഢാലോചനയ്ക്കായി മറ്റു അഞ്ചു സഹപ്രവർത്തകരെ യാത്രയിൽ കാണുകയും അവരുടെ  സഹകരണം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.


ഗാന്ധി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന സ്ഥലം ആദ്യം ബോംബിടാനായിരുന്നു പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ അത് സാധിക്കാതെ വരുകയും അതിൽ ഗൂഢാലോചന നടത്തിയ മദൻലാൽ പാഹ്വായെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.  ഗാന്ധിവധം നടപ്പാക്കാൻ സാധിക്കാഞ്ഞതിനാൽ ഗോഡ്സെയും നാരായൺ ആപ്തെയും   ഡൽഹിക്ക് മടങ്ങി. അവർ ഒരു പിസ്റ്റൾ വാങ്ങിക്കുകയും ഗാന്ധിവധത്തിനുള്ള അവസരങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്തു.


1948 ജനുവരി മുപ്പതാംതിയതി സായംകാലത്തിൽ ഗാന്ധിജി തന്റെ വാസസ്ഥലത്തുനിന്നും ബിർള ഹൌസിലേക്ക് തിരിച്ചു. തന്റെ അനന്തവരുടെ മക്കളായ രണ്ടു പെൺകുട്ടികളുടെ സഹായത്തോടെ പ്രാർത്ഥനാലയത്തിലേക്ക് നടന്നു പോവുകയായിരുന്നു. 'ഗാന്ധിജിക്ക്  പ്രാർഥനക്ക് പോകാൻ സമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.  ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും കാക്കി ഡ്രസ്സ് ധരിച്ച ഒരാൾ ഇടിച്ചു കയറി. അയാൾ അദ്ദേഹത്തിൻറെ മുമ്പിൽ കുമ്പിട്ടു. നിങ്ങൾ എന്തിന് ഗാന്ധിജിക്ക് തടസമുണ്ടാക്കുന്നുവെന്ന് മനുബേനുചോദിച്ചതായി അവർ എഴുതിയ 'ഗ്ലിമ്സസ്‌ ഓഫ് ബാപ്പു' (Glimpses of Bapu) എന്ന പുസ്തകത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെ ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാതെ മനുബേനുവിനെ തള്ളിമാറ്റിയിട്ട് ഗാന്ധിജിയുടെ ചങ്കിനിട്ടു വെടി വെച്ചു. മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഗാന്ധി 'രാം രാം' എന്നു മാത്രമേ ഉച്ഛരിച്ചുള്ളൂവെന്നും മനുബെനു ഓർമ്മിക്കുന്നു, കുപിതരായ ജനക്കൂട്ടം പിടികൂടുന്നതിനു മുമ്പ് ഗാന്ധിജിയുടെ നെഞ്ചിൽ മൂന്ന് വെടിയുണ്ടകൾ തുളച്ചു കയറ്റി. ഒരു മിനിറ്റുകൊണ്ട് അയാളുടെ മിഷ്യൻ വിജയകരമാവുകയും ചെയ്തു. പോലീസിന്റെ മുമ്പിൽ ഉടൻ തന്നെ ഗോഡ്‌സെ കീഴടങ്ങിയെന്നും പറയുന്നു. ജനക്കൂട്ടം ഗോഡ്‌സെയെ തല്ലി കീഴ്‌പ്പെടുത്തി പോലീസിനെ ഏൽപ്പിച്ചുവെന്നും റിപ്പോർട്ടുണ്ട്.


കൊല നടത്തിയ ഗോഡ്‌സയെയും അയാളുടെ സഹകാരി നാരായൺ ആപ്തെയും  വിസ്തരിക്കുന്ന വേളയിൽ ഗോഡ്‌സെ വികാരാധീനനായി കോടതി മുമ്പാകെ 'എന്തുകൊണ്ട് താൻ ഗാന്ധിയെ വധിച്ചു'വെന്നതിനെപ്പറ്റി ഒരു പ്രസംഗം ചെയ്തിരുന്നു. പ്രസംഗ കലകളിൽ ഗോഡ്സെക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ പറ്റുവാൻതക്ക നല്ല വാക്ചാതുര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. 'ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും ധർമ്മവും സത്യവും കാത്തു സൂക്ഷിക്കാനും' താൻ ഗാന്ധിയെ വധിച്ചുവെന്ന് വ്യക്തമായി ഗോഡ്‌സെ പറഞ്ഞു. ഐതിഹാസിക പുരാണങ്ങളും ഗീതയും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് ധർമ്മം നിലനിർത്താൻ ശക്തിയുടെ ഭാഷ ആവശ്യമെന്നും ഗാന്ധിയുടെ അഹിംസാ സിദ്ധാന്ധം അപ്രായോഗികവും നിരർത്ഥകമെന്നും ഗോഡ്‌സെ വ്യക്തമാക്കി. തെറ്റാണെങ്കിലും ശരിയാണെങ്കിലും ഗാന്ധി പറയുന്നതു മാത്രം ശരിയെന്ന് വെച്ച് അനേകർ ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നു. ഗാന്ധിജി പറയുന്നതിന് എതിർവാക്കില്ലായിരുന്നു. ഗാന്ധി എന്തു പറഞ്ഞാലും കോൺഗ്രസ്സ് നടപ്പാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.


ഗോഡ്‌സെ പറഞ്ഞു, 'ഗാന്ധി നമ്മുടെ രാഷ്ട്ര പിതാവെങ്കിൽ അദ്ദേഹം മാതൃഭൂമിയോടുള്ള കടപ്പാട് നിർവഹിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. രാഷ്ട്രത്തെ വഞ്ചനാത്മകമായ പാതയിലായിരുന്നു നയിച്ചിരുന്നത്. രാജ്യം വിഭജിക്കാൻ നേതൃത്വം കൊടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിലെ നിരർത്ഥകങ്ങളായ അഹിംസാ ചിന്തകൾ സർവ്വതും നീതിയുടെ ത്രാസിൽ ഉടഞ്ഞുപോയി. ഗാന്ധിജി കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മൂല്യങ്ങൾ അർത്ഥമില്ലാത്തതായിരുന്നു. ശക്തി ശൂന്യങ്ങളായിരുന്നു."


ഗോഡ്‌സെയുടെ പ്രസംഗത്തിന് അന്നത്തെ ജനങ്ങൾ വലിയ കയ്യടിയൊന്നും നൽകിയില്ല. 1948 മെയ് ഇരുപത്തിയേഴാം തിയതി ഗാന്ധി വധം സംബന്ധിച്ച വിസ്താരം ആരംഭിച്ചു. 1949 ഫെബ്രുവരി പത്താം തിയതി കേസിന് തീരുമാനമായി. ഗോഡ്‌സെയെ മരണശിക്ഷക്ക് വിധിച്ചു.   പഞ്ചാബ് ഹൈ കോർട്ടിലും പിന്നീട് സിംല കോടതിയിലും അപ്പീൽ കൊടുത്തിട്ടും കീഴ്കോടതി വിധികളെ ശരിവെക്കുകയായിരുന്നു. 1949 നവംബർ പതിനഞ്ചാം തിയതി ഗോഡ്‌സയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹകാരി നാരായൺ അപ്തെയെയും  അമ്പാല ജയിലിൽ തൂക്കിക്കൊന്നു. ഗോഡ്‌സെയുടെ ആരാധകർ കോടതിയിൽ വെച്ചു അയാൾ പറഞ്ഞതായ വാക്കുകൾ പിൽക്കാലത്ത് തപ്പിയെടുത്തു.


1993-ൽ 'എന്തുകൊണ്ട് മഹാത്മാ ഗാന്ധിയെ വധിച്ചുവെന്ന്' ഒരു കയ്യെഴുത്തു പ്രതി തയ്യാറാക്കി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പിന്നീട് ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും ദേശീയ വാദികൾ ഗോഡ്സെയുടെ ആരാധകരായി തീർന്നു.  2014-ൽ ഒരു പാർലമെന്റ് അംഗം അയാളെ  സ്വരാജ്യസ്നേഹി എന്ന് സംബോധന ചെയ്തു പ്രസംഗിച്ചു. ഗോഡ്‌സെയുടെ ഒരു പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കാനും ഹിന്ദു മഹാസഭ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എങ്കിലും  ഭൗതികാവശിഷ്ടം അടങ്ങിയ ഗോഡ്‌സെയുടെ ചാരം ഇന്നും സൂക്ഷിക്കുന്നു. പാക്കിസ്ഥാൻ ഉൾപ്പടെ ഇന്ത്യ ഒന്നാകുന്ന കാലത്ത് ചാരം സിന്ധു നദിയിൽ ഒഴുക്കണമെന്നും ഗോഡ്‌സെയുടെ മരണപത്രത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.  സഹോദര പുത്രൻ ചാരം ഭദ്രമായി സംരക്ഷിക്കുന്നു.


ഗോഡ്‌സെയുടെ ആദർശങ്ങൾ ഹിന്ദു മഹാസഭ ഇന്നും അംഗീകരിക്കുന്നു. ഗോഡ്‌സെ മരിച്ച ദിവസത്തെ അനുയായികൾ ഗോഡ്‌സെ ദിനമായി ആചരിക്കാറുണ്ട്. അടുത്തയിടെ ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ പ്രസിഡന്റ് വിജയ കുമാർ പറഞ്ഞു, 'നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെ ദേശസ്നേഹിയും ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ അഭിമാനമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻറെ ആശയങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നവരും.' ഗോഡ്‌സെ പറയുമായിരുന്നു, "എന്റെ ഭാവി നശിച്ചെങ്കിലും ഗാന്ധിയെ വധിച്ചതോടെ എന്റെ രാഷ്ട്രം രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു." ഗോഡ്സെക്ക് വിധിച്ച തൂക്കിക്കൊല റദ്ദാക്കാൻ ഗാന്ധിയുടെ മക്കൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഫലിച്ചില്ല. 'താൻ കൊല ചെയ്യപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ തന്റെ ഘാതകർക്ക് മാപ്പ് കൊടുക്കണമെന്ന്' ഗാന്ധിജി ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പറയുമായിരുന്നു.


കേന്ദ്രഭരണം കിട്ടിയ ശേഷം ബിജെപിയും ആർഎസ്എസും ഗോഡ്‌സെയെ പരിപൂർണ്ണമായി പിന്താങ്ങാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. കാരണം അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നാടുമുഴുവൻ വ്യാപിക്കുമെന്നറിയാം. എങ്കിലും ഇന്നുള്ള അനേകായിരം യുവജങ്ങൾ ഗോഡ്സെയുടെ ആശയങ്ങളെ അനുകൂലിക്കുന്നവരാണ്.

തുടരും: (ഭാഗം 1 -2) 

Gopal Godse